بـيـــــــــــــــــــــــــداري = disillusion

...حرف، اقدام، تماشا...

2010-06-25T22:25:00.006+04:30

...وقتي حرف ته مي‌كشه...يا بايد اقدام كني، يا تماشا...
و یا اینکه بخوابی.
...شاید تا نوبت حرف بعدي...

هالويي كه هاله‌اش رنگ هلو باشد!

2010-06-24T02:22:00.013+04:30

(تقدس)

در طول زندگي‌ام سه نفر علنا مرا بلاك كرده‌اند:
اولي 31 سال پيش، وقتي در مصاحبه‌اي فهميد من ولايت يك نفس جايزالخطا را نمي‌فهمم و براي ورود به دانشگاه بايد به دروغ آنرا بپذيرم – مثل تمام فارغ التحصيلان پس از انقلاب-).*
دومي دو هفته پيش پس از آن‌كه خودش مرا به منزلش دعوت كرده بود، اما فهميد من خوش‌خنده نيستم و به شوخيهاي جدي‌اش به شوخي نگاه نمي‌كنم؛ و در مكتبش زياد پرسش مي‌كنم و ذهن دانش‌آموزانش را مشوش.*
و سومي هم همين امشب، وقتي پرسيد: هاله‌ی خوش‌رنگی که این فروشنده‌های کوچک در عموی رهگذرشان می‌بینند مربوط به کدام یک از‌ صفت‌های زیر است؟ و من برايش نوشتم: به‌دليل مهرباني و دل نازكي.*

......................................................................

پي‌نوشت:

*شايد وجه مشترك هر سه نفر، تقدس آنها باشد. شايد هر سه مرا كثيف مي‌دانند.

**اين حرفهاي آخر دومي است: ...حقیقت گاهی برای بعضی از انسان ها تلخ است(!) باید روکش شیرینی روی آن کشید و دروغ اغلب برایتان شیرین است باید روکش شیرین اش را شکست..!! بهتر است به جای پست جدید همان قبلی را بخوانید ظاهرا این بت بزرگ دموکراسی نزد اغلب انسان ها خیلی محترم است.. باید تبر بزرگتری بر می داشتم.. و به گردن بت دیگری می آویختم نه خودم..

***(شايد او خيال مي‌كند پرورشگاه طبيعي فهم و اراده، حتما بايد شبيه يك پادگان باشد!)

**** حقيقت را نمي‌شناسم؛ اما به نظر مي‌رسد واقعيت براي هر سه تلخ باشد!

باشه، هر چی تو بگی! ( شعار هفته: وحدت با من!)

2010-06-23T18:57:00.029+04:30

(عبادتهای سبز قبا)

فعال سیاسی: باید در جهت تحکیم وحدت بین مردم تلاش کرد - ايرنا
سبز قبا: موافقم! تحکیم نه با تفنگ بلکه با پذیرش حق انتخاب مردم با امکان رفراندوم! وحدت همه ی مردم با من یا با هم؟

نماینده مجلس: وحدت عامل موفقیت و اختلاف مسبب مشکلات درکشور است - ايرنا
سبز قبا: موافقم! به شرط اینکه تمام ایرانیان خودی باشند! چون مسبب اصلی مشکلات، همون مقسم ملت به دو گروه خودی و غیرخودیه.

رهبر معظم انقلاب: مهمترین نیاز امروز کشور اتحاد و یکپارچگی است - خبرگزاري مهر
سبز قبا: موافقم! جسارتا، اتحاد با کی؟ با شما؟ یا با خودشان؟ وحدت متکثرانه، اما نه با طرح خودی و غیرخودی، و نه با سیاست حق و باطل تفرقه بینداز حکومت کن تا حذف کامل تمام منتقدین.

عضو کمیسیون امنیت ملی: دشمن بدنبال ایجاد تفرقه است - ايرنا
سبز قبا: موافقم! اما دشمن ملت، نه ملت دشمن. دشمن کسیه که تمام قدرت یک ملتو قبضه کرده باشه در اراده ی یک نفر! اون قانون اساسیه نه حتی اون یه نفر.

رهبر معظم انقلاب اسلامی: امروز مهمترین نیاز کشور اتحاد و یکپارچگی است. هر سخن، حرکت و نوشته‌ای که موجب شکاف در جامعه و ظلم به افراد شود بر خلاف مصالح است - ايسنا
سبز قبا: موافقم! جسارتا، اما مصالح چه کسی؟ شما یا مردم؟ جسارتا، چطور است با توبیخ کردن فحاشیهای کیهان شریعتمداری که مرکز تحریک و دفاع از لباس شخصیهای غیرپاسخگوست، لغو طرح خودی و غیرخودی ( که ایران را صدپاره کرده)؛ و حذف شعار مرگ بر ضد ولایت فقیه، و واکنش مستقیم با لباس شخصیهای اغتشاشگری که در مقابل سکوت و بوسه ی صادقانه ی شما به سید حسن خمینی توهین کردند، و برگزاری یک رفراندوم ملی برای به رسمیت شناختن نسل فعلی و نسل مغبون قبلی آغاز کنیم؟ جسارتا اینجوری اینقدر به تمام ایرانیانی که قدرت و اراده ی تصمیم سازی و تصمیم گیری در حکومت از آنها سلب شده، و به میلیونها آواره و، در به در و، در گور و، در زندان شده، ظلم نمی شود؟! عاملین این شکاف هم که مردم بی دفاع را خس و خاشاک می خوانند، همان مردم محجوبی را که سکوتشان توسط لباس شخصیهای غیرپاسخگوی مورد حمایت قاضی مرتضوی، به خون کشیده شد، اما درمقابل آن سناریو با سکوت مشفقانه ی قدرت مطلقه موجه شدند، آن ها هم با لباس زندان محاکمه شوند. همانها که به قول اول شما در خوابگاه دانشگاه جنایت آفریدند و تحت لوای سکوت دوم شما دوباره جولان دادند و هنوز برای به توپ بستن مجلس انحصاری خودتان در امنیت سکوت شما آزادند و مثال طلحه و زبیر نیستند؟! آیا شکاف موجد از بی عدالتی نیست؟

راوی: بس است سبز قبا! در شهر اگر کس است، یک حرف بس است.
آقا جان، شما به بزرگی و کرم خود ببخشید این دهن‌دریده را. این بچه‌ی خوش‌خیال، قبل از این‌که برود در اتاق فکر آب بندي شود، متوهم شده این‌جا کرسی آزاد اندیشی مورد نظر شماست، دارد خودکشی می کند! از بس که سی سال خفقان گرفته و دم نزده. راستی جسارتا، شما كه از همه چيز خبر داريد به من بگوئيد بالاخره این جنگ 31 ساله كي می‌خواهد تمام شود، تا فضا کمی باز شود؟! ظاهرا این دشمن و جنگ بی پدر، گویا از همان اول انقلاب براي هميشه طراحی شده بوده لامذهب!... آقا جان یکهو ندهید روی همین کرسی آزاد اندیشی گردن ما را با گیوتین بزنند.
همه‌ا‌ش که نمیشود اخم کرد. کمی هم مطایبه های مصلحت‌آمیز علوی لازم است (از آنها كه بزرگان با خس و خاشاك دورشان مي‌كنند گه گاه) تا آدم كمي امیدوار شود به زندگی، و گوش شيطان كر، يكهو قید همه چیز را نزند.

تومور مغزی بدخیم برخی جوامع!

2010-06-22T10:53:00.018+04:30

شاید بتوان گفت: جامعه هم مثل یک انسان از اندام متنوع تشکیل شده که هر یک نقش خود را باید بازی کنند. برخی چشم میشوند، برخی ابرو، و برخی دل و روده و امحاء و احشاء…به نظر من این مهم نیست که چه کسانی گوش باشند و چه کسانی زبان...مهم آن است که هر عضو نقش خود را درست ادا کند تا این بدن سالم و متعادل بماند…با این حساب اگر معده خوب کار نکند مخ آدم تعطیل میشود و البته بالعکس!
مخ هم که مرکز تصمیم سازی و تصمیم گیری است و هر سلولی در آن جایی دارد محترم و حقی واجب! اما اگر غده ای درون آن باشد که بخواهد بدلیل پراشتهایی حق تمام سلولها را به تنهایی بخورد، آن وقت دیگر نه معده ای باقی می ماند، نه روده ای، نه باقی قضایای بافایده ای...
پس درود بر معده ای که سر وقت و به اندازه ی لازم و کافی کار میکند!
و خداوند که آدرسش را کسی ندارد، تمام سردردها و توهمات و ناهنجاریهای سیستم عصبی تمام جوامعِ خودش را قبل از انفاکتوس شفا دهد، تا ملتها ناگزیر به جراحی پر ریسک تومورهای مغزی بدخیم نشوند!

سياست جنگ زرگري، ومعركه‌ي عنتر و لوطي

2010-06-21T02:58:00.005+04:30

امروز، داشتم از خوشي زيادي و بيكاري، با خودم فكر مي‌كردم:

بعضي از ما ايراني‌ها واقعا خيلي ناشكريم. همين‌جوري بدون سند و مدرك هي مي‌ناليم و شكر اين رفاه و امنيت‌ملي رو به‌جا نمي‌آريم؟!
همين الان به اين نتيجه رسيدم كه ما( بويژه من) درنقدهامون خيلي بي انصافيم. ذهن خودمونو با تفكرات و قيافه‌هاي اين و اون هي مشوش ميكنيم كسي هم نيست خرمونو بگيره از شرشيطون نجاتمون بده.

يه نخود انصاف داشته باشيم!

راستي چرا ما مشكلاتمون رو بين خودمون جستجو مي‌كنيم و از چشم دشمن و قدرتهاي ظالم اجنبي نمي‌بينيم؟ ما كه عيبي نداريم! ما كه از ملت صدر اسلام بهتر و ماه‌تريم، حالا اگه يه مشت خس و خاشاكمون حرف مفت بزنن طبيعيه، اما لااقل حكومتمون كه در طول تاريخ همتا نداره، كاملا بي‌عيبه! ناسلامتي اگه ازاين 313 هزار وبلاگ مهدوي كه داريم از محل نعمتهاي خداداي راه ميندازيم، دست‌كم دست كم 313 تامونم آدم باشن، براي يك انقلاب جهاني چيزي كم نداريم.( درسته كه طرح ۱۰هزار وبلاگ بسیجی به منظور ایجاد موج در فضای مجازی ناموفق بود، اما ما ثابت كرديم كه اگه بخوايم مي‌تونيم صد و بيست و چهارهزار بار يه تجربه رو تكرار كنيم و بالاخره موفق بشيم...مخصوصا كه هنوز ته چاهامون هم نفت داريم و هم گاز هم صندوق ذخيره‌ي ارزي...ما نبايد اصلا فكر پولشو بكنيم؛ فداي امنيت ملت! ضمنا خدا روزي رسونه) ما كه عين مردم تمام دنيا كه نماينده‌هاشون عليه ما به‌طور دموكراتيك با حداكثر آراء قطعنامه صادر ميكنن، سياستمون بر خلاف ديانتمون نيست! ما يك تنه مي‌تونيم عليه هر چي خس و خاشاكه در داخل و خارج، قطعنامه صادر كنيم و اين مهمترين سند براي اثبات توانايي و مردمسالاري ماست. همين الان الان، يكي از اصول مديريت در جهان مصلحت و سياست، جنگ زرگريه، كه براي سياه‌بازي‌ها و معركه‌هاش از بدآموزيهاي فلكلور و فرهنگ بومي ما سوء استفاده مي‌كنن. اين شامورتي‌بازيها معمولا يه لوطي ميخواد و چند تا عنتر و البته يه مشت تماشاچي ساده‌لوح (دوراز جون) و چند تا نفوذي با لباس شخصي ( به‌نام مردم) بين تماشاچي‌ها كه موقع دور گشتن و پول جمع كردنِ لوطي، با شبيه‌سازي، مرام بذارن(!) و پول اول رو بندازن توي توبره‌ي لوطي، تا سربازا و كارگرا و جوونا تحريك بشن و براي اين‌كه جلوي حضرت ابولفضل(س) از مردي و مرام كم نيارن و شرمنده نشن، با شندرغاز ته جيبشون، لوطي و نوچه‌ها و عنترها و نفوذيها و مارهاي دوسرشو به يه نوايي برسونن! حضرت عباس به كمرشون بزنه كه واسه دوزار دو روز دنيا با عوامفريبي اين‌قدر خرجش ميكنن.

داشتم توي ذهنم به انواع معركه‌هاي مصلحتگرايانه‌ي جهان سياست* فكر مي‌كردم، كه بعد از نشخوار چند تا از این سیاه بازی‌هاي مدبرانه و داهيانه، یاد بیست سال پیش افتادم:

وقتی من در کارم پیشرفت کردم و توی اون شرکت خصوصی گردن کلفت، مسئولیتی جدی گرفتم؛ یه روز رئیسم خواست به من سیاست جنگ زرگری و شل کن سفت کن در مدیریت شركت‌ها و کارگاه‌های بزرگ با صدها کارگر رو یاد بده.

می گفت: هر وقت کارگری که چند برج حقوق نگرفته و يا خيال مي‌كنه حقشو ما خورديم، سرو صدا راه میندازه و بقیه رو تحریک میکنه، من صداش می کنم توی دفتر، و با تهدید به اخراج و فحش و بدو بیراه، حسابی می‌زنم توی پوزش و حالشو می گیرم و میچلونمش... اونوقت تو برو صداش کن، ببرش توی دفترت یواشکی یه علی‌الحساب بذار کف دستش، یه چایی بهش بده و دلشو به دست بیار... این‌جوری طرف هم کتکشو خورده و هم نوازش شده... و نتیجه این که هم یه صدایی رو خفه کردیم که چیز زیادی هم به اش نماسیده و هم طرف از اون به بعد حساب می‌بره و روشو کم میکنه و نهایتا اینکه طغیان مي‌خوابه و اوضاع ساير كارگرا مغشوش و ذهنشون مشوش نمي‌شه...اون روز بهش خندیدم و گفتم جدا؟!...گفت: آره، جدا! تو وظیفه ت همینه...! اگه نمی‌تونی، تو را به خیر و ما را به سلامت...! خب من بعد از مدتی اونجا رو ترک کردم و داستان دربه دری من در هستي آغاز شد... چون هر جا می‌رفتی آسمون همین رنگ بود...چرا که هر ساب‌سیستم محاطی، تحت تاثير سیستم‌هاي بزرگتر بالادستي و محیطی، شکل می گیره، و حیات هر مجموعه‌ي پائين‌دستي با زور و قدرت مافوق تضمین میشه...بعضی وقتها با خودم فکر می کنم، توي دنياي كثيف قدرت و امنيت صاحبان قدرت‌هاي نامشروع، هر چند این شامورتی بازیها و شل کن سفت کن ها و جنگ زرگریها کهنه شده، اما ملت بینوا توقع ندارن و فکرشو نمیکنن بعضیا با اونهمه اهن و تلپ و ادعاشون و مایه گذاشتن از هفت آسمون، اينقدر خودبين و عوامفريب باشن، و تمام ادعاها و نمايشها وشعارهاي مردم مردم كردنشون، یه معرکه باشه برای یه مصلحت بزرگتر که حفظ تاج و تخت مافياي قدرت يك پدرخوانده‌ست ...خب عنتر شدنم جسارت میخواد خدائیش...و اگه این وسط چند تا جانور تازه‌به دوران رسيده، عنترهاي لوطی نشن، دیگه کسی دور این معرکه جمع نمیشه...
................................................................................

*توضيح واضحات:

الحمدلله رب العالمين، ما در يك كشور اسلامي زندگي مي‌كنيم و سياستمون عين ديانتمونه و از اين شامورتي‌بازيها نداريم. اين معركه‌گيرها و دورگردهاي توي شهر هم كه مي‌بينين، كار ستون پنجم دشمن سياه دله كه هزاران سال زور زده اونو تبديل به فرهنگ بومي ما بكنه اما توفيق چنداني حاصل نكرده؛ و با دزدي همين يه ذره ناخالصي مردم نماها(بر وزن تماشاچي نماها) اونم خداروشكر داره حذف ميشه. باور كنين اين يه ذره هم از اصل فرهنگمون نيست؛ من سند دارم و همين‌جوري حرف مفت نمي‌زنم و مثل رئيس‌جمهور بعضي از كشورهاي دشمن فك نمي‌جونبونم كه ملتم بخواد هزينه‌شو بده و رهبراش داهيانه سكوت كنن. شك نكنين! من كه همين الان ميرم دهنمو آب ميكشم و از گذشته‌ي خودم توبه ميكنم. شما هم برين تا دير نشده. الان ساعت سه بعد از نيمه شبه. صبح يه سر مي‌زنم ببينم چيكار كردين.See you later.

سيموليشن (شبيه‌سازي) صدر اسلام.

2010-06-19T01:16:00.007+04:30

ويكي‌پديا: Simulation (شبیه‌سازی)، تقلید یک چیز واقعی یا وضعیت اجتماعی یا یک فرایند است و معمولاً متضمن وانمایاندن شماری ویژگی‌ها یا رفتارهای کلیدی در یک سامانهٔ فیزیکی یا انتزاعی است. شبیه‌سازی در بسیاری زمینه‌ها از جمله مدل‌سازی سامانه‌های طبیعی و انسانی، برای کسب بينش پیرامون نحوهٔ کارشان، به کار می‌رود. موارد دیگر شامل شبیه‌سازی فناوری برای بهینه‌سازی عملکرد، مهندسی ایمنی، آزمایش، آموزش و مهارت‌آموزی‌است. از شبیه‌سازی می‌توان برای نشان‌دادن تأثیرات و عواقب غایی شرایطی دیگرگونه -که مثلاً در عالم واقع برقرار نبوده‌است- یا شق‌های دیگر سلسله کنش‌ها استفاده کرد.

سيموليشن حقايق كيفي، به جاي وقايع كمي.

سيمولاتورها به انسان كمك مي‌كنند كه قبل از درگيري با واقعيت، در شرايط مشابه، واقعيت مجازي را تجربه كنند. اما اين مجاز است نه واقعيت! چه برسد به ‌اين‌كه شما اين واقعيت را منطبق با حقيقت هم بدانيد. آن‌گاه شبيه‌سازي هر موقعيتي نيازمند شناخت قطعي و كامل آن موقعيت است. بنابراين شبيه‌سازي تنها در مواردي موضوعيت دارد كه شما قبلا قادر به شناخت، طراحي و ساخت مدل واقعي مورد نظر خود بوده‌باشيد.بنابراين شبيه‌سازي در موضوعاتي كه با حقايق غير يقيني سر و كار دارند مي‌تواند گمراه كننده باشد. مخصوصا كه هدف و مخاطب محصول آنها مردم باشند. آن آن‌گاه ضمن اين‌كه خود بايد مدعي درك حقيقت و يقين باشيد، الزامي‌است كه تمام آحاد جامعه هم در اين تجربه‌ي مشترك با شما شريك باشند.

سيموليشن به قصد سوء استفاده.

شبيه‌سازي گاه براي فريب مخاطبين و تماشاچيان هم به كار مي‌رود. مثلا تمارض يك كارمند و يا دانش‌آموز براي توجيه غيبت و يا مرخصي و يا از زير كار در رفتن؛ و يا سيموليشن يك بازيكن فوتبال در منطقه‌ي جريمه ( نمايش مصدوميت از رقيب به دليل خطاي غيرواقع) براي فريب داور به قصد گرفتن امتياز پنالتي؛ و يا نمايش هد زدن (اما با دست ضربه زدن) به توپ براي گل زدن به رقيب (كاري كه تيري هانري بازيكن فرانسه در بازي با ايرلند انجام داد.). سيموليشن مي‌تواند باعث فريب مخاطبين ناآگاه، داوران كور و تماشاچيان و مردم غافل گردد؛ اما مسلما نمي‌تواند باعث فريب داور بينا و تاريخ گردد.

سيموليشن حق و باطل!

هيچ ديكتاتوري نمي‌گويد من بدم! حكومت‌هاي تماميتخواه خود را عين حق و مخالفين خود را عين باطل مي‌دانند. اما جمهوري ( بعنوان برآيند تفسير‌هاي نسبي حق‌مدارانه از حقيقت، بر اساس گمان به حق و باطل شكل مي‌گيرد، هميشه به خود مظنون است (چون مي‌داند كه كامل نيست) و به همين دليل هميشه رو به تكامل دارد و ايضا به همين دليل اصلاح‌پذير است؛ و اگر مبارزه مي‌كند با مظاهر خودبرتربيني مبارزه مي‌كند. به همين دليل در تصميم‌گيريهاي اجتماعي بر مبناي اجماع انسان‌هاي ناقص تصميم‌سازي مي‌كند. او هيچ‌گاه فراموش نمي‌كند كه انسان است؛ انساني ناقص كه ادراكش هم مي‌تواند ناقص باشد. جمهوري انساني، منتقدين خود را ارج مي‌نهد و آن‌ها را غيرخودي و معارض خود و معاند نمي‌داند. جامعه را به خودي و غيرخودي تقسيم نمي‌كند؛ پس كسي را حذف نمي‌كند. او هيچگاه نبايد فراموش كند كه عين حق نيست، هر چند سمت و سويش گمان به حق باشد. اما شيطان او را به ورطه‌ي فراموشي و نسيان مي‌اندازد و او را به ورطه‌ي خويش مي كشاند.

شيطان اما از خود ممنون است؛ برتر از خود را بر‌نمي‌تابد. خود را عين حق مي‌داند و اگر مبارزه مي‌كند به قصد مسخ و حذف غيرخودي قدم برمي‌دارد. انسان‌هاي ديكتاتور در بستر جامعه، از تبار شيطان و مطلق‌گرا هستند.

سيموليشن حكومت مطلقه، و جمهوري انساني.

چه، قانون اساسي و نوع حكومت تعيين شده توسط نسل‌هاي قبلي را متكي بر خواست آگاهانه و يا جهل مردم بدانيم، چه ندانيم، اما مسلما قوانيني كه مخاطب آن انسانند بايد اين قابليت را داشته‌باشند كه همواره مورد پذيرش مردم قرار گيرند و يا نفي شوند. اين قابليت بايد در متن قوانين وضع شده، نهادينه شود تا مغاير با اراده‌ي انسانهاي نسلهاي بعدي نباشد. پذيرش يا عدم پذيرش يك قانون الزاما به منزله‌ي حق و باطل بودن آن نيست. چون حقايق فراتر از اراده‌ي انسانها هستند. اما در جوامع انساني، اراده‌ي آنان، ارجح‌تر از حقيقت است؛ و دنيا يعني همين.

جمهوري اسلامي را روزگاري انسان‌ها بنا كرده‌اند. چه درست چه نادرست، سمت و سويشان ماهيتي كيفي با عنوان اسلام است، اسلامي كه بايد در ذهن محدود و ناقص آن‌ها جاي گرفته و معنا شود. پس گمان‌هاي خود را الزاما عين حق نمي‌دانند بلكه در صيرورتي حق‌مدارانه هميشه به نفس خود مشكوك و در حال اصلاحند. باورهاي محكم و متشابه خود را دارند اما باورها الزاما عين يقين نيستند. بين باور(ايمان) و يقين فاصله‌اي به اندازه‌ي فرصت انحصاري و محترم انسان‌ در دنيا است. شيطان اما به نفس خود مشكوك نيست. او بر مبناي باورهاي خطاپذير خود در پروژه‌ي يقين، دنبال اثبات برتري خود بر غيرخود است. پس به مريدان خويش القاء ميكند كه يقين دست يافتني است. پس مي‌توان ادعاي برحق بودن كرد. اما قرآن حرف ديگري مي‌زند؛ قرآن يقين را فرارسيدني و دادني مي‌داند نه اكتسابي.
سوره:15 / آیه 99:

وَاعْبُدْ رَبَّكَ حَتَّى يَأْتِيَكَ الْيَقِينُ ﴿۹۹﴾

بندگي كن پروردگارت را تا زماني‌كه فرارسد يقين.

فولادوند: و پروردگارت را پرستش كن تا اينكه مرگ تو فرا رسد.

مکارم: و پروردگارت را عبادت كن تا يقين (مرگ) فرا رسد.

خرمشاهی: و پروردگارت را بپرست تا تو را مرگ فرارسد.

در قرآن هر جا واژه‌ي "يقين" آمده همراه با فعل "فرارسيدن" (كه به ترجمه‌ي اكثر مترجمين مترادف با مرگ است) آمده؛ يعني وقتي كه فرصت عملي اراده ديگر وجود ندارد!

سوره 74/آيه 47:

حَتَّى أَتَانَا الْيَقِينُ ﴿۴۷﴾

فولادوند: تا مرگ ما در رسيد.

مکارم: تا زماني كه مرگ ما فرا رسيد.

خرمشاهی: تا آنكه مرگ به سراغمان آمد.

تنها در كلام علي(ع) به خواص ("بمير پيش از آن كه مرگت فرارسد.") اين مرگ، ارادي قلمداد شده، كه مستلزم شناخت كامل و تسليم محض به حقيقتي كمي و قابل اندازه‌گيري است. كاري كه اگر از خواص (انسان‌هاي كامل) برآيد، اما مخاطب آن بشر و ناس و تمام مؤمنين وعوام مورد نظر قرآن نيست. و مگر اجزاء جوامع انساني به جز عوام و انسان‌هاي محدود هستند؟ قرآن يقين را محصول قطعي يك پروژه‌ي معين و اكتسابي نمي‌داند؛ بلكه آن را در تلاشي مستمر در بندگي پروردگار، محول به انتظاري مستمر و نامعين كرده: لحظه‌ي وصل به حقيقت را انسان تعيين نمي‌كند؛ يقين در لحظه‌ي مقتضي و هنگام مرگ نازل مي‌شود و آن لحظه ي وصال، در هيچ پروژه‌اي نمي‌گنجد! چرا كه يقين مترادف با مرگ دانسته شده‌است. بنابراين دنيا محل اجراي پروژه‌هاي قطعي و مطلق حق‌مدارانه منطبق با يقين نيست (يعني حكومت اسلامي يك هدف انتزاعي و ناممكن است) و جمهوري اسلامي (هر چند كه پارادوكسيكال و ناممكن است) موجه‌تر است. گذشته از آن، گيريم كه يقين بر خلاف نص صريح قرآن (بر اساس روايت: "بمير پيش از آن كه مرگت فرارسد.") اكتسابي باشد، اما اين تجربه مسلما يك تجربه‌ي عمومي نيست و منحصر به خواص است. بنابراين نمي‌تواند مبناي برنامه نويسي (قانون اساسي) براي يك شبيه‌سازي موقعيتي در صدر اسلام (سيموليشن صدر اسلام) باشد.

سيموليشن طلحه و زبير.

در فرآيند حكومت‌هاي غير‌انساني و ناممكن حق و باطل، معاويه و يزيد خود را پيرو راستين پيامبر، و حسن و حسين را نامسلمان مي‌نامند. و در تداوم همين فرآيند نادرست، يكي خود را شبيه علي و مخالفين خود را به طلحه و زبير شبيه‌سازي مي‌كند، و ديگري خود را حسين و مخالف خود را به معاويه و يزيد شبيه‌سازي مي‌كند. در اين فرآيند نادرست، انسان خطاپذير و محدود، حقايق ناممكن يقيني خود را به باورهاي غيريقيني جامعه‌‌ي انساني تحميل مي‌كند؛ نه آن‌كه باورهاي نسبي و انساني خود را در بستر انساني به مشاركت بگذارد.آگاهانه و يا ناآگاهانه، با عشق و يا با نفرت، با نيت خير و يا با نيت شر، خطا در همين‌جا شكل مي‌گيرد. سيموليشن طلحه و زبير منجر به فريب مردم و داوران كور مي‌شود، اما تاريخ و داورِ بينا را نمي‌فريبد؛ اما مثل هميشه هزينه‌هاي گزاف اين سيموليشن انتزاعي-مجازي را مردم واقعي مي‌پردازند.

داور كور پنالتي اعلام مي‌كند؛ رقيب در معرض توپ قرار مي‌گيرد؛ توپ به سمت حريف شليك مي‌شود؛ حريف حذف مي‌شود!
... و داورِ تاريخ، به همه فرصت مي‌دهد كه شيطان باشند يا بشر و انسان.

...و آدم، آن‌سوي مرز مرگ، حالا در يقيني ادراك شده، نظاره‌گر اين بازي ناعادلانه است.

......................................................................................
پي‌نوشت:

بازي سيموليشن دموكراسي:

سياستمداران محترم!
شما كه شب از غم بينوايان خوابتان نمي‌برد و رويتان زرد است. اگر حقيقتا از عشق جامعه بي‌تابيد- نه به خاطر اثبات منيت و وجود خود!- اگر براي اين‌كه جامعه‌ي خود را به صورت يك بهشت درآوريد خيلي بيقراريد، قبل از هر گونه اقدامي ، قبل از شليك و حذف واقعي رقيب و رهگذران بيگناه، كمي با اين سيموليشن(Democracy 2) در دنياي مجازي تمرين كنيد. (هر چند نمي‌دانم برنامه نويس آن آيا به راستي معناي دموكراسي را مي‌دانسته يا نه!) براي رسيدن به عشق خود بايد $22.95 دلار خرج كنيد (نگران نباشيد! بعدا مي‌توانيد 23 دلار به عنوان مخارج قبل از بهره‌برداري بهشت خيالي خود، از بيت‌المال بازپس گيريد.)

? Do you want to build a socialist paradise
Demo, $22.95Democracy 2 1.0 downloadDemocracy 2 is the most sophisticated political strategy game you can buy. Take on the role ... see how long you can stay in power. Democracy 2 lets you choose your ministers, your policies, ... technology, this is a game with a serious simulation under the hood. Each individual is influenced by ... and spending that you have set up each turn. Do you want to build a socialist paradise?... END

طنز: خصوصي‌سازي حكومت در 3 اپيزود.

2010-06-18T00:33:00.009+04:30

چشم‌انداز خصوصي سازي در سال 1410 خورشيدي:

همين روزهاست كه ستاد مبارزه با گرانفروشي، با ستاد مبارزه با بدحجابي درگير بشن...مخصوصا از وقتي‌كه حكومت رو واگذار كردن به بخش خصوصي كه مدتهاست تمام چاههاي نفت رو مال خود كرده.

اپيزود اول: ( حراجي، يا آتيش زدم به مالم)

بيست سال پيش، ويولت در يكي از پستهاش ( كه بلافاصله حذفش كرد) به ليست نرخ بدحجابي پرداخته بود. ( اون روزها فكر ميكردم: ظاهرا با توجه به كسري بودجه و ناكافي بودن جرائم رانندگي اين بار ديگه تمام كم و كسريهاي دولت بايد جبران بشه. البته فكر كنم قيمتها مال قبل از اعمال نرخ تورم در سال 89 باشه- سندش افزايش قيمت سكه در روزهاي اخيره- ضمنا ويولت نرخها رو به تومان نوشته كه چون هنوز واحد پول رايج كشور تغيير نكرده، من اصلاحش مي‌كنم).

عينك بالاي سر: 180،000 ريال.

مانتو كوتاه: 350،000 ريال.

مانتو روشن: 35،000 ريال.

لاك هر ناخن: 50،000 ريال.

سولاريوم پوست: 250،000 ريال.

موي روشن: از 500،000 ريال تا 1،500،000 ريال.( لابد بستگي به نمره‌ي هيزي چشم مميز داره).

...

حالا بيست سال از اون سالها گذشته و همه چي به قول يه رئيس دولت محشر و نابغه، 360 درجه (؟!) تغيير كرده و كاملا خصوصي شده.

اپيزود دوم: ( صورتحساب)

صندوقدار: خانوم اينم صورت‌حسابتون، جمعا چهار ميليون و هفتصد و سي و چهار هزارو سه تومن.

سكينه سلطون: واه، چه خبره؟ نوبرشو آوردين مگه؟ ناسلامتي ما 20 ساله كه مشتري ثابتتونيم. تخفيفي چيزي...

صندوقدار: حاج خانوم، شما جاي مادر مني. ما هم كاسب قديمي هستيم. كاسب هم كه حبيب خداست. چه اجحافي؟ نرخهاي ما از بيست سال پيش تا حالا تغييري نكرده!... ببينيد: يه عينك بالاي كله داشتين: 18 تومن+ دو تا چشم سياه: به عبارت هر دونه 95 تومن ميشه 190 تومن+ يه سولاريوم بنا گوش: 25 تومن+ دو تا پاچه از قرار 100 تومن، ميكنه 200 تومن+ دوازده تا ناخن: به عبارت هر ناخن 5 تومن ميكنه 60 تومن+ چهار صد گرم گوشت لخم بي‌استخون: كيلويي 20 تومن، ميكنه 8 تومن+ مغز و سيراب شيردون و...لب و لوچه و آب اضافي هم اشانتيون.

سكينه سلطون: اولا من شصت سالمه و از هفت دولت آزادم – نميدونستي بدون واسه عاقبتت خوبه-؛ ثانيا، شما هيچ فرقي بين گوشت شترمرغ و تيهو و كله‌پاچه‌ي بز نميذارين؟! اين قيمتها مال دورانيه كه من همه‌ش 40 سال داشتم و چل چليم بود! اين صورتحساب كه بيشتر از قيمت تير خلاص بچه‌م شد. آخه اين چه مملكتيه؟

اپيزود سوم: (ماليات)

مميز مالياتي: آقا، لطفا پاي اين اظهارنامه رو امضا كنين! خجالت نمي‌كشين؟ تكليف شما رو هم ما بايد انجام بديم؟! نميتونستين عين بچه‌ي آدم خودتو اظهارنامه‌تونو پركنين! شانس آوردين ما دولت خدمتگزاريم و كار ملتو خودمون راه ميندازم. اين كاسبيها ماليات داره آقا. نمي‌شه از زيرش در رفت. بايد جواب داد.

آقا: مگه سر پل صراطه؟ پول خون باباتونو دارين ازم ميگيرين؟ من از كجا بيارم؟ آخه ناسلامتي من خودي‌ام. و كلي خرج كارمند و سكيورتي گارد و در و دكون و بگير و ببند دارم...نميشه يه تخفيفي به ما بدين؟

مميز مالياتي: آقا جون! شما در فاكتورهاتون 3% ماليات ارزش افزوده رو حساب نكردين. قانون هم قانونه، خودي و غيرخودي نميشناسه. يالله امضا كن وگرنه در دكونتو مهر و موم ميكنم و احظاريه برات ميفرستم.

آقا (در گوشي و با لبخند): پسرم! بالام جــــان! چرا دنيا و آخرتت رو خراب ميكني؟ اين ماليات حق ماست، ميره يه دور ميزنه دوباره بر ميگرده همينجا...چرا به‌جاي دريافت اضافه‌كار، كار اضافه ميكني؟...خزانه دار شفيع ماست...گرفتي فرزندم؟...حالا يه كم كوتاه بيا عزيز من!

مميز مالياتي: آقا جان مثل اينكه حاليت نيست! شما كه مشتري نيستين! پشت پيشخون مغازه، حق پرداختنيه...گرفتني نيست!

آقا: خجالت نمي‌كشي مرديكه‌ي يه دنده؟ فتنه شدي واسه من؟ ريش سفيدمو ميبيني فكر مي‌كني من خرفت شدم و واسه قدرت دنيا حرص ميزنم؟ نوح 1000 سال عمر كرد اما عقلش از كار نيفتاد...يعني من از نوح كمترم؟!...كور خوندي ميتوني ورشكستم كني!...ميدونم! تو رشوه ميخواي!..آي ايهاالناس! به دادم برسين... اين جرثومه‌ي فسادو بگيرين از سيبيل دارش بزنين...توي روز روشن منو تهديد ميكنه...ذهنمو مشوش كرده با اراجيفش...امنيتمو به هم زده...ازم باج سيبيل ميخواد...ايهاالنــــــاس...!

بلافاصله 313 *چماق به دست، در لباس ايهالناس، وارد صحنه ميشن و مميز مالياتي رو ميبرن توي قبرستون دلقكها، كنار قبر رئيس سابقش چال ميكنن.
.................................
* اينا از اونايي هستن كه اداهاي غريب در ميارن، و هيچ ربطي به اون 313 نفر معروف ندارن.

فتنه‌ي اصلي قانون است! نه مسئولين نظام؛ نه غيرخوديها.

2010-06-17T03:40:00.014+04:30

(چگونه ريشه‌ي فتنه را بخشكانيم؟)

تفرقه بينداز حكومت كن!

اين است شعار، شعور و عمل استثمار و استعمار.

اگر صدها سال، فتنه‌انگيزي شيوه‌ي مستقيم حكومتي استعمارگران بود، اما امروزه اين قاعده در ساختار تصميم‌سازي ميهن تو نهادينه و ماهوي شده است. و تو با دست خودت به آن دامن ميزني. امروز توي گرسنه را با پاي خودت به سوي بوي كباب مي‌كشانند و وسط يك بازي عوامفريبانه و پارادوكسيكال مي‌اندازند و درگيرت مي‌كنند، و تو ناچاري به قواعد تحميلي آن تن در دهي چون وسط بازي نميتوان قواعد آن‌ را تغيير داد. بيرون بازي هم قدرت تغيير و اصلاح قواعد بازي از دست تو خارج است. همين مي‌شود كه تو ناخواسته برده‌ي قانوني ميشوي كه هيچ درك و دخل و تصرفي در وضع آن نداشته و نداري. قانوني در مداري دگم و بسته و غيرقابل تغيير و اصلاح.

قانوني كه مردم يك وطن را به خودي و غيرخودي تقسيم مي‌كند؛ و قابليت آن را دارد كه عده‌ي قليل خوديها را حاكم و بقيه را از نظام تصميم‌سازي ميهن خود حذف كند. آنها را بي وطن و در به‌در كند. سهم آنها را ازتنها ميهن خود مصادره و در راه سلايق چند نفر خرج كند. و آن‌ها را به جان هم بيندازد، تا در اين گردوخاك حكومت پايدار بماند، به قيمت حذف شدن اكثريت يك ملت!

قانوني كه مولد خودي و غيرخودي، حذف و انحصار، و چاپلوسي و فرومايه‌گي مقدس است.

قانوني كه نسل امروز ميهني بامرزهاي مشترك را در آن راهي نيست.

قانوني كه از حاكم يك ديكتاتور تماميتخواه مي‌سازد!

حاكم مقصر نيست، فتنه‌ي اصلي قانون است!

قانوني غير قابل اصلاح،

در مدار بسته‌ي

يك خطاپذير،

يك بت

به همين دليل است كه امروز مردم ميهنم به جان هم افتاده‌اند. سپاه و نيروي‌هاي امنيتي و پليس از همين مردمند، اما همين‌ها به حكم مافوق، مقابل مردم ايستاده‌اند. چرا؟ چون رؤسايشان به حكم قانون، منتصب يك نفر هستند! نمايندگان مردم برگزيده‌ي قانوني هستند كه به يك نفر مجوز داده‌است همه را از فيلتر سليقه‌ي خود بگذراند. حتي خبرگان و شوراي نگهباني كه آنان را برمي‌گزيند تا حرفهاي خدا را ترجمه كنند، بايد مريد و پيرو يك نفر باشند و مورد تائيد مستقيم و غيرمستقيم همان يك نفر باشند تا موجوديت پيدا كنند. همه‌ي تصميمات و مديريتها بايد در يك دايره‌ي بسته‌‌ي ذهن يك نفر تصويب شوند. گناه مثله‌كردن اراده‌ي مردم در اين دور تسلسل با كيست؟ جز با قانوني نادرست؟ رهبر ناگزير است قواعد اين بازي را جوري راه بيندازد تا ممكلت در تمركزي مؤثر چرخش بچرخد، چرا كه محصول اين قانون، وحدتي عملي, در دايره‌ي فيزيكي يك ميهن غيرقابل تفسير نيست! بلكه وحدتي است بخشنامه‌اي، متكي بر ذهن غيرقابل كنترل يك نفر كه مي‌تواند به حذف و تكفير و شمشير دست يازد! مردم هم به‌ناچار ناگزيرند در بازي انتخاب تعدادي از برگزيدگان و خواص همين منتصبينِ همان يك نفر شركت كنند. خب در اين معركه و در اين خيمه‌شب بازي معلوم است نتيجه چه خواهد شد! اين باغستانِ تك درخت و تك محصول در بستر قانون يك نفر رشد و نمو مي‌كند كه تخم و نهال آن را پدران و مردم نسل قبلي كاشته‌اند.
تفرقه بينداز حكومت كن! يعني راهي براي مفاهمه و مشاركت سلايق متنوع يك ملت باقي نگذار! يعني راه وحدت يك ميهن را به بن بست بكشان! يعني يك عده را حذف كن و تنها به يك عده ميدان بده! در اين قاعده يك طرف بايد حق و عين باورهاي يك نفر كه خودي است، و طرف ديگر الزاما هر چه مي‌خواهد باشد به جز او، متعاقبا غيرخودي و باطل است. شاخص و ميزان هم همان قانون مصوبه در مدار بسته‌ي خواص الخواص منتصب يك نفر است كه مردم راهي به آن ندارند، ميزان راي مردم نيست، ميزان قانون لايتغير است. مردم فقط وقتي مردمند كه امت يكدست و پيچ و مهره باشند، گيريم صد نفر لباس‌شخصي پيرو و مريد نگاه يك نفر! وحدت يعني متحد بودن ميليونها نفر با آن چند نفر! در نظام بسته‌اي كه يك نفر به جاي همه فكر مي‌كند و تصميم مي‌گيرد؛ حالا اين يك نفر اگر مجنون و فاسد شد، خب شده است! چه كسي جرات دارد عقل مولاي خود را زير سوال ببرد؟ چه كسي مجاز است به مولاي خود ايراد وارد كند، بي آنكه متهم به تشويش اذهان عمومي و اغتشاش شود؟... منتصبين او؟! و يا مردم بسته بندي شده؟!
تفرقه بينداز حكومت كن يعني فتنه. نه اينكه رهبران اين نظام قصد تفرقه داشته باشند، نه! اين فتنه از همان خشت ناميزان قانوني برمي‌خيزد كه يك نسل‌وازده و عاصي در شوري ناپخته يك‌بار خود را به يك نفر سپرد- به كسي‌كه به اقرار خود معصوم نبود و خطاپذير بود-. حالا دايه‌هاي مهربانتر از مادر مصباح راه شده‌اند و بر شعله‌هاي اين فتنه دامن ميزنند، و قصد دارند انتخاب و يا شور كهنه‌ي نسل گذشته را به زور داغ و درفش، به نسل امروز تحميل و حقنه كنند. اينان گيريم با نيت خير اما در راه اراده‌ي آزاد مردم، كار شيطان ميكنند. گويا اين مصباحيان فراموش كرده‌اند كه خدا هميشه‌ي تاريخ خدا بوده‌است، اما اختيار كردنش نه با شمشير، بلكه با انتخاب ارزش بوده‌‌است! كه "ميزان راي مردم است"، هر چند بر خلاف حقيقتي كه تو مي‌پنداري باشد! اين مردمند كه بايد آزموده شوند، نه تنها تو يك‌نفر، نه هيچكس جاي آنها و نه جاي تو يك‌نفر.
اين حرفهاي همان كس است كه به اقرار خود، معصوم نبود و خطاپذير بود، حرف‌هايي كه اين روزها حكم تشويش اذهان عمومي و شايد ارتداد پيدا كرده است:
اين است حرفهايي كه مردم بر مبناي آن، انقلاب را به پيروزي رساندند.*
فرازهايي از سخنراني آقاي خميني در روزبازگشت از تبعيد، به ايران، در بهشت زهرا ( 12 بهمن 1357):
...ما فرض می كنیم كه یك ملتی تمامشان رای داند كه یك نفری سلطان باشد، بسیار خوب، اینها از باب اینكه مسلط بر سرنوشت خودشان هستند و مختار به سرنوشت خودشان هستند، رای آنها برای آنها قابل است؛ لكن اگر چنانچه یك ملتی رای دادند (ولو تمامشان) به اینكه اعقاب این سلطان هم سلطان باشد، این به چه حقی ملتي پنجاه سال (پيش) از این، سرنوشت ملت بعد را معین می كند؟ سرنوشت هر ملتی به دست خودش است!
... ملت در صد سال پیش از این، صدوپنجاه سال پیش از این، یك ملتی بوده، یك سرنوشتی داشته است و اختیاری داشته ولی او اختیار ماها را نداشته است... بر این جمعیتی كه الان بیشتر شان، بلكه الا بعض قلیلی از آنها ادارك آنوقت را نكرده اند، چه حقی داشتند ملت در آن زمان، سرنوشت ما را در این زمان معین كنند؛...
...چه حقی آنها داشتند كه برای ما سرنوشت معین كنند هر كسی سرنوشتش با خودش است، مگر پدرهای ما ولی ما هستند؟ مگر آن اشخاصی كه درصد سال پیش از این، هشتاد سال پیش از این بودند، می توانند سرنوشت یك ملتی را كه بعدها وجود پیدا كنند، آنها تعیین بكنند؟

........................................................

* لينك اول: موسسه تنظيم و نشر آثار امام خميني/اصفهان.

لينك دوم: مركز اسناد انقلاب اسلامي.

اعوذبالله من‌المرکز بررسی تهدیدات فضای مجازی

2010-06-16T15:53:00.023+04:30

سردبیر وبلاگ نیوز، که معلوم نیست چرا عکسشو یه جوری انداخته که آدما رو ریز ببینه، میگه: هکرهای سایت گرداب بازداشت شدند.*

میثمی اضافه میکنه: به گفته مدیر مرکز بررسی تهدیدات فضای مجازی، هکرهای سایت گرداب در فروردین ۸۹ با تلاش اعضای این مرکز بازداشت شدند. سعیدی، مدیر مرکز بررسی تهدیدات فضای مجازی در گفت‌وگو با خبرنگار «وبلاگ نیوز» گفت: هکران پایگاه گرداب که در ماه فروردین سال جاری به این سایت حمله کردند، دستگیر شدند و به جرم خود اعتراف کرده‌اند. به گفته مدیر سایت گرداب در چند روز آینده اخبار تفصیلی بیش‌تری پیرامون حمله کنندگان منتشر خواهد شد. لازم به ذکر است پیش از این موسسه دیفنس تک در گزارشی قدرت سایبری ایران را به عنوان پنجمین قدرت سایبری جهان اعلام کرد.

......................................................................................................................
سگ نوشت:

* من نمی دونستم توی مملکتی که دولتش به قانون کپی رایت معتقد نیست و حک کردن دل و دین واقعی آدما ی واقعی بمنظور حذف کردنشون از مملکت و نظام هستی قانونا و رسما مجازه، و 30 ساله که اینو اثبات کرده (و البته من هیچ اعتراضی به این عمل طبیعی ندارم)، هک کردن یه مشت حرف که اذهان عمومی و خصوصی هکر رو مشوش کرده، اونم در فضای مجازی، میتونه جرم باشه!
1-یعنی جونم واسه تون بگه که الان من و شما و هر آدم غیرخودی و بیخودی و نخودی، همه گی رو هوائیم. حالا هی بگین: نترسیم؛ نترسیم؛ ما همه با هم هستیم.
2- من که تا حالا جرات نکردم روی کلمه ی گرداب حتی یه کلیک ناقابل بکنم، چه برسه به اینکه بخوام توش شنا کنم. ( هر چند که سازمان ما دو نفره است: سرباز صفش منم؛ رئیس ستادش هم خدا) با این حساب هر کسی میتونه مشمول جرائم سازمان یافته محسوب بشه. حواستون باشه خودتونو نصف هم بکنین بازم بیشتر از یک نفرین.
3- من لینک گرداب رو نذاشتم تا با کلیک شما دچار توفیق اجباری نشم، و عدو نشود سبب خیر! ( ببینید چقدر خودخواهم! فکر شما نیستم فکر خودمم). اما خدا پیغمبریش اگه کسی بخواد منو هک کنه منم دستگیرش میکنم. گفت ادب از که آموختی گفت از با ادبان!
هک یعنی حمله به حریم دیگری. کار بدیه. یعنی الان که من نمیتونم به عنوان یک ایرانی ( بدون پسوند و پیشوند) توی مملکتم در نظام تصمیم سازی مشارکت کنم، به این معنیه که یه کسی حق منو دزدیده؟ یعنی بهم حمله کرده؟ خب حالا من باید از حریم و حق خودم چه جوری دفاع کنم؟ خوشا به حال دنیای مجازی سایبری که یه مرکز داره که متجاوزین رو دستگیر میکنه. ایکاش ما هم یه مرکز اونجوری داشتیم توی دنیای واقعی. هر چند که مثل جنگ عراق و ایران هر دو طرف مدعی بشن اول طرف مقابل تجاوز رو شروع کرده و ما داریم دفاع میکنیم از خاکمون. حالا بیا ثابت کن که اول کی زده تو گوش کی!..واسه همین من یکی به خدا پناه میبرم که آدرسشو هیچکی بلد نیست؛ حتی پیامبرش.
4- اینم یه لینک مرتبط از بلاگ نیوز( پایگاه بسیج وبلاگستان): دولت ایران ۱۰هزار بسیجی را برای جهاد سایبری استخدام کرده است
توضیح: البته این نقل قول نشریه ی امریکایی فارین پلیسی هست، اما میثمی ( همونکه از بالا، توی چشای آدم یه جوری زل زده که آدم می ترسه) اسم مجله رو، اونقدر کمرنگ نوشته که آدم در وهله ی اول متوجه نمیشه و متوهمانه بهش القاء میشه واقعا این یه خبر حقیقیه! هر چند نامحتمل به نظر القاء بشه!
اینم عکس یک گردان از لشکر سایبری ایران به روایت نشریه ی امریکاییforeign policy .می تونین با خیال راحت روش کلیک کنین، ببینین دنیا دنیا که میگن دست کیه؟

25خرداد: رستم سياهپوش و سهراب!

2010-06-15T22:49:00.007+04:30

(حكومت بر قلبها)
امروز هم مثل پارسال، 25 خرداد بود...سال بعد و سال های بعد هم خواهد بود...روزها و شبها از پي هم مي‌آيند و اگر ايمان تسليم گلوله نشود، اگر ریشه ی این فتنه ی تفرقه آمیز میان ملت محو نشود، حكايت همچنان باقي است...اما برای ابد، 25 خرداد از یادها زدوده نخواهد شد.

ساعت 16:15 عصر سه شنبه، در خيابان وليعصر ( مصدق سابق يا پهلوي اسبق)، سه راه مطهري (تخت طاووس)، چون شير غران منتظر طعمه بودند!
در نظر اول خيال مي كني كه اين يلان زره‌پوش، مترصد سپاه متجاوز دشمنند! گویا چیزی این را به روحشان دمیده است.
وقتي علت را مي‌پرسي، آن‌چنان با توهين تو را حواله به شوكرها ميدهند كه در دشمن بودن خود شك نميكني. گويا رهگذران بي‌سلاح جزو دشمنان نرمند. مبارك دشمن باشد این هدیه! به نگاهشان روح نفرت عليه مردم دميده‌اند. در محاصره‌ي دوربين‌ها و زير چشم خدا، گوشي بر گوش، عكسي مي‌گيرم از دور.

ساعت 16:45 عصر سه شنبه، در ضلع شرقي فلكه دوم آرياشهر، همچون رستم‌ سياه پوش، منتظر سهرابي دگرند. فتنه ای ملت را به جان هم انداخته‌است، آن فتنه چون می داند خون پاك نمي‌شود و بالاخره كار خودش را مي‌كند، باید همیشه مجهز باشد...مگر آن که ریشه ی فتنه حذف شود!

اگر مجالی باشد، پست بعد راجع به ریشه ی فتنه خواهم نوشت.

معاشقه‌هاي يكسويه با طبيعت بي‌جان!

2010-06-15T00:35:00.010+04:30

لذتي عقيم!

معاشقه با كتاب، كودك، هنر، صنعت ، وبلاگ‌هاي بي نظرخواهي، و حتي طبيعت وحشي، همچون پناهگاهي دوست داشتني‌اند، براي كسي كه رؤياي زندگي اجتماعي را در كنار همنوعان نمي‌تواند تعبير كند.
معاشقه با كتاب، كودك، هنر، صنعت ، وبلاگ‌هاي بي نظرخواهي، و حتي طبيعت وحشي، معاشقه با مخاطبيني شفاف، يكسويه و بي‌توقع‌است، كه آدم تنها را به ديالوگي مسئولانه و زحمت‌بار نمي‌كشانند.
كتاب، كودك، هنر، صنعت ، وبلاگ‌هاي بي نظرخواهي، و حتي طبيعت وحشي، مي‌توانند بستر خوابي باشند و يا تابلوي بي‌جان سپيدي، و يا سيبلي براي شليك و حتي آينه‌اي زنگارگرفته و رؤيايي.
تنها انسان و شايد خداست* كه معاشقه** و مراوده و ارتباط آگاهانه با آن‌ها، دوسويه، فراگير، واقعي و حقيقتا مسئوليت آفرين است.
روابط يكسويه هر چند بر بار و عمق می افزایند، اما غالبا پناه جو را تنهاتر، خيالاتي، ظالم، از خود راضي، خودشيفته، منزوي و تك بعدي و خواب مي‌كند! هر چند سرشار كند از لذتي عقيم!
...................................................................
پی نوشت:
* هر چند زبان مشترک باید زمینی و غیرقابل سوء تفاهم باشد، اما از آنجا که مخاطبین وبلاگ متنوعند لذا عبارت "شاید خدا" رابرای آن دسته از مدعیان رابطه با منابع قدرت متافیزیکی گذاشتم تا فراگیری ارتباط دوسویه را تعمیم دهم؛ و خدا را سمبول آن "منبع قدرت دارای اراده" گرفتم (این قدرت می تواند یک ای.تی -یعنی کاراکتر فیلم "ای.تی" اثر اسپیلبرگ- بعنوان یک موجود فضایی صاحب اراده ی غیرانسان باشد، و یا بقایای اخروی انسانهای مرده، و بالاخره ارباب جمعی دنیاها و نشئات دیگر حیات که دارای اختیار و اراده باشند - نه اینکه ابزاری خلع ید شده، در ید قدرت دیگری باشند-
**معاشقه در معنای وسیع آن یعنی "مبادله و بده بستان محبت آمیز اراده ها" به کار رفته، که تجسد و تجسم آن بسته به جنس و شکل ظروف با هم فرق می کند، و البته مظروفها با یکدیگر غیر قابل قیاسند؛ (این موضوع ربطی به عشق به سیگار و کباب و حکومت و عاشق و معشوق و ساقی و ساغر ملوکانه و شاهدبازیهای زاهدانه و می و شراب برخی از عرفای دینی و سیاسی معاصر ندارد).

مونولوگ 22 خردادی

2010-06-12T13:35:00.007+04:30

به فتنه‌ای که بر گرده‌ی خس و خاشاک جا خوش کرده است:

در دایره‌ی بسته،
خود گویی و خود خندی؟
عجب مرد هنرمندی!

عدالت خردادی:
یک روز: اعتراض میلیونی در سکوت؛ گلوله، و دیگر هیچ!
روز دگر: اغتشاش با سوت و صلوات، بوسه، و دیگر هیچ!

قبول! هر چي تو بگي.

2010-06-10T01:31:00.013+04:30

لقمان را گفتند: ادب از كه آموختي؟
گفت: از بي‌ادبان.
سبز قبا: من كه ادب را از مؤدبان ياد گرفتم! اينم سندش:

1)» (در واکنش به صدورقطعنامه جدید) احمدی نژاد : با قطعنامه نمی‌توانید به ملت ایران ضربه بزنید - ايرنا
سبز قبا(در واكنش به قطعنامه‌ روزهاي آتي): با قطعنامه نمي‌توانيد به ملت ايران ضربه بزنيد!

2)» راه تقابل با ملت‌ها پرهزینه و بی‌فایده است - خبرگزاري فارس
سبز قبا: راه تقابل با ملت‌ها پرهزینه و بی‌فایده است!

3) » قطعنامه‌ جدید اوضاع را پیچیده‌تر می‌کند - خبرگزاري فارس
سبز قبا: قطعنامه‌ جدید (عليه مردم) اوضاع را پیچیده‌تر می‌کند!

4)» متکی: منتظر حرکت بعدی ایران در برابر تصویب قطعنامه باشید - خبرگزاري فارس
سبز قبا: منتظر حرکت بعدی مردم ایران در برابر تصویب قطعنامه‌هاي ضد ملي باشید!

5)» جلیلی : راه تقابل با حقوق ملت‌ها بن بست است - ايرنا
سبز قبا: راه تقابل با حقوق ملت‌ها بن بست است!
***************************************
پي نوشت: فرق قطعنامه‌ي هاي شماره‌دار با بي‌شماره‌ها، اينه كه: اولي برآیند خرد جمعيه*، اما دومي اوامر خرد فرديه!
*شورای امنیت سازمان ملل روز 19 خرداد با اکثریت آرا و ازجمله رای مثبت چین و روسیه، قطعنامه 1929 را علیه ایران تصویب کرد که مفاد آن گسترده‌تر از سه قطعنامه پیشین بود.

پشه شود سبب خير اگر خدا خواهد!

2010-06-09T00:23:00.011+04:30

(تاملاتي ژرف، اندر حكايت پشه*)

دانشنامه‌ي ويكي‌پديا:
پَشه یک حشره است. این حشره از خون انسان و جانوران دیگر تغذیه و از راه تخم‌گذاری تولید مثل می‌کند. نیش برخی پشه‌ها ناقل بیماری‌ها است. تولید مثل پشه‌ها بسیار فراوان است.
مگس هم بعنوان يك حشره‌ي گنده‌تر از پشه، تقريبا با مطلوب خود، همان مي‌كند كه پشه كه طالب است با مطلوب خود مي‌كند. قرآن در آيه 73 سوره حج، راجع به اين حشره مي‌گويد: ... اگر آن مگس چيزى از آنان بربايد نمى‏توانند آن را بازپس گيرند طالب و مطلوب هر دو ناتوانند!

اين دومين پستيه كه بعد از پست قبلي راجع به پشه مينويسم.

چند روز پيش قبل از اينكه احمدي‌نژاد راجع به پشه بودن اسرائيل در مقابل شير بودن ايران چيزي بگه، توكا نيستاني راجع به توفيق اجباري كتابخواني در نيمه‌هاي شب از شر پشه‌هاي سمج نوشته بود، و براش مهم بود بدونه: آیا چشم پشه در تاریکی می‌بیند؟

در پيامي برايش نوشتم:

جانا!

احتمالا تشعشعات هرمونی قربانی برای پشه‌ها معنی دارد و آنها را از خود بی‌خود می‌کند، طوری که در یک خانه، آنها که خوش‌گوشت هستند بیشتر مورد عنایت پشه‌ها واقع میشوند. شاید هرمون‌ها بو دارند و یا ترکیب آنها با گوشت و خون و پوست و استخوان، یک معجون مطلوب و اسمی برای پشه‌ها می‌سازد که تنها خودشان می‌فهمند چه معجونی است! شاید به همین دلیل در یک خانه سه نفر خر و پفشان گوش فلک را کر می‌کند و یک نفر در فرار و گریز از پشه‌ها با استفاده از فرصت توفیق مجانی، در نیمه‌های شب به صرافت کتاب‌خوانی می‌افتد. این‌که برخی از هرمون‌ها برای چه ترشح میشوند را باید از متخصصین پرسید؟ اما این‌که:" نیش پشه نه از سر کین است، اقتضای طبیعتش این است" را ظاهرا هر پرفسور و بیسوادی می‌داند!..وای به روزی که مشخص شود پشه ها و حیوانات فقط و فقط ماشین غریزه نیستند بل‌که آنها هم تفکر و عاطفه دارند و گاهی عاشق می شوند و در راه آرزوهای مزمن و یا بر باد رفته، خرده جنایتهایی هم مرتکب میشوند. اگر چنین چیزی کشف شود آن‌وقت بعید نیست پشه‌ها مامور باشند و معذور. اما نهایتا یک چیز بدیهی است و آن این‌که: حتی اگر پشه ها در تاریکی با استفاده از امواجی خاص بتوانند ببینند، با استفاده از یک توانایی مرموز دیگر، قربانیان خود را بر می‌گزینند و مورد عنايت بیشتر قرار می‌دهند؛ و این یعنی این‌که: تو یه چیز دیگه هستی، متمایز از بقیه!

*********************************************************

* شايد يه مطلب هم راجع به شير نوشتم! كي به كيه؟!...بالاخره بايد بفهميم كه در دو موقعيت جنگل و جوامع مدني، زور شير به پشه مي‌چربه، يا آدم؟!

رجز خوانی: اسرائیل پشه ست؛ ایران یه شیره!

2010-06-08T13:30:00.026+04:30

(اغتشاش، بوسه و دیگر هیچ)

پیشاپیش من از این ناپرهیزی سیاسی از خوانندگان محترم پوزش می طلبم. دوستان عزیز لطفا سعی کنید همین یکبار حالتان از این سوهان روح این سالهای استرس زا به هم نخورد! امیدوارم دیگر تکرار نشود و توبه ی گرگ مرگ نباشد! هر چه سعی میکنم یک وقتهایی نمی توانم چیزی نگویم و سکوت کنم. با خود گفتم قبل ازاینکه کارهایی از قبیل: "فکر غیره کردن" و "تپیدن قلب بدون مجوز" بعنوان جنگ نرم و تشویش ذهن خود(احدی از آحاد جامعه)-بعنوان یک ایرانی- قلمداد شود، چیزی بنویسم تا جهان از انوار من و آقایان بی نصیب نماند!

1-عراق آفتابه سازه، ایران پیکان می سازه!

احمدي نژاد در گفت و گو با تلويزيون ترکيه :

قدرت رژيم صهيونيستي در برابر ايران، مانند قدرت پشه در مقابل شير است.

من کاری ندارم که تا حالا ندیدم شیر که سهله، دراکولا هم زورش به پشه برسه، چون پشه ها قادرن هرکول رو هم دیوونه کنن و گیر نیفتن. مگر با حشره کش ( سلاح شیمیایی) که اونم توی مرام ما نیست! وگرنه زور بازوی شیر در مقابل توانایی در کسری از ثانیه نیش بزن محو شوی پشه که متکی به زور نیست اما کشنده ست قیاسی احمدانه ست (ببخشین غلط نوشتم!) و آب توی آسیاب صهیونیسم میریزه.
مخاطب این حرف کیه؟ و قراره طرف چه واکنشی نشون بده؟ بیان این حرف چه فایده ای داره؟ آیا یک جنتلمن واقعی، و یک انسان باشخصیت و با ثبات و سلامت روحی، به هر لمپن تازه به دوران رسیده ی بی چاک و دهنی عین خودش پاسخ میده؟ و یا ادبیات و اصول خودش رو رعایت میکنه و یا نهایتا اگه سنگ در هاون کوبیدن باشه، بی اعتناء از کنار او میگذره؟ و یا به قول قرآن در سوره‌ي فرقان : وقتی به یک جاهل هیچ چیز نفهم میرسن: بهش میگن: سلام!

و بندگان خداى رحمان كسانى‏اند كه روى زمين به نرمى گام برمى‏دارند و چون نادانان ايشان را طرف خطاب قرار دهند به ملايمت پاسخ مى‏دهند(سلام) (۶۳)
وَعِبَادُ الرَّحْمَنِ الَّذِينَ يَمْشُونَ عَلَى الْأَرْضِ هَوْنًا وَإِذَا خَاطَبَهُمُ الْجَاهِلُونَ قَالُوا سَلَامًا ﴿۶۳﴾

روحیات و ادبیات خاص کسی که خودش رو رئیس جمهور مردمی ایران میدونه، منو یاد چهل سال پیش میندازه. انگار نه انگار فرهنگ این مملکت یه ذره افت کرده باشه و نخ نما شده باشه. فرهنگ کوچه و بازار ما، لامذهب عین قالی کرمونه و انگار زور مدرنیته هم بهش نمی رسه، چون هنوز که هنوزه، حرف حرف مرده. اونم تنها یک مرد، نه بیشتر!
مردی که افکار، رفتار و احساسات، و دنیا و عاقبت تمام مردم عالم به اون ربط داره، اما رفتار خودش به هیچکس مربوط نیست - حتی اهل خونه ی خودش-

یادمه، بچه گیامون (قبل از انقلاب) که اوضاع سیاسی بین ایران و عراق شکرآب بود، بچه های محل (شاید به تعلیم بزرگترا) موقع بازی دو گروه میشدند مقابل هم، و میخوندند: عراق آفتابه سازه...ایران پیکان میسازه!
اون روزا توجه نمی کردیم که آفتابه هم یک محصول ناب و مفید ایرانیه، و از برکت همت شاه، ایران توانایی ساخت و مونتاژهر دوتاشو داره نه تنها یکیشو! اما موضوع چیز دیگه بود...تحقیر غیرخودی برای بالا رفتن روحیه! اما درست نبود برای تحقیر عراق از بار منفی فحاشی و کلمات استفاده کنیم، اونم با یک منطق کودکانه و تحقیرآمیز که بیانگر حقارت خودمون بود، وگرنه کسی که با کلمات ی تحقیرآمیز که کوچیک نمیشه، مگر اینکه خودش اینگونه فکر کنه و در واقع خودش کوچیک و حقیر باشه. البته اون موقع ما بچه بودیم و کسی ازمون توقع یه رفتار منطقی و بزرگمنشانه نداشت که هیچ، رفتار منطقی به ذهن کسی هم خطور نمیکرد که چی باید باشه. اما رئیس جمهور مردمی ایران الان دیگه تحت انوار متعالی حکومت اسلامی، بعد از سی و اندی سال دیگه باید بزرگ شده باشه و در ادبیات بین المللی از اصطلاحات تحقیرآمیز و درپیتی و چاله میدونی استفاده نکنه. دیگه دوران ادبیات "یه مشت میزنم توی دهنت تا حالت جا بیاد" گذشته! به جای این جمله میشه گفت: "ما حرفها و مستندات جدی برای قانع کردن شما و احقاق حق خودمان داریم!" آدم سالم، می تونه به جای حرفهای تحریک کننده و خشونت آمیز و تنش زا با ادبیات اصلاح طلبانه و با سلامت و منطق حرف بزنه، حتی به شیوه ای منطقی می تونه در مقابل تهدید، دشمنشو تهدید کنه، اما بدون لوده گی و استفاده از ادبیات لمپن ها. بچه بازی و لجبازی کار آدم بزرگایی که سرپرست یه خانواده هستند نیست چه برسه به اینکه مدیر یه جماعت مدعی باشند. آدم بزرگ باید بتونه از یه وقتی دیگه بچه بازی در نیاره؛ مگر این که دست خودش نباشه.
مگر اینکه دنیا براش بازیچه باشه و خودش باورش نشده باشه بزرگ شده. اما حتی اگه به بلوغ و پختگی یه مرد جاافتاده نرسیده باشه هم، اگه یه اپسیلن احساس بکنه روح بزرگ رئیس جمهور یک کشور باستانی با فرهنگی تاریخی یعنی چی؟ اونوقت شاید به راحتی هر جمله ای رو که به خاطرش خطور میکنه، به زبون نیاره. اما انگار دست خودش نیست، شاید چون این کاره نیست و مراتب بلوغ رو برای این مناسب و سمتهای سنگین طی نکرده...شاید هم برای بستری که توش رشد کرده چنین شخصیتی کاملا مقبول و طبیعیه... و بالاخره شاید این امثال مائیم که داریم زور الکی میزنیم!...و از کوزه همان برون تراود که در اوست. از قدیم گفتن: خلایق هر چه لایق.

من زورم به اصلاح متولیان کلان یک مملکت نمی رسه، اما در سطح همین مردم عامی کوچه و بازار، در سطح خانواده های خودمان میپرسم:
آیا افراط در ادبیات تحقیر آمیز، بیانگر عقده ی حقارت و خودکوچک بینی نیست؟
و آیا افرادی که پر از کینه و حقارت هستند، بدون مهار خود، صلاحیت مدیریت یک خانواده را دارند؟

صحبت از خانواده ی بزرگ خود در دهکده ی جهانی نمی کنم؛ اما نتیجه ی چنین روح پرخاشجوی تحقیر کننده ای در یک خانه کوچک چه میتواند باشد؟ بر سر فرزندان پدر خانواده ای که از روح و کردار و رفتار او حقارت و تحقیر و خشونت و حذف غیرخودی می بارد چه خواهد آمد؟

2- راستی تابناک چرا این دو نوشته را با این ادبیات منتشر کرده؟
خبر اول: راجع به حسین خمینی ( فرزند مصطفی خمینی)
حسين(خمینی) را تحت‌الحفظ بياوريد، دست به سلاح برد با تير بزنيد!
سید حسین خمینی کیست؟
سید حسین خمینی در ابتدای انقلاب اسلامی اگرچه بسیار جوان بود اما در عرصه سیاسی فعالیت محسوسی داشت، به‌گونه ای که یکی از طرفداران شناخته شده جریان ابوالحسن بنی صدر و سازمان مجاهدین خلق (منافقین) به شمار میرفت و حتی پس از عزل بنی صدر از فرماندهی کل قوا توسط امام خمینی در خردادماه 1360 و همچنین رای مجلس شورای اسلامی به عدم کفایت رییس جمهور چند روز بعد از آن، وی نه تنها حاضر به مرزبندی با بنی صدر و جریان منافقین نشد، بلکه بر حمایت خود از جریان مذکور اصرار كرد.

خبر دوم: راجع به حسن خمینی ( فرزند احمد خمینی)

در سخنرانی سید حسن خمینی چه گذشت؟
سید حسن خطاب به اغتشاشگران در سخنرانی اش: آقايان هنوز 20 سال از رحلت امام نگذشته!
سيدحسن خميني كه به دليل شعارهاي گسترده نمي‌توانست آنگونه كه مي‌خواهد سخنراني كند، گفت: اگر دوستان بناي شعار دارند، بهتر است اجازه دهند من چند دقيقه‌اي صحبت كنم، وقتي كه رهبري معظم انقلاب تشريف آوردند و در جايگاه قرار گرفتند، طبيعتاً نسبت به آن بزگوار ابراز احساسات مي‌كنیم.
وی ادامه داد: مردم از گروه اندكي كه شلوغ مي‌كنند، بيزارند... اجازه بدهيد چند دقيقه صحبت كنم، چراكه شأن مراسم سالگرد امام(ره) چنين نيست كه برخي اندك اين‌چنين انجام مي‌دهند.

.
نتیجه: اغتشاش، بوسه و دیگر هیچ!
تابناک: اقدام نکته‌دار رهبری پس از سخنرانی نوه‌امام!
...بعد از سخنرانی نیمه تمام وی، رهبر معظم انقلاب در ابتدای ورود به جایگاه بر پیشانی نوه امام راحل بوسه زدند و سخنرانی خود را با تاکید بیشتر و توجه دادن مردم به رعایت تقوا در گفتار و رفتار آغاز کردند.
در طی معرکه ی اغتشاشگران آزاد و حتی پس از آن،هیچ بزرگمردی گروه اغتشاشگر را ملامت نکرد و باز نداشت! شاید این از خاصیت عدالت در روز روشن باشد! ( اغتشاشگرانی که با هیاهو و گاه صوت و عربده، حرمت مراسم عزاداری کسی را مورد عنایت قرار میدادند که رهبری او را با پیامبر قیاس کرد تا اول خود را با علی قیاس کند و بعد معترضین و منتقدین خود را بعنوان سران فتنه، با طلحه و زبیر قیاس کند! شاید آنها در آینده ای نزدیک با یکی از عایشه های فتنه جنگ راه انداختند و خونشان حلال شد! و البته بر مبنای این قیاس ها شاید بتوان آنها را ترساند و یا بزودی حذف کرد)...آن بوسه و سکوت بعدی بعلاوه ی آن قیاس ها حکایت از این داشت که حواس همه جمع باشد که هر کس بخواهد میتواند بین تخت و گور یکی را انتخاب کند! و البته در امان ترین کسان در این معرکه، همان لباس شخصیها ( به زعم رجانیوز مردم) و در واقع اغتشاشگران بودند که کسی نه آنها را به جرم سوت کشیدن و آلودگی صوتی و شعارهای مزاحم ( که حکم و معنای عربده کشی رو داره) در مراسم عزاداری سایه ی پیامبر، نه ملامت کرد، نه دستگیر کرد، نه به زندان انداخت، و نه کشت! من اینو میفهمم که : این واکنش سلبی و این سکوت به این معناست که همه مجازند در مراسمی مشابه همین کارو بکنن: یعنی با سرو صدا و تشویق پیوسته ی یکی دیگه اجازه ندن سخنران حرف بزنه. این درس بزرگی بود که من از مقام مدعی عدل گرفتم.

ترانه: هنوز آزادم!

2010-06-04T20:06:00.015+04:30

بارها و بارها به اين ترانه گوش سپرده‌ام و هر بار تازه‌تر و اميدوارتر شده‌ام.

اين ترانه منوحسابي گرفت! شما رو نمي‌دونم!
تقديمش مي‌كنم به تمام دل‌سپردگان راه آزادي‌ و آزادگي در كل تاريخ جهان.‌
ترانه‌ي روزها و شبهاي ما، ترانه‌اي كه بايد تك تك واژگانش را گوش كرد. هيچ واژه‌اي دراين ترانه بيهوده نيست! ترانه‌سرا بايد انساني باشد كه انسان معاصر و دردهايش را بصورت تخصصي و به خوبي مي‌شناسد؛ پس ترانه‌‌اش به جان و دل مي‌نشيند. سعي كنيد تنها روي ملودي آهنگش سُر نخوريد و به تك تك واژگان به‌كار رفته در شعرش گوش كنيد.
زكات پيروزي در دانلودكردنش انتشار اونه. هم‌اكنون، بدون ترس از قانون كپي‌رايت مال خود كنيدش.
براي دانلود ترانه، روي عنوان زير كليك كنيد و منتظر بمانيد! ضمنا به‌مناسبت اين روزهاي سرسبز بهاري، ترانه را، تا وصال آزادي حقيقي انديشه و ايمان، در ستون بغل وبلاگ گذاشته‌ام. هر وقت دلتان پر بود مي‌توانيد آن را گوش كنيد و اميد را در دل‌هاي سبزتان آبياري كنيد!
دانلود ترانه: هنوز آزادم!

شعر اين ترانه‌ي زيبا رو يك‌بار ديگه اينجا ميذارم:
**************
هنوز آزادم!*
...
دستامو بستي، چشماتو وا كن!
هنـــــــــــــوز آزادم، نتـــرس نگاه كن!... نتـــــــرس نگـــــــــاه كـــــــــن!
***
از من مي‌ترسي؟ تقصير من نيست!
ميدوني زندون تقدير من نيست؛
بدتر از پيشي، بهتر از بيــشم
هر چي بد ميشي، من بهتر مي‌شم؛
گريه‌مو مي‌‌خواي؟ خنده‌تر مي‌شم
مُرده‌مو بخواي، زنده‌تر مي‌شم؛
تو دنياي تو، آدم بي‌رحمه
تو دنياي من، عشقو مي‌فهمه؛
دستامو بستي، چشماتو وا كن!
هنـــــــــــــوز آزادم، نتـــرس نگاه كن!... نتـــــــرس نگـــــــــاه كـــــــــن!
***
دلشوره داري، دستات مي‌لرزه
مگه اين دنيا، چقدر مي‌ارزه؟!
دنيا تاريكه، تو چشاي تو
جز تو هيچكس نيست، تو دنياي تو؛
من با تو خوبم، تو نمي‌فهمي
از بس مي‌ترسي، با من بي‌رحمي؛
دلت كويره، دستات بي‌نبضه
دل من درياست، دستامم سبزه؛
دستامو بستي، چشماتو وا كن!
هنـــــــــــــوز آزادم، نتـــرس نگاه كن!... نتـــــــرس نگـــــــــاه كـــــــــن!
***
قطره‌اي، اما، مي‌گي دريايي!
از حالت پيداست، چقدر تنهايي؛
دنيا مي‌چرخه، از تو رد مي‌شه
روزاي خوبت، واسه‌ت بد مي‌شه؛
وقتي حقمو از من مي‌گيري
كمتر مي‌شي و بيشتر مي‌ميري؛
هر جا كه باشي اين رسم دنياست:
دستاي دراز عمرشون كوتاست؛
دستامو بستي، چشماتو وا كن!
هنـــــــــــــوز آزادم، نتــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــرس! نگــــــاه كــــــــــــــــــــــــــــــــــــن...

**************************************************************

پس نوشت:

*گفت: بهتر نبود اسم این ترانه را " من با تو خوبم، تو نمی فهمی" می گذاشتی؟

گفتم: این ترانه، یک گزارش است؛ نه عریضه ی گدایی!... در شهر اگر کس است؛ یک حرف بس است!

وقتي عزرائيل تشنه‌ي محبت ميشه!

2010-06-04T15:24:00.014+04:30

قابل توجه سايه‌هاي خدا روي زمين!

از نرون گرفته تا فرعون، و تا تمام مدعيان الوهيت!

من ديروز با كسي آشنا شدم كه با اين‌كه يه بلاگره؛ اما اغلب مردم ازش مي‌ترسند! لااقل به دو دليل:

1- چون نمي‌شناسنش و نميدونن چه بلايي ممكنه سرشون بياره؛ اين يعني ترس به‌خاطر جهل ( كه البته طبيعيه).

2-با ديدن اون خودشونو با هزاران آروزي ناتموم، تموم شده مي‌بينن.

اسم اين بلاگر، عزارئيله ( فرشته‌ي مقرب خدا): فرشته‌اي كه به استقبال فارغ‌التحصيلان ومردوديهاي اين جهان مياد.

ببخشين روز جمعه‌اي ياد اموات انداختمتون. اگه دوست ندارين اين متن جالب رو نخونين.

گفتم كه: اين نوشته مخصوص سايه‌هاي خدا روي زمين، توي وبلاگستان، و حتي راه شيريه!

برام نوشت:

چون صبرش از نگاه نامهربون مردم تموم شده، با غبطه به حال بلاگرهايي كه پيامهاي محبت‌آميز دريافت مي‌كنند، از خدا اجازه گرفته يه وبلاگ باز كنه، تا با نوشتن خاطراتش كمي آسوده‌خاطر بشه.

خب من هم تا فهميدم اين فرشته‌ خاطرش نا آرومه، به خاطر رعايت شئونات مهمون نوازي، رفتم ببينم اين بنده‌ي خدا چشه! و از دست من چه كمكي براش مياد. با خودم گفتم نكنه سرنوشت اينم مثل شيطون بشه.( هر چند ميگن شيطون يه روحه در تن جن و انس؛ و اصل كاريه اسمش ابليسه كه اين يكي هم ظاهرا فرشته نبوده، بلكه يه جن بوده از خدمتگزاران فرشته‌گان... ميگن ديگه!).

براش نوشتم:

مَلِك جان!

جولانگاه تو، ملك تو نيست. تنها آنها كه متوهم مالكيتند از تو مي‌ترسند! اما آيا تو هم ميترسي؟ مالك تو ملكش را به من امانت داده نه به تو، اما شيطان بر اساس مالكهاي جعلي، سند جعلي به نام فراعنه مي‌زند. تو مي‌تواني تقدير را بدون اعمال نظر خودت و البته با اراده‌ي خودت بازي كني؛ اما نمي‌تواني مالك را عوض كني. اين را گفتم تا فكر نكني وبلاگ محل آسودگي خاطر است. وبلاگ هم مثل هر جاي ديگر ملك مالك است. گيريم بسياري از مستاجرين موقت آن، آن را ملك خويش بپندارند. من دلم به مالك اصلي خوش است. اگر آن را بگيرد، فبها...اگر هم فرصت دهد فبها...مگر نه اين‌كه: الخير في ماوقع؟ راحتي و امنيت كسي‌كه خود را مالك نمي‌داند سرمدي و هميشگي است. اين مميزه‌ي بين شيطان و مالك حقيقي است. تو چي؟ آيا تو هميشه راحت خواهي بود؟ اگر شك داري، پس انديشه كن، شايد شيطان تو را مسخ كرده باشد. اگر هم يقين داري، و دلت يك ذره نمي‌لرزد، از آشنايي با تو خوشنودم! تو خودي هستي. تو بايد خود مالك باشي تا شيطان را در هر چهره به جا آوري؛ و چون مالك نيستي، پس با استدلال چوبين شيطاني مي‌تواني خيال كني فرشته‌اي. گفتم كه، بايد با تمام وجود از "الخير في ما وقع" خشنود باشي. حتما ميداني كه مدعي خود شيطان است كه به مفلوكين نابالغ با منطق مشاء ابوعلي سينايي، القاء مي‌كند كه موكل مالكند. وگرنه مالك به موكل نياز ندارد ( دزد حاضر، بز هم حاضر) خدا شايد مبلغ نياز داشته باشد اما مطمئنا موكل نياز ندارد؛ اين مردمند كه به موكل نياز پيدا مي‌كنند. براي مبلغين و مترجمين و مفسرين خدا هم هر چه تكليف است، انذار است و بشارت! نه بيشتر!... باور نداري؟ آيه‌هايش را با قلبت بخوان. ‌هنوز فرصت داري، اماتضمين نمي‌كنم. از آشنايي با تو كه مخلوق مالك مني خوشنودم.see you later

**************

پي نوشت:

با اين‌همه من از آشنايي با موجود فرهيخته‌اي چون "فرشته‌ي مقرب خدا" خوشنودم. فرشته‌اي كه به اعتراف خودش به هيچ‌كس لينك نمي‌دهد و لينك‌هاي مشتريانش One way ticket است. به او لينك مي‌دهم هر چند به قول سوسن: آخه عشق يكسره مايه‌ي دردسره!

بلوچ عزيزم، به دادم برس!

2010-06-03T03:45:00.015+04:30

ساعت از چهار صبح گذشته و من هنوز بيــــــــــدارم! دو ساعت ديگر بايد بروم روزمرگي را زمين بزنم، اما خوابم نمي‌برد!
هميشه به خاطر به تاخير انداختن پيام‌هاي قلبي‌ام به حسرت افتاده‌ام!
مثلا چند روز پيش من اين حمله‌ي اسرائيليها به كشتي تركيه‌اي را پيش‌بيني مي‌كردم، خواستم در اين‌باره چيزي بنويسم؛ اما ننوشتم. يقينا نوشتنم هم دردي را دوا نميكرد! اما اين‌بار قضيه كاملا فرق مي‌كند! من امشب بدجوري بي‌خواب شده‌ام!
نمي‌دانم نوشتن اين پست درست است يا نه؟
نمي‌دانم بلوچ عزيز از اين پست من ناراحت مي‌شود يا نه؟!
اما من حقيقتا نگرانم و چاره‌اي ندارم جز آن‌كه اين نگراني را عنوان كنم. شايد خود او و يا دوستان همشهري‌اش مرا از نگراني نجات دهند! حتما قلب بزرگ بلوچ مرا خواهد بخشيد و اين نوشته را به حساب كودكي‌هاي يك پا به سن گذاشته خواهد گذاشت.
مدتهاست كه عبدالقادر بلوچ اين طناز نازنين و دوست‌داشتني و صميمي وبلاگستان با زير نظر داشتن مقوله ي مرگ (و بويژه خودكشي) و زندگي، ذهن مرا مشغول خود كرده.
سه سند و چند نشانه باعث اين نگراني مرموز من است:
1)اين آخرين جمله‌هاي بلوچ در پست يكي مانده‌ به آخر داستانك " خودكشي" اوست:
واقعاً عجب احمقی بود! خودکشی یک راه فراره!
مرد ریش و سبیل تراشیده که حالا هم ریش و هم سبیلش را نتراشیده همانطور که به قهوه‏اش خیره است می گوید:
گاهی، تنها راهی که میمونه همین راهه.
2)اين هم تصويري است كه در پست بي نوشته‌ي آخر خود با عنوان "تا مدتي" قرار داده.

يك عنكبوت، شايد در تلاش براي رهايي از تار تنيده‌ي خود در صحرايي كه شتر معروف وبلاگ بلوچ آن كنار او را مي‌پايد.
3) اين پست هم در ستون بغل وبلاگ تحت عنوان " ايميل دريافتي" به خودكشي " منصور خاكسار-برادر نسيم خاكسار-( نويسنده و شاعر معروف) " مي‌پردازد.
ايميل با امضاي فردي به‌نام "محمد پيام " اين‌گونه آغاز مي‌شود:
برای من و بسیاری چون من خبر کوتاه بود: "منصور خاکسار با مرگی اندیشیده از میان مارفت..." و صد البته تکان دهنده.

من در روز گذشته با دو كامنت در دو پست عجيب اخيرش، نگراني وسواس‌آميز خود را اعلام كردم و ايميلي برايش فرستادم. اما او بر خلاف هميشه پاسخم را نداد! گفتم شايد رفته‌باشد مسافرت. اما امشب با كمال تعجب ديدم كه او هنوز حضور دارد؛ چرا كه پست‌هاي قبلي را از صفحه ي اول وبلاگش برداشته و تنها تصوير عنكبوت باقي است. پس او هنوز هست اما پيامها را بسته و باز نكرده!
آن پست‌هاي مشكوك و اين نشانه‌هاي مشكوك‌تر خواب امشب مرا به هم ريخته.
آيا كسي هست كه از بلوچ عزيزم خبري به من بدهد؟
مي‌گوئيد خل شده‌ام؟ من حرفي ندارم؛ ايكاش همين‌طور باشد!

من از بلوچ جز اين ايميل (balouch.abdolghader@gmail.com) و آدرس وبلاگش هيچ نشاني ندارم؛ و دوستانش را نمي‌شناسم. فقط مي‌دانم كه در ونكور كانادا زندگي مي‌كند.
بلوچ نازنين! لااقل تو كاري بكن برايم و مرا از اين توهمات مسخره اما جدي نجات بده!

*****************

پس نوشت:

اكنون كه دقايقي از ساعت يك بامداد جمعه 14 خرداد گذشته‌است، همين‌قدر بگويم كه: بلوچ عزيز با تمام كسالتش به خاطر جراحت قلبش، با كمال مهرباني پاسخ ايميلم را داد. اميدوارم سلامتي توفيق راهش باشد و نگراني‌هاي امثال من بيشتر آزارش ندهد، و دوستان نزديكش در اين روزهاي كسالت، يار و مددكار او باشند. خلاصه اين‌كه از دست و زباني دور كاري براي او نمي‌آيد. همين‌قدر فهميدم كه او نياز به استراحت و آرامشي بيشتر دارد و پاسخگويي به دوستان برايش زحمت است. پس بايد در سكوت منتظر بمانيم تا حال او بهتر شود. نمي‌دانم اين روزها چه مرگيم شده؟! و چرا اينقدر منتظر يك زلزله‌ي اساسي هستم؟!

تشكر از خوابگرد، تبري از متخاصمين او.

2010-06-03T01:35:00.014+04:30

نمي‌دانم اين چه بيماري مزمني است كه نقد را با جنگ و حذف مخلوط مي‌كند؟!
شكي ندارم كه خوابگرد يار غار وعزيز وبلاگستان است؛ و همين‌جا مايلم نهايت تشكر خود را از تلاش فرهنگي او اعلام كنم.
در پايان بحث كتاب‌هاي محبوب 82 بلاگر، دوست دارم دو پيام خود را از پيام‌گير پست قبلي، به اين‌جا منتقل كنم:
آیه ی گرامی!
بله، قبول دارم که باید در روابط دوستانه و خانوادگی، ساده و صمیمی و با گذشت و اغماض و محبت، با موضوعات برخورد کرد؛ آن هم در مقولاتی فرهنگی و عاطفی که باید نرم و آهسته به آن نزدیک شد که مبادا چینی نازک عزیزش در غربت خانه ترک بردارد! به‌نظرم بخشی از لطف کار خوابگرد در این بود که شوری انداخت بین لااقل 82 انسان شریف و صمیمی در وانفسای افسردگیها و پژمردگیهای ناشی از مغبون شدن، و نیز بین چند نفر آدم پیچیده و زخم خورده مثل من که داغ دلشان را تازه کرد تا بدین‌وسیله هدایت‌ها و مدیریت‌های اجتماعی را بویژه آنجا که با فرهنگ و عاطفه و ايمان جامعه سرکار دارد به چالش بکشد تا اين رسم نشود كه کسی وسط دعوا نرخ تعیین کند! در واقع ما از دیوار کوتاه دوست بالا رفتیم تا روش مذموم سردمداران موج‌سورای بر گرده ي جماعت را در این مرز و بوم زیر سوال ببریم و به هوش چشم‌ها بيدارباش و هشدار دهیم (ناسلامتي نام اين وبلاگ بيداري است!). البته من در این نقد جدی و ضروری دوستانه، از تمام ادیبان فحاش و بلاگرنماهای بدزبان و حسود که ساحت عزیز و نازنین خوابگرد را آزردند تبری می جویم. و البته که تنها عشق واقعی و هميشگي من کتاب بوده است و همین عزم مقدس خوابگرد به من هم سرایت کرد و بر دوز کتابخوانی‌ام افزود که از این بابت هم از او متشکرم.
میترای عزیز!
بله، من این موضوع را بزرگتر از حد خود جلوه دادم! در پاسخ به "آیه" به این نکته اشاره کردم که من یک موضوع خانوادگی را توی بوق کردم تا چشمها به مذموم بودنِ عملِ "تعیین نرخ وسط دعوا" توسط سیاستمداران و مدیران اجتماع هشیارتر شود. آن کسی که آگاهانه يا ناآگاهانه سلیقه‌ی خصوصی خود را بدون رعایت قواعد بازیهای گروهی و بدون مشاوره و اذن از جماعت، به نام دین، مليت و يا هر مفهوم و هويت مقدس، و به نام مردم کل جامعه قالب می کند اين توانايي را هم دارد كه روزی خود را مدعی و محق برای حذف کردن نخاله های جامعه( به زعم خود و تنها خود) و حکومت مطلقه بر آن جماعت بداند و پرچمدار مجازي واقعيات و حقايق شود! به نظر من، این انذار و هشدار، ارزش آن‌را داشت که در حریم امن دوست گران‌قدری چون سيدرضا شكراللهي(خوابگرد) بیان شود؛ تا بشارت و مژده‌اي باشد براي حرمت نهادن و گرامي‌داشت و پاس‌داشتِ حريمِ جماعت و جامعه.

كتاب محبوب من: طبيعت(جامعه)

2010-06-01T02:14:00.028+04:30

من در پروژه‌ي عمومي دشمن هم نقشم را ادا مي‌كنم! سيد رضا شكراللهي كه دوست و همسايه است؛ چرا كه وقتي بين كلماتم نيم‌فاصله مي‌گذارم لذت مي‌برم و در اين لذت من، او ولي‌نعمت من است؛ چرا كه وقتي نيم‌فاصله نمي‌گذارم شرمنده مي‌شوم و احساس بي‌سوادي مي‌كنم؛ چرا در بازي وبلاگي شخصي‌اش شركت نكنم؟ هر چند پس از هشت سال مشاركت در بازي‌هاي وبلاگي ديگران از دادن يك لينك ناقابل ثابت به خزعبلاتم دريغ كند (كه در لينك‌كده‌اش بعد از چند سال دوباره به يك پست، يك لينك داد و اندكي كنفم كرد!). من پاي ثابت بازي‌هاي خصوصی، انفرادی و گروهی همه‌ي دوستانم بصورت ایجابی و سلبی هستم. ایجابی اش مال وقتی است که آن بازی مقدس کاملا خصوصی باشد، و سلبی اش مال وقتی است که آن بازی مقدس و مفید خصوصی بدون هماهنگی و اخذ مجوز از جماعت به ریش جماعت گره زده شود. حالا در این دعوت دوستانه، مگر مي‌توانم فرصت مهرورزي به دوستان در دو روزه‌ي دون دنيا را از كف بدهم؟ شايد به همين دليل از كتاب‌خانه‌ام هيچ نوشته و كتابي را مخصوصا اگر هديه‌ي دوست باشد دور نمي‌ريزم و آن ها را در قفسه‌اي مخصوص جاي مي‌دهم...چيزي از من که كسر نمي‌شود هیچ، بلكه ميوه‌ي اصلي مكتوب -يعني محبت- هم به من اضافه مي‌شود.

با اين‌همه، ميان نوشته‌هاي رسمی سال 87 در كتابخانه‌ام، من كتاب محبوبي نداشتم.

اين روزها و شب‌ها، كتاب محبوب من طبيعت و جامعه است، كه شوربختانه جواز انتشارش از عهده‌ي وزارت ارشاد خارج است.

**************

پس‌نوشت:

1)بازی تمام شد!
بلافاصله پس از اين پست، سرانجام نتيجه‌ي بازي وبلاگي و ضيافت شخصي سيدرضا شكراللهي اعلام شد.

سيدرضاي عزيز! متن‌ات را اصلاح مي‌كنم: من بين 82 شركت‌كننده نفر هشتاد و سوم بودم! در اين جامعه‌ي مجازي، كار انفرادي سخت و ارزشمندي بود؛ خسته نباشي همشهري! حالا می‌تواني بروي بعدِ سیگاری و لختی فکر کردن به ۲۲ خردادماه، کمی بخوابي.
2) اتفاق مبارک!
ضمنا سیدرضا شکراللهی عزیز آن عنوان پر آب و تاب خوابگردی " محبوب ترین کتاب داستانی سال 87" را به عبارت منصفانه و واقع بینانه ی " کتاب های محبوبِ 82 وبلاگنویس" تقلیل داد.
و این اتفاق مبارکی است. چرا که به یادمان آورد برای چه انقلاب کردیم!

سانسور ميكنم، پس هستم!

2010-06-01T02:05:00.003+04:30

اين‌جا اومدم چون از سانسور خودم خسته شده بودم؛ اومدم تا قسمتي از وجودم رو كه مدتها سانسور مي‌كردم فاش كنم.
حالا مجبورم اون قسمت اول رو سانسور كنم!
توي خونه، محل كار، توي وبلاگ، پيش دوستاي واقعي، پيش مجازيها...
تمام نفس و هستي‌ام شده سانسور...
انگار بدون سانسور نمي‌شه زندگي كرد.
آره، من هستم تا سانسور كنم؛ و يا سانسور مي‌كنم چون هستم!
شما چي؟

به نام جمهوری، به کام حکومت مطلقه!

2010-05-31T18:11:00.011+04:30

شمــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــا آزاديــــــــد!
بين خيـــــــــــــــــــار و گوجه‌فرنگي
هــــــــر(؟!) ميوه‌اي(؟!) را
انتخاب كنيد!

مجوز ایمان+پلیس نامحسوس = بهشت یا جهنم؟

2010-05-30T18:30:00.018+04:30

این پست دو بخش حیاتی دارد؛ اگر حال خواندنش را ندارید نخوانید، اما بدانيد كه اين دو بخش هر يك سمبل نگاه امنيتي حاكم بر اجتماع هستند كه مؤمن كردن جامعه را به هر وسيله‌اي تكليف خود ميداند. تكليفي كه مكتب مورد ادعايشان بر عهده‌شان نگذاشته ودر توان آنها نمي‌داند، اما آن‌ها بر خلاف نص صريح مفاد آئينشان، پرچمدار اين بدعت نوين هستند. بدعتي كه با جان و اراده‌ي آزاد مردم سروكار دارد و قصد در بند كردنشان را دارد.

1) مجوز ایمان:

پرسش: به نظر شما حوزه ی استحفاضی شمقدری كجاست؟ ایران یا جهان، و یا حتی کهکشان راه شیری و ناكجاآباد...؟

می پرسید شمقدری چیست؟! بدوا بگويم كه شمقدري سبمول يك نگاه است كه آن را با این نقل قول معرفی می کنم:

شمقدری (فیلمساز دیروز، وزیر ارشاد امروز): هيچ فيلم كوتاهي نمي‌تواند بدون مجوز در جشنواره‌هاي جهاني حضور يابد!

یعنی ایشان برای هر ایرانی در هر جای دنیا تکلیف صادر کرده اند که انتشار آثار هر ایرانی در جهان باید با مجوز ایشان باشد! وگرنه جرم است!

بهتر است خبر سایت خودی تابناک*( تحت عنوان: دستور عجيب شمقدري) را خودتان بخوانید و لذت ببرید از بلوغ و استعداد یک هنرمند که تا کجا می تواند عروج پیدا کند! و دست و خیال کسی به ایشان نرسد!

ضمنا خدا را روزی پنج نوبت به قرار هر نوبت صدهزار مرتبه، شکر کنید ازبابت این دلسوزی رایگان جناب شمقدری، و امیدوار باشید تا چند وقت دیگر هر تفکری که ذهن خودتان را هم مشوش کند جرم باشد! طریقه ی کشف و اثباتش هم علم قاضی باشد (همان علمی که می تواند بدون هیچ گونه سند و مدرکی تنها از راه امواج نامرئی بر قلب او نازل شود! و او بر آن اساس حکم نابودی جرثومه ی فسادی که شما باشید را صادر کند و شما را از شر خودتان خلاص کند.) البته این باعث مباهات است که یک نفر مفت و مجانی (گیریم بهای دو تا گلوله ی ناقابل را هم از بازماندگان داغ‌دار بگیرند) ناجی شما باشد و با متوقف کردن شما، به شما اجازه ندهد شما بیش از پیش با دگراندیشی (افکار غیرخودی) ذهن خود را که قسمتی از موجودیت جامعه است، مشوش و فاسد کنید و بدینوسیله جرائم خود را بیشتر از پیش نمائید! یادتان باشد ذهن شما تنها به خود شما متعلق نیست! و ملیت ایرانی شما مدعی العمومی مثل شمقدری دارد که اجازه ی نشر هر نوع تفکری را در هیچ کجای عالم به شما نمی‌دهد! نمی‌دانم این تمامیت‌خواهی مصرانه، تنها شامل کره‌ی زمین مي‌شود و یا تا چند کهکشهان دیگر هم ادامه دارد؟ خیلی خوب می شد که آقای شمقدری حوزه‌ی استحفاضی خود را اعلام می‌کردند!

نصیحت (شاید هم وصیت!) به آقای شمقدری:

نمیدانم حضرت شمقدری نازنین، اضافه بر آن روایات، به این روایت تاریخی پندآموز در ادبیات نیز عنایت داشته اند یا نه!

از لقمان پرسیدند: ادب از که آموختی؟ گفت: از بی ادبان! – یعنی از هر چه بدکرداری بود و نتیجه ی بد آن پرهیز می کرد و بدینسان ادب آدمیت می آموخت و در راه انسان کامل تربیت می شد!-

فرعون یکی از بی ادبان تاریخ است که هر آزاده ی نیک اندیشی می تواند بدون پرداخت بهای حتی یک گلوله، از عاقبت عبرت اموز او پند بگیرد!

فرعون بعد از اینکه ساحران به موسی ایمان آوردند آنها را مورد بازخواست قرار داد و توبیخ کرد:

« آيا پيش از آنكه به شما اجازه دهم به او ايمان آورديد؟! قطعا او بزرگ شماست كه به شما سحر آموخته است پس بى‏شك دستهاى شما و پاهايتان را يكى از راست و يكى از چپ قطع مى‏كنم و شما را بر تنه‏هاى درخت‏خرما به دار مى‏آويزم تا خوب بدانيد عذاب كدام يك از ما سخت‏تر و پايدارتر است!» (طه-71)

یعنی تغییر سلیقه و باور مردم باید با اجازه ی فرعون می بوده، وگرنه به عنوان نافرمانی عقیدتی مستوجب مرگ می شدند – چیزی شبیه ارتداد در مورد مسلمانان متعهد 1400 سال پیش، نه غیرمتعهدین امروزی-!

فرعون باور قلبی و ایمان مردم را به هر چیزی به جز قانون اساسی خود، موکول به اذن خود کرده بود. یعنی اگر او تا ابد زنده بود مردم باید مثل او می اندیشیدند. مردم شانس آوردند که او مرد! اما مردم این دوره از بخت یاری مردم عصر فرعون هم محرومند! چون در این زمان، با مرگ فرعون داستان تمام نمی شود، حالا یک عقیده تراشیده شده است که با یکبار غصب کردن قدرت می تواند تا ابد بر گرده ی مردم ترکتازی کند!

خدا را صدوبیست و چهار هزار مرتبه شکر که ما چنین حکومتی نداریم: شکر، شکر، شکر، شکر....

فرعون علی رغم تمام خدمتی که به دین موسی کرد و در واقع با ستم و ظلم خود در حق موسی و پیروانش باعث شد مردم بعد از هزاران سال دین و نام موسی را زنده نگاه دارند و از او با بدنامی یاد کنند، در واقع این پیام را به دنیا داد که به قضاوت و مصادیق مکرر تاریخ: روزگار ترکتازی ها و تمامیتخواهیها می گذرد و جز قداست اندیشه و پاسداشت اراده ی مردم چیزی محترم نمی ماند.

نتیجه: حالا یک فیلمساز اهل اندیشه ی دیروز، امروز که بر اریکه ی حکومت نشسته، همینطوری از سر دلسوزی قابل تقدیری، حکم داده است که هر کارگردانی که بخواهد فیلمش در خارج از ایران به نمایش درآید باید پس از طی نمودن مراحل نظارت استصوابی و کارشناسی نخبگان مورد تائید خودش، از او هم مجوز بگیرد ( به این میگویند نور علی نور). ضمن تشکر از دلسوزی ایشان برای گمراه نشدن سپاه خودی و غیرخودی، برای من معلوم نیست ایشان از مشوش شدن اذهان کفار می ترسد، یا از طرح و عرضه ی نگاه و طرز تفکر یک ایرانی در جهان؟ ظاهرا این هنرمند محترم به عنوان دایه ی مهربانتر از مادر به این آیه ی شریفه عنایت کافی مبذول نداشته اند که خداوند به پیامبر نازل کرد:

إِنَّكَ لَا تَهْدِي مَنْ أَحْبَبْتَ وَلَكِنَّ اللَّهَ يَهْدِي مَن يَشَاءُ وَهُوَ أَعْلَمُ بِالْمُهْتَدِينَ ﴿القصص-۵۶﴾

در حقيقت تو هر كه را دوست دارى نمی‏توانى راهنمايى كنى ليكن خداست كه هر كه را بخواهد راهنمايى مى‏كند و او به راه‏يافتگان داناتر است(القصص-56)

و بعد وقتی شوق بیش از حد پیامبر برای مومن شدن مردم و رنج او برای گمراهیشان بروز میکند، آیه نازل میشود:

لَعَلَّكَ بَاخِعٌ نَّفْسَكَ أَلَّا يَكُونُوا مُؤْمِنِينَ ﴿الشعراء-3﴾

شايد تو از اينكه [مشركان] ايمان نمى‏آورند جان خود را تباه سازى ( الشعرا-3)

این پیام خدا به پیامبرش است، اما فرعون ایمان و باور مردم را منوط به مجوز خویش کرده بود و جانش از محبت به مردم در نمی رفت بلکه از کم شدن قدرت خودش نالان بود، برای همین برای ایمان مردم مجوز گذاشته بود. حالا با این ضرورت اخذ مجوزی که جناب شمقدری برای عرضه ی فکر در ارض امکان ( ونه حتی در حوزه ی حکومت داخلی) صادر کرده است، به نظر می رسد پا را از گلیم مهرورزی پیامبر فراتر گذاشته، و دور ازجان در ورطه ی احساس مالکیت فرعون بر جهان و هستی و اراده‌ي آزاد انسان درافتاده باشد؛ لذا ظاهرا به تشابه رفتار خود با فرعون ( و نیز سرانجام او) از یکطرف، و از سوی دیگر متفاوت و متضاد بودن رفتار و حتی تکالیف خود با رفتار و رسالت پیامبر، عنایت کافی مبذول نداشته است و در هر دو عرصه با مزاجی آتشین وارد گود و معرکه شده است!

2)پلیس نامحسوس:
با آغاز خرداد سومین ماه فصل سبز بهار: پلیس نامحسوس در تهران فعال می شود!

پلیس نامحسوس چیزی شبیه لباس شخصیهایی است که در طول سی سال گذشته کسی توان و جرات آنرا نداشت که آنها را دستگیر و معرفی کند! البته پلیس نامحسوس دارای کارت شناسایی واقعی، و حکم کتبی ( نه شفاهی) هستند. از دوستان فرهنگی تقاضا میکنم تا دیر نشده نسبت به آموزش خود جهت شناسایی کارت و حکم واقعی از جعلی ، هر چه زودتر اقدام نمایند.

****************************

* پی نوشت:

به نقل از تابناک:

معاون سينمايي وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي، در نامه‌اي به مديرعامل مركز گسترش سينماي مستند و تجربي، دستور عجيبي صادر كرد كه مطابق آن، ديگر هيچ فيلم كوتاهي نمي‌تواند بدون مجوز در جشنواره‌هاي جهاني حضور يابد.
به گزارش همشهري آنلاين جواد شمقدري در نامه‌اش خطاب به شفيع آقامحمديان نوشته است: «لازم است جنابعالي شوراي ويژه‌اي از كارشناسان و مسئولان و فيلمسازان كوتاه و مستند جهت بررسي فيلم‌هاي كوتاه و مستند ارسالي به جشنواره‌هاي جهاني تشكيل دهيد.
بديهي است تنها فيلم‌هايي مي‌توانند به جشنواره‌هاي جهاني ارسال شوند كه از اين شورا مجوز حضور در بازارها و جشنواره‌هاي جهاني را اخذ كرده باشند.»
شمقدري البته پس از اين دستور كه ناگهان اعلام شد، نكات ديگري هم به آن اضافه كرد. او به ايسنا گفت: شورايي كه قرار است براي فيلم‌هاي كوتاه و مستند در مركز گسترش سينماي مستند و تجربي تشكيل شود، تنها مي‌تواند بگويد كه فيلم‌ها مجاز به حضور در جشنواره‌هاي جهاني هستند يا خير.
يعني حتي اجازه شوراي مورد نظر شمقدري، به معناي اجازه نهايي نيست و فيلم و فيلمساز و تهيه‌كننده تنها وقتي اجازه مي‌يابند به خارج از ايران بروند كه معاونت سينمايي رضايت دهد!

وصل و عشق

2010-05-30T01:03:00.007+04:30

منطقا، وقتي دو نفر مجذوب هم مي‌شوند، در واقع به دو نقطه نگاه مي‌كنند؛ پس به هم نمي‌رسند!
اما وقتي مجذوب يك نقطه مي‌شوند، در آن نقطه بر هم منطبق مي‌شوند؛ و وصل ممكن مي‌شود.
آن يك نقطه بايد ما باشد، نه تو، نه من!
آن نقطه شايد بين من و تو باشد؛ شايد "ما" درون آن باشد!
اما نه من، نه تو، هيچكدام آن نقطه نيست.
با اين همه، سهراب مي‌گويد: وصل ممكن نيست!

انسان در مدار بسته‌ي دوربين‌ها

2010-05-26T02:06:00.016+04:30

تكوين فرهنگ هزاره‌ي سوم (مدرنيته در خدمت مسخ انسان)

امروزه زندگی شهروندان جوامع مدنی در میان دیوارهای شیشه ای، زیر چشمان همیشه بیدار نظام اجتماعی، که حساب تمام لحظات و دم و بازدم هایش را دارد و برای روز مبادا، تك تك آن‌ها را ثبت می کند و می شمارد، بصورت امری ناگزیردرآمده است.
هر چند ظاهرا این روزها، شنود مکالمات خصوصی و ضبط کردن خودكار تمامي ارتباطات تلفني، آرشیو کردن كليه‌ي فعالیتهای اینترنتی براي روز مبادا، و بالاخره ثبت و ضبط هرگونه تردد، مسافرت داخلی با هواپیما و کارت ملی و یا خروج قانونی از کشور با پاسپورت، و هرگونه فعالیت اقتصادی و اجتماعی، ذیل یک شماره ملی، تحت عنوان حفظ امنیت ملی، بدون نیاز به تصویب اراده ی ملی، امری ملی-امنیتی محسوب می شود؛ اما این که این مصالح و تصمیمات امنیتی بر بستر دموکراسی اتخاذ گردد و یا از سلایق فردی و گروهی تراوش نماید، می تواند انسان را به بره ای رام و سرمست از چریدن در میان گله‌ای بی‌خطر، و یا برده‌ای ریاکار و ترسو و خائن در میان غل و زنجیر توهمات یک دیکتاتور تبدیل کند.
و به همین دلیل است که عمل زشت تجسس مترادف با عبادت میشود. و این یعنی بهشت همان جهنم است. وتو تنها باید ابراهیم باشی تا در هر وضعیتی در گلستان باشی.

روزگاري نه چندان دور وقتي مي‌شنيدم وجدان شهروندان امريكايي در چنبره‌ي سيستم بسته‌ي آي.دي كارت محبوس است و درج خطاهاي آنان در سرنوشت و امنيت اجتماع نقش حياتي بازي مي‌كند، آن گاه آزادي حقيقي انسان برايم رنگ مي‌باخت، چرا كه نقش وجدان آزاد انسان برايم بي‌ر‌نگ و مصنوعي جلوه مي‌كرد و همين كافي بود كه وجدان بیدار و آزاد انسان محبوس اين ديار ديكتاتورزده را بر وجدان محبوس و مسخ شهروندان ديار دموكراسي ترجيح دهم.
روزگاري وقتي مي‌شنيدم، در روزگاری دورتر، بازرگانان اين ديار متاع كاروان‌هاي تجاري خود را به تارمويي به امانت از اين شهر به آن شهر روانه مي‌كردند و اعتماد مبناي اصلي روابط تجاري بود، به روابط انساني مردم روزگاران گذشته -حتي در بستر فردسالارانه- غبطه مي‌خوردم؛ اما اكنون مي‌بينم كه حتي جوامع دموكراتيك و مردمسالار در چنبره‌ي قدرت مافياي اقتصادي، نقشي مغلوب و مسخ شده دارند.

حالا در اين روزگار و در اين ديار، وقتي از اين‌جا مانده و از آن‌جا رانده، نه نشاني از دموكراسي مدرن ديده‌مي‌شود، نه از معرفت زلال جاری در روابط سنتی مردم خبري هست، در هزارتوي متوهمانه ی سلطه-که نه جنگل است نه شهر-، نه از امنیت ناشی از وجدان زلال انسانها اثري مي‌بينم، نه از امنيت دموكراتيك پلیسی. حالا گويا در اين برزخ هرجايي، انسان تنهاتر و بي‌هويت‌تر از هميشه، هيچ شباهتی به انسان مدرن و یا سنتي ندارد. حالا گویا تو در اتاقي شيشه‌اي و بی قانون زندگی می‌کنی که نه از قوانین برخاسته از اراده ی مردمي چون تو تبعیت می کند، و نه به تو مجوز رفتاری منطبق با قوانین محتوم وغريزي جنگل می دهد، و تو گنگ و منگ مي‌ماني و نمی‌دانی کنشها و واکنشهایت چه باید باشد! و گذشته از آن، این لنگ‌درهوایی مسخره و دردآورت در معرض دید محتسب هم هست! تکلیفت با ضوابط حاکم بر محیط معلوم نیست، چرا که این ضوابط مشخص و قابل شناسایی و کنترل نیست و تو باید هر لحظه خود را در مسیل امواج ناشناس یک من غیرپاسخگو ببینی، آن هم زیر نگاه شبانه روزی تمام دوربينهاي بي‌مرز يك جهان که تو را بی وقفه مي‌پايند تا خواب سلطه آشوب نشود؛ نه براي امنيت و سلامت انسان، كه براي امنيت و بقاي مدار بسته‌ي يك من بی‌خواب، که فکر اراده و حضور تو ذهن تمامیتخواه او را مشوش کرده.
بدین‌سان، انسان عصر من شاید نا امن‌ترین دوران حیات نوع خویش را بر کره‌ی خاک سپري می کند؛ چرا که قدرت شناسایی و اعمال اراده‌ی خود را در دنياي اطرافش به کلی از دست داده است.
*شاید به همین دلیل است که پائين‌تر از ميدان ونك يك دكه‌ي روزنامه فروشي، کیوسک کوچک خود را به دوربين مداربسته مجهز می کند!

...و بدین سان است که فرهنگ شکل می گیرد!
اين روزها مصادیق متنوعی از شكل‌گیری فرهنگ در نظام سلطه را می توان هر لحظه در هرجا مشاهده کرد.
از جمله، چند قدم مانده به خيابان وليعصر، در ضلع شمالي خيابان عباس‌آباد، اين نوشته بر ديوار سالن رستوران توژي نظرم را جلب مي‌كند:
مشتري گرامي، درخواست ما از شما رعايت كامل حجاب اسلامي است، تا مورد پاسخگويي قرار نگيريم. با تشكر. *براي صاحب رستوران تلقي مشتري راجع به طرز فكرش مهم است. اينجا او مي‌خواهد مشتري بداند كه رعايت كامل حجابي خاص، خواست قلبي او نيست! توجيه او در برانگيختن حس همكاري مشتري براي سين جيم نشدن و موردبازخواست قرارنگرفتن است.
گويا اين آخرين بارقه‌هاي شرم يك وجدان و یا کاسبکاری یک کاسب برزخی باشد.
اين‌گونه است كه اكنون، در اين روزگار در هر ديار مي‌بيني مدرنيته چگونه در خدمت ديكتاتوري همان راهي را مي‌رود كه نظام ليبراليسم در راه فردیت انسان رفته‌است. اصولا راه مكاتب و جهان‌بيني‌هاي مطلق‌گرا و دگم يكي است، چه در قالب دموكراسي و چه در قالب ديكتاتوري.
و اين‌گونه ‌است كه فرهنگ ملتها، در بستر "سلطه بر هستی انسان" تكوين مي‌يابد، و انسان را کم کم از انسان بودن حقيقي خود که عرصه ی آزمون و خطا و عدم‌قطعيت در حوزه‌ي اجتماع ‌است، ايزوله مي‌كند! و به‌صورت یک ابزار و قطعه‌ی مکانیکی در یک سیستم از‌پیش‌تعریف‌شده در می آورد، و در واقع او را به شکلی غیرانسانی مسخ می کند.
انگار انسان اين روزگار تنها‌تر از هميشه، تنها باید روايت مسخ كافكا را نشخوار كند.

.......................................

* اعلاميه‌هاي هشدارآميز( نه تبليغاتي) عموما به دو چيز اشاره مي كنند:

1-يك خطر عمومي و يا يك اپيدمي.

2- يك سوء تفاهم عمومي.

و اين هر دو اشاره به شكل گيري يك فرهنگ جديد دارد.

عشق كافي نيست؛ سرنوشتت را رقم بزن!

2010-05-17T21:51:00.006+04:30

امروز به خود گفتم:

صِرف عشق‌ورزي در دايره‌اي تنگ كافي نيست!
اگر توانايي‌ها و خلاقيت‌‌هاي روحي، اراده‌ي احقاق باورها، پويايي و ميل به تكامل را از انسان بگيري، روح او منجمد و افسرده و جسمش نيز پس از يك مدت دست و پا زدن با رفتارهاي رنگارنگ و سطحي حيواني، خيلي زود منجمد و پژمرده خواهد شد؛ حيواني كه فرقش با انسان اين است كه نمي‌تواند عاشق شود و خود را فداي اهدافش كند؛ و رفتارهايش در دايره‌ي غريزه تكرار مي‌شود. پس انسان كامل و شرايط احقاق آن را بشناس، تا اهدافت بلند و دايره‌ي حياتت بي‌انتها گردد!
در يك دايره‌ي محدود عاشقي، تنها مي‌توان بصورت محدود و ميرا داراي روح كوچكي از خلاقيت، نشاط، و پويايي و سرزنده‌گي شد؛ چرا كه محيط دايره بسته است و در بستر گسترده و بي‌انتهاي واقعيات زندگي، عشق بايد با اهداف گسترده و نهايي كنش‌ها و واكنش‌‌هاي حيات تو پيوند بخورد، تا زندگي‌ات سراسر با نشاط، پويا و سرزنده باشد، و معنا پيدا كند! آن‌وقت است كه مي‌تواني بر سر دار همچون حلاج قهقه سردهي و احساس كني كه زنده‌اي!
يعني عشق همراه با خلاقيت، و اراده‌ي احقاق باورها، تنها در خدمت نيل به انسان كامل است كه تو را پويا، سرزنده و شاداب مي‌كند؛ وگرنه تو بايد جنازه‌ي بي‌روح خود را مثل يك بار سنگين بكشي. چنين احساس سرد و دردناكي، بيانگر آن است كه زندگي فاقد يك معناي عميق و حيات بخش و پايدار و پيش‌برنده است؛ و تداومش باعث راكد شدن زاينده‌رود حيات تو، در مرداب گاوخوني سرنوشتت مي‌شود.
پس در بستر تقديرها، سرنوشت خويش را رقم بزن و جاري شو؛ اما نه به سوي مرداب كه به سمت درياها... زاينده باش و زندگي كن، تا زياد شوي و پاينده! تا كم و كور نشوي! تا گم و گور نشوي!

...و تو هم خواهي مرد! (سه مرگ، سه نقش)

2010-05-14T10:40:00.038+04:30

اين كه حرف اول نامت با "ه" آغاز شود يا با "خ"، "ف" و يا "ن" مهم نيست. اين‌كه چه نقشي بر هستي مي‌كشي مهم است!

اينكه وجود خفن‌ات فرعون و يا نرون نشود مهم است!

هر سه نفر نامشان با "ه" آغاز مي‌شد، و شغل اصلي‌شان نقاشي نبود، اما اهل نقش‌زدن بودند!
دو نفر اول نويسنده بودند، و نفر سوم حاكم.

هر سه مردند:
اولي به مرگ طبيعي بي‌آن‌كه آزارش به موري برسد. او تمام عمر به سمت سلامت پرواز كرد.

دومي خود را كشت بي‌آن‌‌كه آزارش به موري برسد. شايد او مازوخيست بود.

سومي هم خود را و هم مردم را كشت. شايد او يك ساديست و يا سادو مازوخيست بود.

هر سه نقاش بودند:

اولي بر طبيعت و هستي نقش آشتي زد؛

دومي سرخورده و تنها، انسان را به چالش قهر سوق داد؛

سومي به تنهايي هر چه بود و نبود را به آتش كشيد! تا براي سلف خود نرون منظره‌اي دلفريب براي نقاشي خلق كند!

هر سه مردند:

اولي در راه بهشت؛

دومي در بن‌بست برزخ؛

سومي در چاه جهنم.

اولي هرمان هسه با اين نقاشي‌‌ها:

دومي صادق هدايت با اين نقاشي‌ها:

***

و سومي آدولف هيتلر با اين نقاشي‌ها و نقش ‌آخرش:

و اين هم پرده‌ي آخر و نقش واقعي هيتلر در مقابل چشمان مريدانش:

.............

... و تو هم خواهي مرد! حالا مي‌خواهد حرف اول و آخر نامت هر چه باشد، باشد!...

تبعيد چشم انساني‌تراست يا درآوردنش؟

2010-05-13T15:10:00.004+04:30

ميگه: هیتلر میخواست برای یهودیان کشوری در آفریقا بسازد!

ميگم: خدا پدرش را بیامرزد! با تمام تمامیتخواهی که داشت مفرّی گذاشت برای زندگی جمعی در تبعید. اگر این مردانگی اسوه‌ای شود برای دیگر دیکتاتورهای نرم و سخت عالم، آن‌وقت فضای زندانها برای تبدیل به کتابخانه شدن خالی می‌شود و مامورین اعدام هم ناگزیر به اضافه‌کاری مضاغف نخواهند بود. مثلا یک بياباني، شوره زاري، جزیره‌ای، جایی در حد آن‌چه برای معتادها تدارک دیده شده بدهند به غیرخودیهای دگر اندیش که آنجا زندگی اجتماعی داشته باشند و ناچار نشوند بِرّ و برّ توی چشمان سنگی بتها نگاه کنند تا آن‌ها ناچار شوند در بیرون آوردن چشم متخصص شوند. با توجه به اینکه تبعید چشم، انسانی‌تر از بیرون آوردن آن است، لذا صد رحمت به انسان‌دوستی هیتلر.

به شرط حيات، من در پست بعدي از هنرمند بودن هيتلر خواهم نوشت و پارادوكس جاري در نقاشي‌‌هايش را نشان خواهم داد. هيتلر در جواني نه سيگار مي‌كشيد و نه در ميان‌سالي افيون‌مند بود، وقتي در راه آرمانهايش جانش به لب رسيد تنها چند ميليون نفر را كشت كه تازگيها يكي از هم‌پالكي‌هايش كشف كرده اينها شايعات صهيونيسم بوده تا به شيوه‌ي جنگ نرم،‌ ارض موعود را غصب كنند، و هيتلر يك جورهايي پيامبر بوده‌است!( استغفرالله). غصب قدرت از طريق موج سواري و بازي با عواطف و باورهاي مردم به قصد قربتا الي خودي، و حذف نرم غيرخودي با تبعيد و تحديد و تهديد، منتهي به حذف سخت و آگهي ترحيم؟! شايد: كافر همه را به كيش خود پندارد! كسي چه مي‌داند؟!

گاهي

2010-05-12T12:47:00.009+04:30

گــــــاهی مسیـــــر جــــاده، به بن‌بـــــست می‌رود،

گاهی،... تمام حادثه از دســـــــت می‌رود!

گاهی همان کسی که دم از عقل می‌زند

در راه هوشیاری خود،... مســــــت می‌رود؛

گاهی غریبه‌ای که به‌سختی به‌دل‌نشــــست،

وقتی‌که قلب خون‌شده بشکـــــــست،... می‌رود؛

اول، اگرچه با سخن از عــــــــشق آمده‌است

آخر، خلاف آنچه که گفته‌اســـــت، می‌رود؛

واااااااااااااااااای... از غرور تازه‌به‌دوران‌رسیده‌ای

وقتی میان طایفه‌ای پـــــــست می‌رود؛

هرچـــــند،... مضحک است و پر از خنده‌های تـــــــــلخ،

بر ما هرآن‌چه لایقمان هــــست... می‌رود!

بر ما هرآن‌چه لايقمان هــــست...مي‌رود!

بر ما هرآن‌چه لايقمان هـــست...مي‌رود!

...

(دکتر علی شریعتی)

ماياكوفسكي/ و نقاشي‌هاي بدون شرح

2010-05-06T05:46:00.014+04:30

اين هم از داستان سير آفاق و انفس من، در دنياي خيالات واقعي:
نمايشگاه بين المللي كتاب ديروز افتتاح شد. روزگاري وقتي اسم كتاب ميومد مست ميشدم. شيرين‌ترين دوران جواني من در دهه‌ي اول انقلاب مقابل كتابفروشيهاي دانشگاه تهران گذشت. اما الان چند ساليه كه نمايشگاه كتاب نمي‌رم. ديروز به جاي نمايشگاه رفتم توي يه سايت مجازي كتاب يه گشتي زدم. يه نگاهي به بيست كتاب پرفروش اروپا كردم. چاپ چندم جلد سوم يك تريلوژي(سه گانه) به نام The Girl Who Kicked the Hornet's Nest اثر نويسنده‌ي سوئدي Stieg Larsson. اين هم نام كتاب دوم: The Girl with the Dragon Tattoo و اين هم كتاب اول: The Girl Who Played with Fire . همونطور كه ملاحظه مي‌كنيم، همه‌ش راجع به يه دختره كه يا با آتيش بازي ميكنه، و يا به لونه‌ي زنبور لگد ميزنه، يا با تاتوي اژدها ور ميره. البته داستان تم جنايي داره و تا دلتون بخواد هيجان‌انگيزه. از اونجائي‌كه كلا خود كتاب براي من خيال‌انگيز و جذابه، رفتم اظهار نظرات اعضاي سايت گود.ريدز رو راجع به اين كنابها خوندم، كه برام خيلي جالب بود مجموعه‌اي از اظهار نظرات و برداشت‌هاي اشخاص مختلف اجتماع از همه‌جاي دنيا، اونم راجع به يه كتاب. يكي از اعضاي سايت پاي صفحه‌ي مخصوص اين كتاب آخري، نوشته بود: آدم ياد سري كتابهاي هري‌پاتر ميفته كه بعد از مشخص شدن اصل داستان در جلد اول، بقيه‌ش تكرار مكرراته و هدفي جز پول و درآمد حلال نداره. البته بعضيها هم از هيجانش خوششون اومده بود كه حسابي از گذشت زمان غافلشون كرده و تا ته كتاب رو يه ضرب خونده بودن؛ ظاهرا نويسنده در توليد هيجان مهارت داشته؛ اما بعضي از خواننده‌ها به محتواي جديدي كه بر فهم وعمق ديدشون نسبت به روابط انساني اضافه كنه اهميت ميدن، نه سرگرمي صرف و سكرآور؛ درست مثل زندگي!

از سايت خوشم اومد. قبلا راجع بهش شنيده بودم، اما نرفته بودم سير و سياحت. بعد، چند كتاب فارسي رو سرچ كردم، ديدم اونجا هم ايرانيها و فارسي زبانها و حتي غيرايرانيها حسابي فعاليت دارن. گفتم برم عضو بشم. ديدم خيلي بايد وقت گذاشت. نهايتا توي اين گشت و گذار به كتاب به‌يادموندني "ابرشلوار پوش" اثر ماياكوفسكي برخوردم كه يه قسمتهايي ازاين منظومه‌ي بزرگ شعر رو مي‌شه اينجا خوند. از كتابخونه‌ي مجازي بيرون اومدم و خسته از سوزوندن فسفر، رفتم يه كم روي تخت رؤياهاي واقعي خودم خوابيدم. از توي كاغذ ماغذا چند تا نقاشي پيدا كردم. البته من نقاش حرفه‌اي نبوده و نيستم؛ اما روزگار سر آدم هر بلايي مياره. اينم محصول گشت و گذار من مربوط به سنه‌ي 1371:

نقاشي با خودكار از چهره‌ي ماياكوفسكي ( شاعر منظومه‌ي: ابر شلوارپوش)- شخصيت محبوب من در سال 1371

دو پرسش روز، و يك پاسخ در باره‌ي (برقع، و نظارت بر مطبوعات)

2010-05-05T02:24:00.009+04:30

1)پرسش اول:
آيا با قانون منع استفاده از برقع در بلژيك موافقيد؟
صداي شما (BBCPersian.com )

و شادي صدر در فيس بوك بصورت مبسوط همين سؤالو تشريح مي‌كنه:
پارلمان بلژیک، قانون منع استفاده از روبنده در اماکن عمومی را به دلیل اینکه تشخیص هویت زنان نقابدار غیرممکن است، تصویب کرد. عفو بین الملل این قانون را ناقض حقوق بشر (حق آزادی پوشش، حق آزادی ابراز عقاید مذهبی) دانسته است. نظر شما درباره این قانون چیست؟ آیا با آن موافقید یا مخالف؟ چرا؟
2) پرسش دوم:
حدود آزادی مطبوعات به نظر شما چیست؟
صنم دولتشاهي( خورشيد خانوم) در فيس بوك، از قول برنامه صداي‌ شماي بي.بي.سي ميگه:
آیا به نظر شما روی کار مطبوعات باید نظارت باشه؟ آیا آزادی مطبوعات حد و مرز خاصی باید داشته باشه؟

همين‌طور راجع به پرسش اول ميگه: موافقين این لایحه ( كه ظاهرا به گفته‌ي شادي صدر قانون شد) می گویند: پلیس باید بتواند امکان شناسایی همه را داشته باشد و نقابی که صورت همه را بپوشاند نماد ستم به زنان است. مخالفان می گویند این قانون موجب حبس شدن زنان نقاب‌پوش در منزل می شود و کنترل و اختیار زنان بر پوشش و بدنشان را آز آنها می گیرد. شما چه فکر می کنید؟

و اما يك پاسخ من براي هر دو پرسش:
هر تصميمي تنها در حوزه‌ي سيستم‌هاي محاط و محيط يك جامعه، تنها بطوردموكراتيك در بستر دموكراسي حقيقي قابل اعتناست و كسي بيرون از گود نمي‌تونه تعيين تكليف كنه، و حتي بدون شناخت و احاطه بر سيستمهاي محيط و محاط نميتونه نظر قابل اعتنايي بده (حتي سازمان عفو بين‌الملل كه هيچ جايگاه منطقي الزام آور دموكراتيكي در نظام بين‌المللي نداره، نظام بين‌المللي كه بدون استقرار قواي سه‌گانه‌ي مقننه، قضائيه و مجريه -در حوزه ي بين المللي- تصميماتش نافذ نيست).

پاسخ اختصاصي 1: در مورد استفاده از برقع من فكر مي‌كنم: حجاب هم مثل تمام موضوعات حوزه‌ي بشري يه امر نسبيه. و با توجه به فرهنگ حاكم بر هر سيستم اجتماعي يك مرز حداقل و حداكثري داره. اين حدود بايد بصورت دموكراتيك در يك سيستم مبتني بر دموكراسي تعيين بشه. بنابراين بيرون از گود نظر دادن كاري بي‌جاست! چون من به الزامات و مكانيسم سازوكار تصميم‌گيري و تصميم سازي دموكراتيك و همينطور به فرهنگ غالب و مباني دموكراتيك و موقعيت امنيتي جامعه‌ي بلژيك اطلاعي ندارم.
پاسخ اختصاصي 2: در رابطه يا نظارت بر مطبوعات من فكر مي‌كنم، حتما ضروريه منتها با يك شرط اساسي و اونم نظارت دموكراتيك در يك سيستم مبتني بر دموكراسيه. هر موضوع و مفهمومي با توجه به سيستمهاي محاط و محيط اون معنامند و قابل اعتنا ميشه. وگرنه ممكنه دچار سفسطه و بي‌عدالتي بشيم.

گردهم‌آيي (ميتينگ) در پارك لاله

2010-05-03T00:36:00.017+04:30

بهار* امسال فعاليتهاي اجتماعي، با همت و كار مضاعف برگزاركنندگان كنگره ملي جوان ايراني و برقراري كرسي‌هاي آزادانديشي در دانشگاه‌ها آغاز شد. خدا كند اين همت و كار مضاعف مشمول سانسورچي‌ها و مامورين اعدام نشود.

پارك لاله همانجايي است كه اگر افرادي بخواهند در آن گردهمايي‌‌ و ميتينگ راه بيندازند با ضرب و شتم مواجه مي‌شوند.

‌قبل از عيد، چند بار گذارم به پارك لاله ( تهران-خيابان كارگر شمالي) افتاد.

يكي از اين دفعات متوجه شدم كه درست جلوي چشم نگهبانان يك ميتينگ راه افتاده‌است. بدون پلاكارد و پر سر و صدا. جيغ و داد تجمع‌كنندگان، توجه هر عابري را به خود جلب مي‌كرد، اما نمي‌شد چيزي از آن سر درآورد؛ خب اين جاي خوشنودي بود، چرا كه ذهن هيچكس مشوش نمي‌شد.

من از اين "Cats meeting" چند عكس برداشتم، براي ثبت در تاريخ.

من اول فكر ميكردم در عكس زير تنها هشت تظاهركننده وجود دارد اما وقتي دقت كردم ديدم تعدادشان نه تاست. براي تحقيق و تفحص، مي توانيد روي عكس كليك كنيد.

من كه علت اين ميتينگ را نفهميدم؛ اما حدس مي‌زنم به خاطر اعتراض( و شايد هم استقبال) نسبت به زباله‌هاي پياده‌روي مقابل پارك باشد! من حدسم را بدون سند اعلام نمي‌كنم. ملاحظه بفرمائيد! اين هم سند:

اگر بيشتر سند ميخواهيد رو كنم! البته انصاف داشته باشيم و قدرداني كنيم از همت و كار مضاعف دوستان مسئول بخش اداري پارك لاله قبل از رسميت شعار سال.

چند قدم آنطرف‌تر، به همت چند تن از فعالين گمنام پشت صحنه، چند اتاق فكر و شايد هم كرسي‌هاي آزاد‌انديشي هم برگزار شده بود.

طفلكي جوجه‌ها نمي‌دانستند كه همين ابتدا كه اينقدر خوشگل رنگشان كرده‌اند عاقبت كارشان به كجا مي‌انجامد! ( گويا آن‌ها اين ضرب‌المثل را ندارند كه مي‌گويد: سالي كه نكوست از بهارش* پيداست!

اميد كه در سال نو، باستثناء برخي از شغل‌هاي خشن و ضد اجتماعي، بقيه‌ي آحاد جامعه همت و كارخود را مضاغف كنند.

....................................

پ.ن:

*روزنامه‌ي بهار بود كه توقيف شد؟

روز ميمون كارگر بر كارفرمايان مبارك باد.

2010-05-01T10:50:00.012+04:30

امروز اول ماه مي، برابر با يوم‌السبت شانزدهم جمادي‌الاول سال 1431 هجري قمري، روز ميمون كارگر بر تمامي كارفرمايان مبارز ، و دولت‌مردان و دولت‌زنان جان بركف ، مبارك باد.
(اول صبحي خواستم برم بخوابم، ديدم بي ‌ادبيه اگه امروز رو بعنوان روز جهاني كارگر در پستي جداگانه تبريك نگم!)
**************
پ.ن: به همين مناسبت، از تمام فرهيختگان وبلاگشهر و حومه درخواست مي‌كنم كه التماسا ديگه با تكرار داستان زلزله روزي صدبار تن ملت رو نلرزونين.

زنداني بين زمين و‌آسمان

2010-05-01T08:07:00.023+04:30

ديشب قول شام داده بودم. چهل و هشت ساعت بود كه نخوابيده بودم. وقتي زياد بيدار مي‌مانم مغزم هنگ مي‌كند و از درون و بيرون پرت و پلا مي‌شوم؛ به همين دليل مطلبي را كه مي‌خواستم اينجا بگذارم به فرصت بعدي موكول كردم. چون پرت و پلا از آب درآمده بود.
حرف‌هايم درست مونتاژ نمي‌شد. وقتي زياد بيدار بمانم قاطي مي‌كنم.

تمام آن‌ها كه مدتهاست خواب و خوراك ندارند حرف مرا خوب مي‌فهمند. بنابراين دوستان موجوداتي مثل من بايد كمي صبور و بخشنده باشند.

ناخودآگاه، وقتي از پشت پنجره‌ي آپارتمانم به آسمان نگاه كردم فهميدم كه اينجور وقتها تنها فراخي آسمان مي‌تواند مرا از نجات دهد. پس اين عكس‌ها را به يادگار از آسمانم برداشتم تا با شما تقسيم كنم.
هميشه دوست داشتم خانه آسمان داشته باشد. از آسمان و البته از زمين خيلي خوشم مي آيد. اما آسمان و زمينِ زندان، واقعا ديوانه كننده است. مسلمان نشنود كافر نبيند!

اين به پارادوكس موقعيت زنداني مربوط مي‌شود. همينجا بگويم كه مطلبم راجع به زندان و زندان‌هاي محاط و محيط زندگي ما آدم‌ها بود. الهامش از كتابي به نام: يادبودنامه ششمين سال مرگ صادق هدايت در سال 1336/ چاپ اميركبير/ بود؛ (درست 52 سال قبل).
ظهر بود. از پشت ميز كارم بلند شدم. ادامه‌ي كار ممكن نبود. خيلي خسته بودم تا جايي كه شب پيش يك بلاگر عزيز را با پرت و پلاهاي نامناسب و بي‌غرضم رنجانده بودم. بايد چيزي مي‌خوردم. يك تكه نان در خانه نداشتم. حوصله‌ي پختن برنج هم نبود. همين شد كه ساعت يك زدم بيرون به قصد خريد نان و كبريت و تخم مرغ. حالا روي زمين قدم ميزدم. دشت سرسبز بهاري كنارِ منزلم، نگاهم را از آسمان ذهنم بريد. حالا نوبت يك عكس از زمين بود. اما براي من تحمل زمين بدون آسمان مقدور نيست.
پس نتيجه‌اش اين يكي شد:
نفهميدم كي خريد كردم. فقط فهميدم گذشتن از سرخي گوجه فرنگي‌هاي ترد و تازه هيچوقت برايم مقدور نبوده. وقتي آمدم خانه ديدم اين چيزها را خريده‌ام:

ملاحظه مي‌فرمائيد: از نان و تخم مرغ خبري نيست!
حالا از چنين آدم نخوابيده‌اي مثل من چه توقعي هست؟ كسي كه مدام مراقب است بلايي سرش نيايد. شب و روز ندارد. حتي در چرتهايش بيدار است. شانس آوردم حكومتي دست من نيست. وگرنه چه بلايي سر مردمش مي‌آوردم!
اين پست زنگ تفريح بود چون مطلبم راجع به زندان و زنداني آماده نشد. بدون حرف پيش و پس شايد امشب، شايد هيچ‌وقت! هيچ توجه كرديد اين موزها چقدر بزرگ است؟ حقيقتا من همين الان متوجه شدم. درست يك برابر و نيم بطري شير دامداران بتاريخ 10/2/89.

ضمنا امروز اول ماه مه برابر يازدهم ارديبهشت روز كارگر است. اين روز ميمون بر تمام كارفرمايان مبارك باد!

نامه‌اي از اكانت ياهوي من به اكانت جي.ميل‌ام

2010-04-30T19:43:00.005+04:30

فعلا تا اين دِسِر رو سِرو* مي‌كنين، من برم براي پست بعدي شام رو آماده كنم:

مالك "سرزمين آفتاب" به وبلاگ‌نويس‌هايي كه سرشون بوي قرمه‌سبزي ميده توصيه كرده كار از محكم كاري عيب نمي‌كنه، پسورد ايميل و بند و بساطشون رو قبلا به يه شخص معتمد بسپرن تا به محض اينكه توسط لاكردارها دستگير شده‌ن، بشه ايميل‌‌هاي خطرناكشون رو معدوم كرد.
منم واسه‌ش نوشتم:
هاله‌ي عزيز!
اينجور وقت‌ها بهتره از همون لاكردارها پسورد رو بخوان.من يه بار كه همه چيزو قاطي كرده بودم خواستم اين كارو بكنم. اما تنبلي كردم و از خيرش گذشتم تا اينكه يه ايميل واسه‌م اومد كه بيا اين پسورد جديدت! قبلش يه ايميل از اكانت ياهوي خودم به اكانت جي.ميلم اومده بود كه: خفه ميشي يا خفه‌ت كنيم؟منم از اكانت جي.ميلم به خودم ( يعني همون اكانت ياهو) پاسخ دادم: من مادرزادي خفه به دنيا اومدم. لطفا شما نمي‌خواد زحمت بكشين.خب يه مدت خفه‌خون گرفتم اما نمردم. بازم شروع كردم و حالا هر نيم ساعت يك بار از خواب مي‌پرم پسوردهامو عوض مي‌كنم.راهش اينه: اگه ميخواين وبلاگ بودار بنويسين بهتره هر نيم ساعت يكبار از خواب بپرين و پسوردهاتونو عوض كنين. اينجوري تقريبا همه‌ش بيدار ميمونين. همون بلايي كه سر من اومده يعني الان همه‌ش بيدارم.باور نمي‌كنين؟!اسم وبلاگم بهترين سنده. مي‌تونين خودتون با چشاي خودتون ببينين.

**************

پ.ن:

* خودم مي‌دونم دو واژه‌ي دِسِر(پيش‌غذاو يا پس‌غذا)، و سِرو(خوراك دادن) پارسي نيستند!

ضمنا شام ( اگه نشد صبحونه، وگرنه ناهار) رو از دست ندين!

لوپ معيوب هفته

2010-04-29T13:59:00.004+04:30

شنبه: بايد يه‌كم نفس بكشي!
يكشنبه: نفس كه اراده نمي خواد؛ بايد يه كم سيگار بكشي!
دوشنبه: سيگار عادت مياره؛ اراده‌‌تو ميكشه. بايد يه كم فرياد بكشي!
سه شنبه: فرياد آلودگي صوتيه؛ بايد يه كم نقاشي بكشي!
چهارشنبه: نقاشي توهمه؛ بايد يه كم بار بكشي!
پنجشنبه: باركشي كار خره؛ بايد يه كم آه بكشي!
جمعه: آه، ريزت مي‌كنه. بايد يه‌كم نفس نكشي!
**************
پس نوشت:
فرشته‌ي مطرود: اگر جاي فريــــــــــــاد را با جيغ عوض كني لوپت كامل مي‌شود.
فرشته‌ي مقرب: مراقب باش! در اين بازي، برنده بازنده است!

ريشه‌ها‌ي اصلي تحقير و تضعيف زن.

2010-04-28T17:47:00.014+04:30

پس از آن‌كه امام جمعه‌ي موقت تهران ( آقاي صديقي)، بدحجابي زنان را زمينه‌ساز بروز زلزله‌ دانست، و اعتراضات و انتقادات زيادي را عليه خود برانگيخت، شادي صدر در گله‌گزاري از تمام مردان، همه‌ي مردان را كم و بيش در تصديق اهريمن‌انگاري زنان مقصر دانست. او در قسمتي از مقاله ي خود مي‌گويد:

اين یادداشت کوتاه نه درباره فرهنگ اهریمن‌انگاری زنان و نه رویکرد بنیادگرایان مذهبی به زن و بدن و ذهن زن است. این یادداشت کوتاه فقط برای تلنگر زدن به خودمان نوشته شده است؛ به مصداق سوزنی که باید به خودمان بزنیم در مقابل جوال دوزی که مثلا به حجت‌الاسلام صدیقی می‌زنیم. ارتباطی که امام جمعه تهران بین حجاب و رفتار زنان با زلزله برقرار کرده، با هیچ توجیه منطقی و علمی هم‌خوانی ندارد اما بسیاری سیاستمداران، حتی بسیاری از روشنفکران و به تبع آنان آدم‌های عادی، بارها نسبت‌هایی به همین اندازه ضد زن، میان حجاب و رفتار زنان با ناهنجاری‌های عمومی برقرار کرده‌اند و هیچگاه این چنین از سوی جامعه مورد سرزنش یا تمسخر قرار نگرفته‌اند.

هدف شادي صدر تلنگر زدن به مردان مدعي حقوق زن است و بس؛ مرداني مدعي كه با رفتار متناقض خود آب به آسياب ستم عليه زن مي‌ريزند. من با انتقاد و تلنگر زدن شادي صدر موافقم، به خصوص كه بسياري از مردان مدعي و غافل را متوجه نگاه‌ها و رفتارهاي مشابه آقاي صديقي مي‌كند. مقاله‌ي خانم صدر در حد گله‌گزاري روشنگريهايي دارد، اما نه مقصود را روشن مي‌كند و نه راهكار علمي رسيدن به مقصد را. طبعا قصد ايشان در اين مقاله همان بوده كه گفته شده، اما سابقه‌ي تفكر ايشان به مخاطب آشنا تاكيد مي‌كند كه: كنش و واكنشهاي رفتار مردان و حتي زنان در حدود تعريف شده‌ي ايشان موجه بوده و جز آن باشد، جزو گروه محكومينند.
من در اين مجال مي‌خواهم گامي فراتر از گله‌گزاري برداشته، و به ريشه‌ي اصلي سيطره و بسط اين نگاه تحقيرآميز به زن بپردازم تا وسط اين دعوا نرخ تعيين نشود، و انتقادي به‌جا، مصداق نگاهي نابه‌جا نگردد كه بگويد در اين بي‌حرمتي تاريخي به شخصيت زن، بصورت صد در صد فقط و فقط تمام مردان مقصر بوده‌اند، و يا برخي حكم كنند كه تنها حكومت، دين و يا سنت مقصر است. به نظر من موضوع فراتر از مقصر قلمداد كردن اين و آن است و ريشه‌ي هر گونه بي‌حرمتي به مقام انسان را بايد در جايي ديگر، جستجو كرد و آن چيزي نيست به جز عدم امكان توزيع عادلانه‌ي قدرت در اجتماع، كه اين يكي نيز خود معلول است نه ريشه.
با اين مقدمه اكنون به كامنت جرح و تعديل شده‌ي خود در پاي مقاله‌ي ايشان در سايت مراجعه مي‌كنم:

سركار خانم شادي صدر!
مي‌دانم دلتان پر است از مردان، شايد به همان اندازه‌ي امام‌جمعه‌تهران از زنان و البته از مردان ( كه اين مقال تنها به مخاطب قرارگرفتن زناني اشاره دارد كه مظلوميت تاريخي‌شان آن را عمده كرده است؛ وگرنه مردان هم از ديد آقاي صديقي در بروز زلزله و بلاياي آسماني متهمند.)

به نظر من فاصله‌ي اين دو نگاه علي رغم فاصله‌ي دو ديدگاه مذهبي و سكولار، در جامعه‌اي كه با نسبيات سروكار دارد نه حق و باطل، نتيجه‌ي رفتار تك تك آدم‌ها نيست، بلكه ريشه در عدم توزيع مساوي قدرت فيزيكي و نامتقارن بودن سن بلوغ دارد، ريشه در تاريخ دارد، و ريشه در طبيعت بشر و بدوي بودن او اصرار بر اين بدويت دارد بدون اينكه به رشد روحاني و اجتماعي خويش توجه كند. در رابطه با طبيعت هستي زن و مرد، مي‌گويم اين قدرت نامساوي است نمي‌گويم ناعادلانه است. به نظر من حاصل جمع قدرت‌ها‌ي طبيعي در زن و مرد ( در ابعاد مخنلف جسمي و روحي) در يك كمپلكس با هم برابرند، اما دراجزاء با هم مساوي نيستند و فرق مي‌كنند. اينكه اين نابرابري ويژگي‌هاي زن و مرد در تعيين حقوق خصوصي و عمومي در خانواده و اجتماع مؤثر است يا نه، بحثي جداگانه ‌است؛ قابليتها تعيي كننده‌ي حدود نقش‌ها است؛ برخي از نقشها كاملا رابر و برخي حد دارد؛ وقتي نتوانيم زن و مرد را بشناسيم آن‌گاه تنوع تلفي پيدا مي‌شود، كه همين گستره‌ي تلقي‌ها، باعث تنوع گروه‌هاي فمنيستي و غير فمنيستي شده‌است. بنابراين منطقا نمي‌توان تنها يك جنبه را عمده كرد و به آن پرداخت. به احتمال قوي با عرائض من تا به اينجا موافقيد.
شما دلتان پر است، شايد بيشتر از امام‌جمعه‌ي تهران.
به نظر من هر دو در يك جاي قضيه اشتباه مي‌كنيد! و آن صدور احكام قطعي در حوزه‌ي نسبيات و اجتماعيات است.

البته در درستي تلنگر شما شكي ندارم. من خود تاكنون به زني متلك جنسي نگفته‌ام ( نه اينكه معصوم باشم نه! اما متلك‌هايم به آدم‌ها فارغ از جنسيتشان بوده، مثل همين متلكهايي كه با قدرقدرت‌هاي ظالم مي‌گويم) اما در مورد پوشش و رفتار اجتماعي اگر به زني آشنا ( نه غريبه) پيشنهادي كرده و يا هشداري داده باشم، نه به خاطر ريشه‌ي باورهايم بوده، بلكه بدليل خيرخواهي در نگاه واقع بينانه نسبت به اجتماع زورسالار و بيمار بوده‌است. مثلا در اين حد كه خانم و يا آقاي آزاديخواه، توي مسجد ضرار و طالبان، با شورت و لخت مادرزاد نروي بهتر است! چون آن جا تنها با امام زمان و انسانهاي سالم مواجه نمي‌شوي، آن جا ممكن است حيوان‌هاي وحشي تو را بدرند. اشتباه نكنيم منظور من تنها ايران نيست، بلكه دنيا بر مدار زور برتر ( نه منطق انساني برتر) مي‌گردد - و البته انسان ماشين منطق نيست-؛ و متاسفانه هنوز زور و قدرت غصبي است كه حرف اول را مي‌زند! يك‌جا بيشتر يك‌جا كم‌تر. بله، دموكراسي و ضمانت‌هاي اجرا و پايداري آن مي‌تواند اين فاصله را كم كند، به شرطي كه مردم بالغ و به معناي حقيقي رشيد ومترقي بار آمده، تحت چارچوب يك نظام دموكراتيك باشند. البته اين درجه نسبي است. ميزان بلوغ و رشد و ترقي انسانها در جوامع مختلف با توجه به اقليم‌ خاصشان هم فرق مي‌كند و با هم قابل قياس نيستند. از طرفي در حوزه‌ي مشترك بين‌المللي، هنوز براي اين دهكده‌ي جهاني قواي سه‌گانه‌ي الزام‌آوري ايجاد نشده‌است كه با يك زبان مشترك، از آن بتوان توقعي يكسان داشت و همه را ملزم به آن دانست. با اينهمه به نظر من متاسفانه جامعه‌ي ما دوران نوجوانانِ سبيل كلفت را طي مي‌كند.

آنها هم كه فكر مي‌كنند اين حكومت و دين دولتي و سنتي عامل قطعي اين بي‌عدالتي است و مثلا زمان شاه بهتر بود و يا الان در خارج اوضاعشان خيلي خيلي بهتر است اشتباه مي‌كنند. حكومت يكي از مهمترين عوامل تاثير گذار است اما همه چيز نيست. در انگليس كسي جلوي آرايش غليظ را نمي‌گيرد اما زنان بدون آرايشي وحشتناك سر كار خود مي‌روند و جز اين باشد انگشت نما مي‌شوند – خب بشوند به من مربوط نيست- (اما اين نتيجه‌ي نوع فرهنگ، پروسه ي رشد و روابط و ضوابط عرفي و قانوني حاكم بر اجتماع و البته دولت است)، در فرانسه و ايتاليا و اسپانيا علي‌رغم برقراري نظام دموكراتيك زنان بيشتر آرايش مي‌كنند (اين‌هم نتيجه ي نيازها و فرهنگ خاص آن جوامع است)؛ اما در تمام اين كشورها يك حداقل حجاب قانوني و عرفي حاكم است و كمتر و بيشتر از آن حدود مورد توجه منفي قرار گرفته و گاه طرد ميشود. پس اين حدود و ميزان پوشش، بستگي به قوانين، جغرافيا و عرف هر جامعه دارد، و البته فراموش نكنيم كه در اين كشورها قوانين برآمده از دموكراسي حاكم است. اما در كشور ما دموكراسي و حكومت مردمي مطرود است و همين باعث مزمن‌تر شدن ناهنجاري‌هاي رفتاري بين زن و مرد شده‌است. آن‌جا مثل بچه‌ي آدم سرشان را انداخته‌اند پايين و خود را ابوالبشر مي‌دانند و با نسبيات سروكار دارند و از حقوق بشر مي‌گويند، اين‌جا همه خود را پيامبر دانسته و آدم مي‌پندارند و شمشير حق و باطل در دست خود را سايه‌ي خدا دانسته، تكاليف حتمي‌شان را بالاتر از امامان ميدانند صحبت از حقوق الله مي‌كنند، خدايي كه قابل سنجش با وزنه‌هاي نسبي بشري نيست، و متعاقبا اين‌جا اصلا با راي مردم كاري ندارند، و تنها به عِـدّ ِه( تعداد حداقل جان بركفان ِخودي ِ مسلح براي غلبه بر مردم غير خودي) كار دارند وبه عُــدّ ِه ( عدوات و سلاح لازم براي سركوب غير خودي) بها مي‌دهند نه چيز ديگر اين‌جا مردمسالاري تيغ دولبه‌اي است كه برايشان به اندازه‌ي يك ارزن ارزش معنوي ندارد؛ چرا كه حكومت از آن خداي مطلق و مدعيان مرتبط با اوست! اين‌جا حاكمان نمي‌گويند ما هم از نوع مردم خطاپذيريم؛ بلكه مي‌گويند: ذهن ناقص ما حتي اگر حرف حق را به خطا از زبان شيطان فهميده باشد بر همگان حجت است و معارض آن مرتد است! اين‌جا همه‌ چيز را قطعي و از قول روايات مردم ناقص استنباط مي‌كنند و اين استنباط شخصي را لازم‌الاجراء و واجب. اين‌جا بر خلاف حكومت علي ( مقتداي صوري‌شان) اصلا اراده و گواهي قلب و استنباط شخصي مردم مطرح نيست. اين‌جا خيلي از مردم مثل زمان معاويه و يزيد، يا حسين را نمي‌شناسند و يا شم امام شناسي ندارند و به صرف هوش و زور و زر معاويه و ادعاي يكچانبه و يكطرفه و حكومتي‌اش در مسلماني دولتي، او را اميرالمؤمنين مي‌دانند، پشت سرش نماز مي‌خوانند و حتي به جنگ با دشمن خدا علي و حسين مي‌روند. چنين حق به‌جانبان مدعي جان بر كفي پشت سر يزيد نماز مي‌‌خوانند و كفن شهادت مي پوشند (همچون آزاد مرد كربلا حرّبن رياحي!) آماده‌ي ريختن خون فرزندان امام حسين مي‌شوند. اكنون بعد از هزار و چهارصد سال دوري از اصل چشمه، با اين حيراني مردم گرفتار پيچ در پيچ، شما در روايات شك مي‌كنيد؟! كه زلزله چه ربطي به حجاب زن دارد؟ براستي از چه سخن مي‌گوئيد؟ شما كه مقرّب‌تر از آقاي صديقي نيستيد كه، ميتواند همچون حرّبن رياحي، جايش در بهشت باشد! ..........به صحراي كربلا زدم تا بگويم : در اين مملكت خانه‌ي دموكراسي از پاي بست ويران است و نياز به طهارت و شستشوي ذهني دارد. درد اصلي جامعه، عدم امكان گفتگو با زبان مشترك نسبي است. آن‌ها در تريبون عمومي در چارچوب شبهه -علوم خاص خويش كه مبتني بر وحي و روايات است سخن مي‌گويند، و شما به علم قابل حصول براي جماعت اشاره مي‌كنيد؟! اين جا در اذهان عمومي يك سفسطه اتفاق افتاده و آن اين‌كه علم اجتماعي با علم خصوصي آقايان خلط شده‌است. آقاي صديقي در چارچوب اعتقادي خودش درست مي‌گويد، اما كار ناصواب او اين است كه مسند عمومي را غصب كرده است.

صحبت از عدم تحقير وتبعيض جنسيتي، نيازمند يك بستر سكولار فارغ از قطعي‌نگري، و بري از نگاه حق و باطل به جامعه است، كه در اندازه و شان انسان خطاپيشه- كه بايد با نيّت حق و نه ادعاي آن از دايره‌ي نسبيات خارج نشود- باشد! اما اين نيت خير و شايد حق آقاي صديقي، براي او در اجتماع حقانيت و مشروعيت نمي‌آورد. هر وفت اجتماع اين نكته را دريافت، آن وقت شما مي‌توانيد منتقدِ آقاي صديقي و پيروان سنتي و ملي‌‌گرا و سكولار خارج نشينش باشيد. و تا وقتي‌كه جزميت موروثي و سنتي حاكم باشد اين انتقادات مؤثر نمي‌افتد. اول بايد قاچ زين را چسبيد و جامعه را تربيت كرد بعدا وقت سواركاري فرا مي‌رسد. من گمان مي‌كنم شما اين‌ها را بهتر از من مي‌دانيد اما براي ايجاد چالش طر موضوع مي‌كنيد و البته اين بد نيست و در وقتش حتي خوب است.

اما بحث اصلي: تلقي آدم‌ها از تبعيض جنسيتي با هم فرق مي‌كند! ويژگي‌هاي منحصر‌به فرد زنانه و مردانه را نبايد به تبعيض نسبت داد؛ و همين خطا مبناي توهم مرد و زن شده تا جايي‌كه در ذهن زن و مردهاي تمام دنيا ( در جهان سومي‌ها از جمله ايرانيها بيشتر) اين بي‌عدالتي در توزيع ناعادلانه‌ي قدرت ( و متعاقبا در قضاوت و احساسات و اخلاقيات) نهادينه شده است. گفتم قدرت غصبي، چون به لطايف الحيل در تمام جوامع (‌در جهان سوم بيشتر) قدرتمداران و تماميتخواهان و زورگوها با هر ابزار موجه و ناموجهي، با ذهن و هيجانات و احساسات و عواطف و منطق مردم بازي مي‌‌كنند تا آن‌ها را به شيوه‌هاي غير منطقي تهييج و با راي و دست و پاي خودشان قدرتشان را مال خود كنند. بنابراين به‌طور مستقيم يا غير مستقيم قدرتهاي پيدا و ناپيداي حاكم بر جوامع به نوعي غاصبند. اما اين قدرت غصبي اشكال رنگارنگ دارد، در شرق يك جور، در غرب جور ديگر. به نظر من توزيع ناعادلانه‌ي قدرت ريشه در عدم ِسلامتِ فرهنگِ زندگيِ گروهي( مدنيت) از يك‌سو، و از سوي ديگر ريشه در زور طبيعي و جسماني مرد دارد (كه اين دومي عامل انحراف آن اولي است)، زوري كه در موقع تهييج و در فقدان و يا ضعف بيداري وجدان و شعور انساني و يا عدم ترس از زور برتر، بدون منطق وارد گود مي‌شود و بر اساس نيروي فراغريزي تجاوز مي‌كند (كاري كه حيوان با همنوع خود نمي‌كند)، چرا كه اين بشر هنوز به سلامت و رشد آدميت نرسيده؛ و هنوز آدم نشده! چرا كه زن و مرد بايد در پروسه‌ي زندگي در كنار و باهم آدم شوند. در واقع زن فرصتي‌است براي مرد تا با تعديل عقل و زور و دل، منصف شود؛ و مرد فرصتي است براي زن تا با محبت و بخشش و هنر خرج كردن قدرت‌هاي متفاوفت و برترش مرد را منصف تربيت كند. علم و دانش و مهارتهاي زناشويي به مرد و زني كه بشرند و تا تكامل و آدم شدن فاصله دارند كمك مي‌كند تا هر دو به در درجه‌ي تكامل و سلامت و آدميت برسند.همين زور جسماني وقتي در توان زن (در جايگاه بشر) نبود، او در مواجهه‌ي جسماني، از درگيري و تجاوز به حقوق مرد خودداري مي‌كند، چون مي‌داند كه قافيه را خواهد باخت، اما او اين هيجان و نياز روحي را فراموش نكرده و نهايتا به انوع ديگري تجاوز مي‌كند (كه از حوصله‌ي اين بحث خارج است). بنابراين به نظر من نبايد اين ذهنيت و نگاه مجرم‌شناسانه و تحقيرگرا و بيمار را تنها متوجه مردان كرد. مردان چون در چنبره‌ي زور طبيعي گير كرده‌اند ناگزيرتر از زنان به تجاوز به حقوق ضعيف تر از خود تن مي‌دهند.( و متاسفانه به همين دليل عملي، اگر در زبان نگويند اما زن را ضعيفه مي انگارند)..

اما چاره چيست؟
چاره مبارزه براي تقويت مشاركت كل آحاد يك ملت ( از زن و مرد) در امور وتشكيلات مستمر و پايدار ملي و گروهي است كه به اين ترتيب آنها قابليت‌ها و مهارت‌‌هاي اخلاقي رعايت مشاركت‌هاي گروهي-انساني ( فارغ از جنسيت وايدئولوژي) را تنها در تمرين اين بازي گروهي در اجتماع مي‌توانند فرا گيرند و به كار بندند، تا نگاه و خلقياتشان مهار و اصلاح شود؛ و اين حاصل نمي‌شود جز با تلاش و مبارزه‌ي مردم براي برقراري دموكراسي، آن هم در بستر نسبيات و فارغ از نگاه حق و باطل و مطلق‌گرا، كه متاسفانه تمام مكاتبي كه جهان بيني مطلق‌گراي ماترياليستي و يا منتسب به الهي و حتي ليبرالي به معناي فلسفي آن ( نه به معناي آزاديخواهي) را مبناي تصميمات بشري و نسبي خود قرار داده اند، به كمك و سوار بر امواج هيجانات عوام و قشريون جامعه‌ي‌خود، گرفتار آنند و به اين ناعدالتي دامن مي‌زنند. حتي در نظام‌هاي كمونيستي نيز به اشتباه زن را تبديل به مرد مي‌كنند تا به جاي عدالت، يك مساوات جعلي و غيرطبيعي برقرار گردد، تا دلشان خوش باشد عدالت را برقرار كرده اند! در صورتيكه نام آن برابري مطلق است، نه شبهه عدالت نسبي ( كه كار بشر اين است).

با اين حساب اگر حكومتها زمينه‌هاي تمرين مهارت‌هاي مشاركت گروهي مردم را در نظام تصميم‌سازي و تصميم‌گيري( فارغ از ايدئولوژي) بصورت فراگير و ملي و پايدار فراهم نكنند، اين خود مردم هستند كه براي چنين حقي بايد تلاش كنند. تقريبا همين جرياني كه در حال وقوع است.

نتيجه اينكه با فراهم شدن مقدمات فوق الذكر، تنها توزيع عادلانه‌ي قدرت مي‌تواند عامل اصلي رشد فرهنگي و تغيير و تعديل و سلامت خلقيات انساني و تخفيف و محو هيجانات كور حيواني در مردان و زنان گردد. و چنين امري تنها با تشكيل شوراهاي محلي با حضور يك نماينده از هر خانواده، مقدور خواهد بود؛ آن هم براي چند سال و حتي مستمر، نه يكي دو ماه! كاري كه اگر دولتهاي قبلي آن را محقق ميكردند و دولت فعلي آن را محقق كند، آن‌گاه خود به خود قدرت تصميم‌سازي و تصميم‌گيري بين مردم توزيع عادلانه خواهد شد و از تمركز قدرت جلوگيري خواهد كرد. به نظر من براي پر كردن اين خلاء تاريخي، راه ميان‌بر و ديگري وجود ندارد. كم هزينه‌ترين و مفيدترينراه همين است. وگرنه با تلاش چند هزار نفر در خارج و داخل، هفتاد ميليون نفر رشد نخواهند كرد و در مسير بلوغ قرار نخواهند گرفت. حتي در افق سند چشم‌انداز بيست ساله در سال 1404. هر گونه رشدي بدون رشد فرهنگ توزيع عادلانه‌ي قدرت تصميم‌گيري و تصميم‌سازي بين مردم ابتر مانده و متورم و پوشالي خواهد شد.

رفع توقيف بلاگرِ امنيتي (خدا به خير كند!)

2010-04-28T03:27:00.006+04:30

You Can، البته كه مي‌توانيد!
1-بلاگر از فيلتر( تمام و كمال) رها شد-مثل دو روز پيش-؛ يعني هم مي‌توان نوشت، و هم ويرايش و هم عكس آپلود كرد.
2-بلاگ.اسپات هم از نيمه فيلتر خلاصي يافت-مثل چند روز پيش- يعني الان هم عكسهايت پيداست، هم نوشته‌ها. تا چند ساعت پيش هر چند نوشته‌هاي وبلاگ را داشتيم، اما عكسهايش فيلتر بود. همه رقم فيلتر ديده‌بوديم فيلتر چهل تكه نديده بوديم كه خدا را شكر آن را هم تجربه كرديم! شكر.
خدا به خير كند! الان فهميديم كه بابت اين زندگي ميان ديوارهاي شيشه‌اي شديدا به مسئولين فيلترينگ مديونيم؛ و ضمنا فهميديم كه اين دايه‌هاي مهربان‌تر از خدا، هر كاري بخواهند مي‌توانند با ما بكنند؛ خب طبيعي هم هست از اول هم شعار اصلي اين بود كه: ما مي‌توانيم! ( We can).
در نظر بگيريد كه شما با فيلتر شكن وارد اديتور بلاگر بشويد، متن از پيش‌نوشته‌شده را بتوانيد منتشر كنيد، اما هيچكدام از ابزارهاي اديتور را نداشته باشيد!
و يا اينكه وقتي وارد بلاگر شديد، تنها نيمي از صفحه‌ي چيدمان را داشته باشيد! و مثلا نتوانيد وبلاگي را به ليست وبلاگها اضافه كنيد، اما بتوانيد نام وبلاگ خود را حذف و يا ويرايش كنيد!
اشرافِ متصديان فيلترينگ به دانه‌‌هاي نخود و لوبياي آبگوشت طبخ شده‌ي شما ستودني است! به شما مي فهماند كه مفتي مفتي زنده‌ايد؛ و اگر هنوز داريد نفس مي‌كشيد از بركت خداوندان ِزميني است!
حالا من دارم در اين وبلاگ سراسر امنيتي همچنان مي‌نويسم، چرا كه نّفّسي كه بصورت نسيه ممد حيات است، كما‌في السابق مفرح ذات نيست!
به نظر شما با اين بلاگر مافوق ِامنيتي، از اين پس چه بايد بنويسم؟
...و چه مي‌توانم بنويسم؟ !
اين شيوه‌ي آچمز كردن اهالي خيال‌پرور وبلاگستان، حقيقتا دست‌مريزاد دارد، و اثبات مي‌كند كه البته كه شما مي‌توانيد! اوباما بايد عمل به شعار change را از شما بياموزد.

تله: بلاگ.اسپات(نيمه فيلتر)؛ بلاگر فيل.تر!

2010-04-26T18:50:00.012+04:30

منظورشان چيست؟
چه احساسي داريد وقتي در ملاء عام كسي لبخند بر لب ، دست در گردنتان، خنجر بر پشتتان گذاشته باشد؟
وبلاگم را بدون عكسهايش مي‌بينم، نوشته‌‌ها هستند اما نظرخواهي و عكسها نيستند! چرا؟ و منظورشان چيست؟ :كه شما درتله‌ي ما هستيد! و اگر زير كرسي آزاد‌انديشي خود نخوابيد، آن كار ديگر مي‌كنيم؟
وبلاگم را بدون عكس‌هايش مي‌بينم و ضمنا بلاگر (براي آپ ديت كردن پست جديد) فيلتر شده است! چرا تمام وبلاگ را فيلتر نكرده‌اند؟!...اين يعني بلاگ‌اسپات نيمه‌فيلتر و نمونه‌ي بارز يك تله است! كه شما تمام دارائيتان را در خلوتي مجازي لو دهيد و آن‌ها هر وقت خواستند عليه تو وارد صحنه شوند! مي‌پرسيد چگونه؟ خدمتتان عرض مي‌كنم:
دو روز است كه بلاگ‌اسپات، و بلاگر نمونه‌اي از تهديد و تحديد علني شده اند.
مروري بر سيرتكويني فيل.ترشكن.
آيه: ايها‌الناس، به هوش باشيد كه شيطان هزار چهره دارد!
تا همين پريروز تمام علماي وب بر اين عقيده بودند كه:
فيل.تر‌شكن بر سه نوع است:

1-آن‌ها كه تو را سيراب مي‌كنند. ( كه جايشان در بهشت است.)
2-آن‌ها كه تو را تا دم چشمه مي‌برند و تشنه بر‌مي‌گردانند. ( كه جايشان در برزخ است.)
يعني دو ساعت زور مي‌زني و استخوانهايت مي‌شكند و به (...) مي‌افتي تا جديدترين فيل.تر‌شكن را به چنگ آوري؛ بعد آدرس را ‌مي‌دهي و مي‌بيني فيل‌ترشكن‌ ِجديد و تنوري، كه غالبا با اكستنشن info است ( احتمالا مال يهوديها ايد باشد)، اين آيه‌ را بر تو نازل مي‌كند:

بسم الله الرحمن الرحیم
با استناد به قانون جرايم رايانه اي
دسترسي به تارنماي فراخوانده شده امكان پذير نمي باشد.
رسیدگی به اعتراضات: filter@dci.ir

3-آن‌ها كه به تو آب‌گل‌آلود مي‌نوشانند. ( كه جايشان در جهنم است.)
يعني تو موفق مي‌شوي كه بعد از هفت‌خوان رستم شاهد فيل.ترشكن را در آغوش گيري و به وصال مقصود برسي و كامروا شوي و برگردي؛ غافل از اين‌كه در اين سير آفاق و انفس اين آن‌ها بوده‌اند كه ترتيب اطلاعات تو را داده‌اند و بويش بعدا در مي‌آيد!
تا اين‌جاي قضيه بر اغلب علما واضح و مبرهن بود؛ اما اين‌همه براي آن بود كه تو عطاي فيل.تر شكن را به لقايش ببخشي و سر در گريبان كني. اما وقتي تو به روي خودت نمي‌آوري و به بيداري و زندگي ادامه‌ مي‌دهي، آن‌ها اين را مي‌گذارند به حساب اينكه تو نفهميده‌اي كه هستي تو در چنگ آنان است، و براي اين‌كه اين را به تو حسابي حالي كنند، حالا به ترفند هنرمندانه‌ي جديدي(!) به نام تهديد و هشدارعلني دست مي‌يازند:

دو روز است وقتي وبلاگت را در "بلاگ.اسپات" باز مي‌كني ميبيني: به جاي نوار بالاي صفحه‌ي اصلي بلاگ اسپات، نوشته‌شده است: بسم‌الله الرحمن الرحيم.
خب اين را كه ديدي، بعد هر چه سعي مي‌كني عكسهايت را نمي‌بيني، نظرخواهي نيست، اما نوشته ‌هايت هست. اين يعني سندهاي تك تك شما در دستان ماست! تا خيال نكني كه مشمول فيلترينگ عمومي شده‌اي! جل المخلوق! اعوذ بالله من الشيطان الرجيم!
وقتي تو به تحديدشان اعتنايي نمي‌كني آنوقت آنها با تهديد، حجت را بر تو تمام ميكنند! حالا آن‌ها دست خود را براي تو باز ميكنند تا بگويند: تو را آزاد گذاشته‌اند كه وارد جايي شوي كه بر آن حكومت مطلقه دارند و تو بايد يك جوري حركات موزون كني كه آنها تحريك نشوند! وگرنه كسي كه بتواند توي خانه‌ات كمين كند حتما خواهد توانست كه تعداد دم و بازدم و ضربان قلبت را بشمرند و فايل كنند، نبضت را بگيرند تا اگر بيشتراز حد مجاز بود آن‌گاه براي مداوايت اقدام كنند. با اين حساب وقتي تو در داكيومنتي كه برايت در مركز كامپيوتر مركزي مفت و مجاني بنا كرده‌اند وارد مي‌شوي ممكن است حتي بصورت خودكار به يوزر.نيم و پسوردت هم دست پيدا كنند، اين يعني شما داري در يك ويلاي شيشه‌اي با ديوارهاي حياط مشبك، زندگي مي‌كني. مردم از درز ديوار مشبك تنها نوشته‌هايت را مي‌خوانند، اما از ما بهتران تمام هستي تو را مي‌خوانند. خب در چنين موقعيتي به نظر شما بايد به كجا پناه برد؟!
مي‌گوئيد خيال مي‌بافم و توهم زده‌ام؟ به من پاسخ دهيد:
در حالي‌كه بلاگر و "بلاگ.اسپات" چند سال پيش فيلتر بود، كسي از خود نپرسيد آيا فضا بازتر شده است كه اين سايتها رفع فيلتر شد‌ه‌اند يا فضا تنگ‌تر و پليسي‌تر شده است؟!
وقتي شما عزم جدي تماميتخواهان را در كنار هوشمندي نوابغ نرم‌افزاريمان بگذاريد، آن وقت نتيجه خواهيد گرفت كه:
هوا بس ناجوانمردانه سرد است؛ و عده‌اي نفوذي بر خلاف منويات گُهر‌بار "گسترش كرسي‌هاي آزاد‌انديشي" ‌مي‌خواهند فضا را آن‌چنان پليسي-امنيتي-مافيايي جلوه دهند تا اثبات كنند كه:
كرسي‌هاي آزاد انديشي يك تله است براي شناسايي افكار غيرخودي و ترعيب و نهايتا حذف آن‌ها. آيا اين يك خيانت است يا ترفند؟!
نمونه‌اش همين وبلاگستان كه تا توي اتاق خوابت آمده‌اند و تو غافلي.
اين هم يك تبليغ براي آنها كه دوست دارند با اشاعه‌ي شايعات واقعي، شما بترسيد و مثل كرم زير خاك بلوليد و بخوابيد و طعم خوش زندگي در بيداري را نچشيد، در عوض زير پتوي گرم و نرم كرسي هر چه دلتان خواست آزاد بينديشيد؛ با اين‌همه بگذاريد خدمتم را تمام كنم و ادامه دهم: اكنون وبلاگ من، با حذف عكسهاي بي‌ارزرشش، و آن "بسم‌الله الرحمن الرحيم" معنادار و باارزش بالاي "بلاگ.اسپاتش" به من و به شما مي‌گويد: آن‌ها در ملاء عام، نوك خنجر بر پشت، با لبخند كنارت قدم ميزنند.

******************
پانوشت:
جالب‌ترين سكانس اين موش و گربه بازي اين است كه وقتي توانستم بعد از دو ساعت با هزار مارمولك‌بازي و پيدا كردن جديدترين فيلترشكن، اين پست را ارسال كنم، نه نوار-ابزار ويرايش اديتور بلاگر را داشتم كه بتوانم عكسي آپلود و يا متني را اديت كنم، و نه هنگام بستن اديتور، آيكون خروجي را پيدا كردم! (يعني اينها به‌صورت اتوماتيك با من آمدند اين تو و حالا بدون امكان خروج از اديتور بلاگر بايد درب منزل را برايشان باز بگذارم و بروم زير پتو آزادانه بينديشم).
نتيجه‌ي اخلاقي: فيل.ترشكن ِمن يك تله است!... يا آن‌ها به تمام فيلترشكنها اشراف دارند، و يا اين فيلترشكن را خودشان برايم ارسال كرده‌اند! و يا فيلترشكن‌هاي وارداتي را از فيلتر‌گذرانده سفارشي مي‌كنند! و اين نوع چهارم فيلتر شكن‌ها‌ست. تولد نورسيده مبارك!

نه توسعه سياسي، نه اقتصادي

2010-04-24T16:27:00.006+04:30

عكس‌ها خبر از پوچي شعارها مي‌دهند:
نه توسعه ي سياسي، نه توسعه‌ي اقتصادي!
اولويت با توسعه‌ي امنيت خواص است؛ آن هم از بالا به پايين.
دليل و برهان مي‌خواهيد؟ چه مصداقي بهتر از عكس زير:

اين آبخوري زيبا كه سمبلي از هنر ايراني-اسلامي است در ضلع شمال‌غربي ميدان آرياشهر-تهران بنا شده است.

نقض غرض را در كلوزآپ ذيل ببينيد:

از دو شير آبخوري سياست و اقتصاد، بعد از جنگ زرگري "اولويت كدام‌يك بر ديگري"، جز يك سوراخ و يك درپوش باقي نمانده! آن هم در باتلاقي از بقاياي مهرورزي و خدمتگزاري عملي به ملت قهرمان هميشه در صحنه. آن چه مهم بوده، رنگ سياهي است كه عامل تشويش اذهان خصوصي را محو مي‌كند. هر چند هيچ مسئله‌اي با رنگ پاك نمي‌شود، اما امنيت ملي(!؟) يا به ديگر سخن "امنيت خصوصي" اين چيزها سرش نمي‌شود. حال آن‌كه امنيت بايد براي يك ملت باشد، كه خواص را هم شامل شود: امنيتي كه ابتدا ريشه در امكان اعمال قدرت ملي دارد تا در مرحله‌ي بعد قادر شود با توزيع عادلانه‌ي اين قدرت، از به يغما رفتن سرمايه‌ها پيش‌گيري كند، تا بتواند نهايتا موفق به توسعه‌ي اقتصادي شود.

البته اين حرفها زيربنايي است، و كساني كه با ظاهر و روبنا ارضا مي‌شوند، با رنگ و هر سخت‌افزار و نرم‌افزار ديگري، تنها به حذف مسئله متوسل مي‌شوند نه حل آن.

اگر اشتباه مي كنم، يكي با روش انساني مرا توجيه كند.

از ميدان نور تا آرياشهر

2010-04-24T02:53:00.006+04:30

پياده‌روي من از ميدان نور تا آرياشهر(در خيابان كاشاني) در 28 فروردين89(به روايت 4 پست قبلي)، تنها يك سفر نيم ‌ساعته بود؛ اما شرح بخشي از اين سفر كوتاه چندين ساعت طول كشيد؛ چرا كه خود را حسابي سانسور كردم؛ وگرنه روزها و شبها حرف داشت. اين تنها يك خيابان بود در ملغمه‌اي از خيال و واقعيت، كه مي‌توان آن را از هزار دريچه ديد، اما من تنها يك جفت چشم و يك عينك دارم. سعي كردم عينكم را بردارم و شرح ماوقع را بنويسم؛ اما نشد. مدتي است كه چشمان من نزديك بين شده‌است و مدام نمره‌ي عينكم بيشتر و بيشتر مي شود؛ نتيجه اين كه تا چشم عينكي نشده بايد ديد و تمرين بيداري كرد وگرنه خيال تو را در هم گره مي‌زند و رها نمي‌كند. تمرين و ممارست و مراقبت باعث تغيير مي‌شود، اما با تمرين نمي‌شود زخمها را محو كرد؛ تنها شايد بشود زخمي نشد. اين سريال را اين‌جا تمام مي‌كنم، اما ذكر يك نكته را ضروري مي‌دانم و آن اين‌كه: امروز از ميدان نور ميداني نمانده، آن‌جا يك زماني ميدان فراخي بود كه وسطش به اندازه‌ي دو زمين فوتبال سبزه داشت و گرداگردش منازل مسكوني پر از مردم، ده برابر ميدان آرياشهر، دو سوم ميدان آزادي كه حتي يك دهم ماشين‌هاي ميدان كوچك انقلاب در آن تردد نمي‌كرد، اما چند سالي است كه به يك تقاطع مجازي تبديل شده كه يك پل و چند لوپ و دور برگردان باعث شده اتومبيل‌ها لحظه اي تردد نكنند و ترافيك روان شود. از ميدان نور تنها نامي مانده كه در ذهن‌ها ثبت است و هنوز به آن نام ميخوانندش؛ ميدان نور عمري زيادي نكرد و در ده پانزده سالگي جوان‌مرگ شد! اما از آنجائي‌كه در مسير استاديوم صدهزار نفري آزادي بود، در روزهاي مسابقه تماشاچيان بعد از هر برد و باختي آن‌جا را محل فريادهاي شادي و خشم خود مي‌كردند؛ مردم هم ياد گرفته بودند با هر بهانه‌اي آنجا گرد مي‌آمدند و قدرت پيدا مي‌كردند ( اين خاصيت ميدان است)؛ با اين حال هنوز جاي اميد است كه ميدان آرياشهر هنوز گرد است و باقي، و هنوز مي‌توان در ترافيك و همهمه‌ي مردمش تامل كرد و خيلي چيزها را ديد. چيزهايي كه اگر نبيني كور مي‌شوي و ناگزير مي‌خوابي. حالا نور در ميدان آرياشهر است جايي كه مردم را مي‌شود ديد و بهشان تنه زد و زندگي كرد؛ حالا از ميدان نور چيزي نمانده جز گذر سريع با چشمان بسته. ميادين را پاس بداريم چون زندگي در بيداري شكوفا مي‌شود نه در خواب.

مي‌توانيد باقي عكسها را اينجا ببينيد!

در باغ سبز جو گير نشويم!

2010-04-23T16:36:00.004+04:30

اين سايه بان سبز رنگ در سردر ورودي پيتزا فروشي كاكتوس، در اواسط خيابان كاشاني ( مقابل خيابان بهنام) از خيالات جالب پيتزا فروش نشئت گرفته كه در جاي خود قابل تحسين است؛ اما تاكنون باعث شده تعداد زيادي پيتزاي بي‌مورد به خورد خود و ديگران بدهم. البته نمي‌خواهم خطاي اصراف خويش را بر گردن آن اپل اسقاطي بيندازم.
غرضم اين است كه بيشتر مراقب باشيم تا اين نقوش رنگارنگ و ابتكارات جالب در تمامي وروديهايي كه ما را به خود دعوت مي‌كنند، در باغ سبز نباشد، و به تنهايي نياز اصليمان را تحت تاثير و غلو و تحريك كاذب قرار ندهد. از امروز بيائيم جو گير نشدن را تمرين كنيم! او.كي؟

براي گسترش فضاي سبز، صندوق‌ها هم بايد ايستاده بميرند!

2010-04-23T14:15:00.008+04:30

در ادامه‌ي پست قبلي به دنباله‌ي گزارش تصويري‌ام از خيابان كاشاني (ا ز ميدان نور تا فلكه‌ي دوم آرياشهر) مي‌پرازم:

صندوق‌ها سمبول اراده‌ي آدم‌ها هستند. وقتي چيزي تويشان مي‌ريزي يعني اراده كرده‌اي كه حيثيت و حق خود را براي فرداي دنيا و يا روز مبادا و يا آخرت، پس انداز كني. ببخشي يا نبخشي مهم نيست. مهم حقي است كه تنها از آن توست، بنابراين دستبرد زدن به آن‌ها با هر نيتي كار شايسته‌اي نيست و احتمالا عاقبت خوشي ندارد. هستي به هر كس حقي انحصاري هديه كرده و اگر قرار بود متولي اين اراده كس ديگري باشد داستان تكوين آفرينش بيهوده بود. پول نتيجه‌ي اراده‌ي آدمهاست (اكتسابي و يا موروثي) چه آن را توي صندوق خودت بريزي چه در صندوق ديگران، هدفت رشد دانه‌ي حيات و سبز كردن آن تا چيدن ميوه است. به اين اميد است كه زندگي جاري ميشود. پس براي چشيدن طعم خوش سيب تا آخر بايد سبز ايستاد. تا آخر.

يه قول مش قاسم (زنده‌ياد پرويز فني زاده) در سريال دايي جان ناپلئون: دروغ چرا؟! تا قبر چهار قدم بيشتر نمانده! آه، آه، آه، آه... حالا در تدوام سريال اعترافات ‌مي‌توان اعتراف كرد كه: خدائيش اول كرباسچي(شهردادر اسبق تهران) و بعد قاليباف بعنوان شهردار فعلي خدمات شاياني را در ارتقاء فضاي سبز و نيز سخاوتمندي شهروندان تهراني انجام داده‌اند. مصداق فضاي سبز درختاني هستند كه در بوستانهاي شهر در ميان گل و بوته و چمنهاي سرسبز همچنان ايستاده مي‌ميرند. در پياده‌روهاي خيابان كاشاني و فلكه دوم آرياشهر شما مي‌توانيد بدون هيچگونه فشار از پائين و چانه‌زني از بالا مثل هلو اقرار نمائيد كه در ازاي هر درخت سبزي كه كاشته‌اند لااقل يك صندوق صدقه علم كرده‌اند. تا جائي‌كه اكنون نتيجه‌ي تلاش آن‌ها باعث تسري و تحول ضرب‌المثلها شده‌است؛ حالا مي‌توان اقرار كرد گه همچون درختان، صندوق‌هاي صدقه هم ايستاده مي‌ميرند؛ و اين تنها حامل‌‌هاي ارتباطات سخت افزاري( هواپيماهاي روسي) و نرم افزاري( مخابرات)هستند كه يا سقوط مي‌كنند يا مثل اين نمونه‌ي سمبوليك كيوسك تلفن در عكس ذيل، درازكش مي‌ميرند. سرعت لاك‌پشتي اينترنت، فيلترينگ، هك نمودن اطلاعات شخصي، شنود و پس‌انداز كردن مكالمات شهروندان براي روز مبادا، تجسس روح براي امنيت جسم حمال و سخاوتمند، باعث شده كه شهروندان تهراني با مصرف بيشتر اكسيژن توليدي توسط شهرداران خدوم، علي رغم استيصال ناشي از تجاوز مستمر به امنيت حريم خصوصي خود، زنده بمانند تا براي امنيت ديگران لاشه‌ي روح محتضر خويش را تا پاي صندوق انتخابات كشان كشان بكشانند تا سخاوتمندانه از راي سلبي خود بگذرند. اين يعني: آنچنان بمان تا من بمانم.
در اين سفر خياباني، آن چه برايم جالب بود، چشمگير بودن تعداد صندوق‌هاي صدقه بود:

جاي آن دارد كه همين‌جا ضمن سپاس از تمام دست اندركاراني كه به من شهروند رخصت مي‌دهند تا با ريختن ماحصل اراده‌ي خود در صندوق‌ها، از فرصت سخاوتمندي بهره‌مند شوم، با كمال رضايت اعلام كنم: علي‌رغم اين‌كه روي اين صندوق آخري نوشته "صدقه قبل از اين كه به دست نيازمند برسد به دست خدا مي‌رسد" حق ِ امانتي ِ من، اگر هم يه مقصد نرسيد زياد مهم نيست و من مدعي نيستم. چرا كه بر اساس اين قانون لابد اين ميان كسي هست كه بايد ماحصل اراده‌ي مرا قبلا به دست خدا برساند و پس از كسب تكليف از خداوند، كارگزاران خدوم هر چه آن واسطه گفت با امانت من انجام دهند؛ اما از طرفي تمام كساني كه دستشان به خدا ‌رسيده صراحتا لقاءالله را به مردم اعلام مي‌كنند و بر اساس آن ادعاست كه مردم يا به آنها اعتماد مي‌كنند و امور خود را به او مي‌سپارند، يا اعتماد نمي‌كنند و راه خود مي‌روند! بنابراين آزادي اين اراده بر اساس اعلام صريح مدعي محترم است نه در ميان ابر توهم و شايعه و فحاشي و عربده‌كشي قمه به دستان. و از آنجائي‌كه حقير در تمام طول زندگي خود هر چه دور و برم را نگاه مي‌كنم تاكنون هيچ تنابنده‌اي را نديده‌ام كه خود را نماينده‌ي خدا معرفي كند -و ظاهرا سر آقاي باب‌الله بهائيان را به گناه همين ادعاي ملاقات خدا و ولايت بلاعزل او اعدام كردند- بنابراين از قرار معلوم چنين ادعائي تنها بايد از دست شيطان بربيايد و در اين ميان چون من تاكنون هيچ شيطان مدعي را نديده‌ام خيالم تحت راحت است كه هر كس پنهاني بر اساس چنين ادعايي در حق امانتي من تصرف كند براي من مصداقِ خود شيطان است و من از شيطان مي‌ترسم و به او نزديك كه نمي‌شوم هيچ از او دوري هم مي‌جويم. اگر هم اين مدعيِ وساطت بين خلق و خالق، بصورت پنهاني به پنهانكاران ديگر، لقاء‌الله خويش را اعلام كرده و آنها نيز پذيرفته‌اند حرجي بر آنها نيست، حق من نوش جانشان. موسي به دين خويش عيسي به دين خويش. براي من چنين شخص فرضي خود شيطان است چون چيزي را به من اعلام نكرده. پس اگر من حق خود را در صندوق شما انداختم نه به خاطر طمع در آن شعار است كه من در درستي آن شك نكرده‌ام (اما به مال خود كردن آن توسط مدعيان مشكوكم) بلكه شايد براي دل خودم تيري در تاريكي رها كرده‌ام. و البته چون مدعي آن خود خدايي است كه دستمان به او نمي‌رسد تا به هم نشانش دهيم، پس متعاقبا بايد خودش غيابي ترتيب خاطي و يا جزاي مكلف را بدهد. مي‌گويند هر چه ميرسد از اوست. اين شمشير زيد نيست كه مي‌برد بلكه اين دست خداست كه دست دزد را قطع مي‌كند ( يدالله فوق ايديهم = دست خدا بالاتر از دست آنهاست)؛ و اين خود خداست كه دست دزد را واسطه‌ي زيد قطع مي‌كند تا آيه‌ و نشانه‌ و پيامي باشد براي دزد و خلق‌الله. پس ما را به خير و شما را به سلامت. دستان پرتوان و خوشگل شما درد نكند به خاطر همه چيزهايي كه از محل اين صندوق‌ها سبز مي‌كنيد – گيريم با رنگ- نيت مهم است و امنيت سايه‌ي شما بر جسم ما. اميدوارم روزي برسد كه در كنار هر صندوق يك درخت هم برويد. اميدوارم از انتقاد سازنده‌ي من ككتان هم نگزد چون من هم خوبيهايتان را برشمردم هم خطاهايتان و هم اينكه پيشنهاد سازنده براي رفع آن دادم – ندادم؟ چرا ديگه دادم: يا دست مدعيان لقاء‌الله را كه ماموريت رساندن حق من به خدا را قبل از رساندنش به دست نيازمند بر عهده دارند اما رسالت خويش را علني به مردم اعلام نكرده‌اند از سر اين صندوقها كوتاه كنيد و يا آن مجوز مصادره شدره را از روي صندوق پاك كنيد تا امثال من گول نخورند! به هر حال من بي‌گناهم و البته شايد برخي از پيروان شيطان كه گول خورده‌اند و اعتماد كرده‌اند؛ تنها كساني گناه كارند كه حقيقتي را لاپوشاني و انكار و پايمال مي‌كنند، و چيزي را از جاهلاني مثل من خواستارند كه نسبت به آن آگاهي ندارد. خب باقي كار باشماست؛ يا شعار مقدس را از روي صندوق صدقه پاك مي‌كنيد، و يا متوليان مدعي لقاءالله را كه بدون اعلام رسمي رسالت خود، صندوق‌هاي صدقه را به نفع سلائق خود تصرف مي‌كنند را خلع يد مي نمائيد.

تعداد چهار صندوق صدقه در طول چهل متر در قبال يك درختچه‌ي كاج! و يكي دو نهال لاغر:

كيوسك تلفن سرنگون شده، تا دوباره سرافراز گردد:

اين هم آن نهال مردني كه بايد ايستاده بماند:

اما،امتداد سبز چمن مي‌گويد: اميــــــــــــــــــــد دار ! كه از اين صندوق تا آن صندوق فرج است.
و حكايت همچنان باقي است...

عكس‌هايي واقعي از خيال يك خيابان

2010-04-22T13:00:00.009+04:30

همه‌ي ما در در طول زندگي خود، روايات و ادعاها و داستانهايي مي‌شنويم كه متناسب با ضعفها، هيجان‌ها، پيش فرض‌ها، موقعيت‌ها و انگيزه‌هايمان، گاه مي‌توانند اساس ذهنيت و نگاهمان را براي يك عمر نقش دهند. گاه واقعيت و خيال و توهم، حقيقت و دروغ، آنچنان در هم ممزوج مي‌شوند كه تفكيك آنها برايمان دشوار مي‌شود. سفر نيم ساعته‌ي من در طول يكي از خيابانهاي تهران مصداق اين نكته است. با من همسفر شويد.

اين روزها خيلي از مسيرهاي شهري را پياده روي مي‌كنم. هم فال ورزش است و هم تماشاي واقعيت و تمرين بيداري.
روز28فروردين89 طول خيابان كاشاني -از ميدان نور تا ميدان صادقيه(آرياشهر)- را كه جزو منطقه 5 تهران در غرب تهران و در 3 كيلومتري ضلع شمالي ميدان آزادي است پياده طي كردم و همين امر فرصتي شد تا ديدني‌هاي اين خيابان را با دوربين موبايلم ثبت كنم. دوربين همراهم نبود. هر چند موضوع عكسها برايم جالب بود اما كيفت آنها تعريفي ندارد.
در اين روز كل مسير پياده‌روي ضلع جنوبي خيابان تحت ترميم و سنگ‌چيني كف پياده روها و محوطه سازي بود. عكسها را با توضيحات مختصر مي‌بينيم و تا حدودي در جريان حال و هواي حاكم بر اين خيابان قرار گيريم.

الف- كلاژ واقعيت و خيال:
1-ديواري تزيين شده با گياه طبيعي و نقاشي گل و درخت
(اين ديوار در ضلع شمالي پياده‌رو‌ي خيابان كاشاني جنب ميدان نور واقع شده است.)

2- درب واقعي است، گل نقاشي و باغچه واقعي.

3-هر دو درب و گياه نقاشي است؛ تنها ديوار است كه واقعي است.

ب-پنجره‌هاي رابطه ( دو عكس، دو نگاه، دو منطق):

1- اولويت پنجره بر ديوار: ( اين عكس را از جامعه‌ي باز وب وام گرفته‌ام - منبع آن به دليل قطع اينترنت بر باد رفت- با عرض پوزش از صاحب عكس، بعد از جستجو آن‌را ذكر خواهم كرد).

2- اولويت ديوار بر پنجره‌:
گويا صاحب اين خانه عطاي رابطه با نور را به لقايش بخشيده و ترجيح داده پنجره‌‌هاي رابطه ‌ را گل بگيرد.

ادامه دارد...

جشنواره ملي جوان ايراني!؟

2010-04-21T10:04:00.007+04:30

مكان: ايران-كرسي آزاد انديشي.

موضوع: ريشه‌ي فتنه ( جاي خالي "ملي-ايراني" در قانون اساسي)

28 فروردين در يكي از خيابان‌هاي تهران اين پلاكارد را ديدم: جشنواره ملي جوان ايراني. از خودم پرسيدم: مگر يك ايراني بدون پسوند و پيشوند ايدئولوژيك(آنهم از نوع قرائتي خاص) جايي در نظام تصميم سازي و تصميم گيري دارد كه از وجود و از عنوان او براي تثبيت سلائقي خاص، اينگونه بهره برداري ميشود؟ در عنوان اين پلاكارد كاربرد ابزاري دو واژه‌ي ملي و ايراني كمي با من بازي كرد. با شما چه؟
آيا يك ايراني به صرف ايراني بودنش حق حياتي انساني(شامل مشاركت فعال در نظام تصميم سازي و تصميم گيري) دارد؟ به نظر من اين بزرگترين ضعف قانون اساسي ج.ا.ا است كه به يك ايراني( فارغ از ايدئولوژي) حق مشاركت نمي‌دهد.به نظر من ريشه‌ي اصلي فتنه ناديده گرفته شدن و سوء‌استفاده‌ي ابزاري از حق طبيعي ملت ايران در نظام سياسي است. وقتي انديشمندان و پيران ايراني نمي‌توانند بدون قيد ايدئولوژيك به مجلس شوراي ميهنشان راه داشته باشند اهداف عالي اين جشنواره جوان ايراني چه مي‌تواند باشد؟!
چه خوش گفت شاعر: خشت اول چون نهاد معمار كج/ تا ثريا مي‌رود ديوار كج.
اگر اشتباه مي‌كنم لطفا يكي به شيوه‌ي انساني بيدارم كند!

تمرين بيداري

2010-04-20T10:01:00.005+04:30

مي‌گه: اصلا نفهميدم چه‌جوري سي سال گذشت. انگار اون قديما زمان بيشتر كش ميومد. هر چه خاطره و زندگي دارم مال دوران قبله. مي‌گه: هر يه سال‌ دوران كودكي و مدرسه انگار يه قرن طول مي‌كشيد و بيشتر زندگي زندگي مي‌كردم.

يه دفعه متوجه مي‌شي ده‌ سال به يك چشم‌به‌هم‌زدن گذشت و تو يادت نيست: كي گذشت؟ چه جوري؟!... چرا؟

مي گم: خب، فكر ‌كنم اين به خاطر كيفيت زندگيه: زندگي در خيال ميان واقعيات، و زندگي در واقعيات با ادراك و فهمي واقعي. مي‌گه: يعني چي؟
خب، من خيال مي‌كنم هر رفتار واحدي مي‌تونه با دو نوع نيت و اراده و حال، عملي بشه، كه نتيجه‌ش دو نوع تجربه از هستيه: 1- نيت و اراده‌ي سلبي ( واكنش‌هاي از سر گريز و ناچاري)؛ 2- نيت و اراده‌ي ايجابي ( كنش‌هاي از سر انگيزه و رغبت). خب بديهيه كه نتيجه‌ي يك رفتار با دو حال مختلف و حتي متضاد بايد دو نو ع تجربه‌ي كيفي، با دو نوع بار ارزشي مختلف باشه؛ كه عبارتند از: 1- تجربه‌‌ي سطحي و گنگ؛ 2- تجربه‌‌ي عميق و مؤثر. خب وقتي هر كدوم از اين احوال بر كليه‌ي تجربيات يك دوره‌ي زندگي حاكم باشن اونوقت كل لحظات اون دوره از زندگي داراي دو نوع بار كيفي سطحي و يا عميق ميشن. و اينجوري ميشه كه كيفيت و طول و عرض و عمق زندگي دو نفر با دو حال مختلف در يك دوره‌ي زماني ميتونه خيلي با هم فرق كنه. براي يكي سي سال در حد چند دقيقه ست، و براي يكي ديگه به همون اندازه‌ي واقعي. يكي درطي اين سي سال احساس ميكنه تمام اين مدت توي كابوس يك خواب بوده و در حد چند دقيقه، و ديگري احساس ميكنه يك عمر زندگي كرده.

به همين دليل مفهوم و ارزش خيلي از رفتارها زير سوال ميره. مثلا يه گروه خيال ميكنن اتحادشون با ارزش و داراي بار مثبت كيفيه، در صورتي ممكنه علت اتحادشون واكنشي سلبي و از سر ناگزيري و اكراه بوده باشه، نه از سر اختيار و كنشي ايجابي و از پيش تدبير شده از سر رغبت و با انگيزش؛ مثل اتحاد يك گروه كوهنورد براي فتح قله كه تك تك اعضاء با قصد و اختيار و اراده و انگيزه‌ي شخصي و ايجابي با هم‌ همراه ومتحد ميشن، و در مقابلش اتحاد سربازهاي ناراضي موقع رژه رفتن جلوي يك ديكتاتور.

من خيال مي‌كنم اين نتيجه‌ي گريز از وقايع ناخوشايند زندگي و پناه و پرسه و زندگي در خياله. وقتي محيط باب ميل و قلبت نباشه ارتباط قلبي و ذهنيت با اون قطع ميشه. اونوقت توي ماشين، سر كار، توي بازار و توي رختخواب از لحاظ كيفيت زياد با هم فرق نمي‌كنن. چون تو همه جا هستي و ضمنا نيستي. تو مدام در ذهن خاكستريت سفر مي‌كني و اين سفر هيچ تصوير رنگارنگ متنوع و جذابي كه روي تمام حواست تاثير بذاره نداره. خب طبيعيه كه در اين حالت تجربياتت از زندگي سطحي ميشه، چون با تمركز و با تاثير پذيري عميق تمام حواس پنجگانه‌ت در گير واقعيت نشده. بنابراين خاطراتت از گذشته بدون درك كاملي از وقايع در هاله‌اي از ابر ذهني مثل رؤيا و خواب به نظر مياد و تو يه دفعه به خودت مياي كه سي سال گذشت. خب مسلما اگه دل ندي قلوه نمي‌گيري! من در اين دفتر مي‌‌خوام بيشتر به اين اپيدمي بپردازم، بيماري روزمرگي در خواب، و زندگي در بيداري، و البته راه‌هاي تمرين زندگي كيفي در واقعيات روزمره، يا زندگي در بيداري.

هنوز آزادم!

2010-04-20T02:00:00.005+04:30

دستامو بستي، چشماتو وا كن!
هنـــــــــــــوز آزادم، نتـــرس نگاه كن!... نتـــــــرس نگـــــــــاه كـــــــــن!
***
از من مي‌ترسي؟ تقصير من نيست!
ميدوني زندون تقدير من نيست؛
بدتر از پيشي، بهتر از بيــشم
هر چي بد ميشي، من بهتر ميشم؛
گريه‌مو مي‌‌خواي؟ خنده‌تر ميشم
مردمو بخواي، زنده‌تر مي‌شم؛
تو دنياي تو، آدم بي‌رحمه
تو دنياي من، عشقو مي‌فهمه؛
دستامو بستي، چشماتو وا كن!
هنـــــــــــــوز آزادم، نتـــرس نگاه كن!... نتـــــــرس نگـــــــــاه كـــــــــن!
***
دلشوره داري، دستات بي‌نبضه
مگه اين دنيا، چقدر مي‌ارزه؟!
دنيا تاريكه، تو چشاي تو
جز تو هيچكس نيست، تو دنياي تو؛
من با تو خوبم، تو نمي‌فهمي
از بس مي‌ترسي، با من بي‌رحمي؛
دلت كويره، دستاتم هرزه
دل من درياست، دستامم سبزه؛
دستامو بستي، چشماتو وا كن!
هنـــــــــــــوز آزادم، نتـــرس نگاه كن!... نتـــــــرس نگـــــــــاه كـــــــــن!
***
قطره‌اي، اما، مي‌گي دريايي
از حالت پيداست، چقدر تنهايي؛
دنيا مي‌چرخه، از تو رد مي‌شه
روزاي خوبت، واسه‌ت بد مي‌شه؛
وقتي حقمو از من مي‌گيري
كمتر مي‌شي و بيشتر مي‌ميري؛
هر جا كه باشي اين رسم دنياست:
دستاي دراز عمرشون كوتاست؛
دستامو بستي، چشماتو وا كن!
هنـــــــــــــوز آزادم، نتـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــرس! نگاه كــــــــــــــــــــــن...

از آسيه تا انوشه، يك قدم!

2010-04-17T04:11:00.007+04:30

!? How much
مريم مؤمني در پست تحقق يك رؤيا از جاذبه‌ي فيلم‌هاي مستند نسبت به فيلم‌هاي جعلي مي‌گويد و ما را به ديدن تريلر فيلم مستند جهان‌گردان فضا ( در جشنواره‌ي فيلم مستند انجمن فيلم ايرلند) كه ماجراي چند سال پيش سفر انوشه انصاري از پايگاهي در قرقيزستان به فضا و يك هفته زندگي‌اش در ايستگاه فضايي هست دعوت مي‌كند. او به كنايه از انوشه به عنوان يك ترش‌زن ياد مي‌كند! انوشه براي اين سفر بيست ميليون دلار پرداخت. اما شما براي تحقق يك رؤيايتان چقدر حاضريد بپردازيد؟ اين پرسشي است كه در صفجه‌ي نمايش ناديدني تريلرفيلم- البته به ياري فيلترينگ و سرعت لاك پشتي اينترنت در ايران- مي‌خوانيم:
?How do you put a price on a dream
برايش نوشتم:
خوشبختانه يا بدبختانه اينجا تكرار تجربه‌ي سفر زندگي ترش‌زنها آسان‌تر از ديدن تريلر فيلمشان است.
اينجا پر است از سناريوهاي بكر و عقيم مستندي كه توانايي در نشانه‌خواني سكانسها و پيام‌هايشان آدم را خدا مي‌كند.
اينجا كارها آسان‌تر است، شما كه بيست ميليون دلار نداريد مي‌توانيد بنا به توصيه‌ي عرفا تنها با يك قدم از منيت خويش خارج شده، نقشه‌خوان و مجري اشارتهاي خدا شويد و با اين بصيرت و با پرداخت تمام زندگيتان كه پشيزي برايش نپرداخته‌ايد خود خدا شويد. حالا كه دنيا فاني است اين پيشنهاد به امتحان مجاني‌اش مي‌ارزد. باور نمي‌‌كنيد؟! اين كاري است كه آسيه -همسر فرعون- آن را تحقق بخشيد.

معادله‌ي اصلي حسابداري

2010-04-17T02:55:00.005+04:30

محسن آزرم: پیداکردنِ دوستانِ جدید خیلی زحمت دارد...

داريي=سرمايه+(سود يا زيان)+بدهي

اين معادله‌ي اصلي حسابداري است.

با اين حساب وقتي ماحصل زندگي ما در مالكيت ما نباشد يعني ضرر كرده‌ايم. وقتي اجسام و اشياء مي‌ميرند و فاني مي شوند تنها مي‌توان به ماهيتهاي جاودانه و باقي دلخوش بود؛ و تنها شراكت و يا مالكيت در نيرو و اراده‌ي غيرخودي شايد بر هستي ما بيفزايد. براي چنين هدفي بايد داشته‌‌هاي وجودي را روي ماهيتهاي باقي سرمايه‌گذاري كرد. اين حقيقتي است كه معمولا وقتي به آن پي مي‌بريم كه چنته‌مان خالي شده ست. پس ضرر را از هر كجا بگيريم منفعت است.

بهارانه

2010-04-16T05:03:00.005+04:30

نوروز امسال زيباترين اس.ام.اسي كه دريافت‌كردم از آبدارچي شركت سابقمان بود:
گل‌ها پاسخ زمينند به سلام آفتاب؛
نه زمستاني باش كه بلرزاني،
نه تابستاني كه بسوزاني؛
بهار باش تا بروياني!

بي‌خوابي

2010-04-16T03:27:00.003+04:30

چرا خوابت نمي‌برد؟
چرا فكر مي‌‌كني هنوز حالم خوب نيست؟ من كه از ترس جهنم تو، بهشتي‌ شده‌ام!
چرا فكر مي‌كني تسليم نيستم؟ من كه عين سگ گرسنه و زخمي و چلاق در يخچال تو يخ زده‌ام!
حالا كه تمامي قلب سرخ من در چنگال توست؛ چرا هنوز در هواي تملك چيز ديگري از من بي‌تابي؟
چرا فكر ميكني من هنوز زنده‌ام؟ مگر برق يكي از بران‌ترين شمشيرهاي خدا را به اعماق تاريك روحم نتابانده‌اي؟ آيا همين براي مرگ من كافي نيست؟
چرا يك دم نمي‌خوابي؟
نگران چيستي؟
خودت بهتر ميداني كه با سنگيني بار جنازه‌ام ديگر پاي فرار ندارم؛ مگر نمي‌بيني درمانده، گرفتار و اسيرم و جايي جز اينجا ندارم! شاهدانم: كنتور آب، برق، گاز و تلفن و اينترنت و صدالبته صندوق شماره‌ي ملي كه جاي امني است براي حفظ تعداد دم و بازدمم ...به خاطر آرامش و امنيت خودت هم كه شده كمي دركم كن و آرام بگير و كمي بخواب و به ياد آور كه سيگار كشيدن و توبه تنها حق بندگان معصومي چون تو نيست! خودت گفتي خدا بزرگ است! خب، البته من هم مثل تو بي‌قرار و بي‌خوابم، نمي‌دانم! شايد از همين مي‌ترسي!

سلامي چو بوي خوش آشنايي...

2010-04-16T03:26:00.005+04:30

خانه به‌دوشي در اين هشت سالي كه در وبلاگستان مثل كولي‌ها ييلاق و قشلاق كرده‌ام از يك‌طرف، بي ايل و طايفه‌گي هم از طرف ديگر باعث شده امروز حتي خودم را هم در آينه به جا نياورم چه برسد به جايگاه خودم! مي‌دانم اين چهره‌ي چروكيده خودم هستم، اما متاسفانه انگار شناختي كه از همشهريها پيدا كرده‌ام بيشتر از شناخت خودم بوده. آشناي غريبه‌ام و تنها دلم به اين خوش است كه هواي شرجي اين چند سال باعث شده تا امروز ريشه‌هاي سنگينم بردوش‌هاي خسته‌ و زخمي نخشكند و در سفرهاي مجازي، با يادآوري تاريخ مشترك اين خانواده‌ي عزيز هنوز خيال كنم هويتي دارم و زنده‌ام؛ به همين دليل به قصد تجديد فراش كوله‌بار را همين‌جا وسط كوير پهن مي‌كنم، و چشمي به سمت چشمه و رود و سايه‌سار و دار و درخت ديگران ندارم كه نه هيئتم به قواره‌ي صاحبان باغهاي بهشتي مي‌خورد و نه تكيه بر جاي بزرگان توان زد به گزاف؛ چرا كه حالا ديگر به تشنه گي در غربت و خارزار عادت كرده‌ام، و تنها اميد دارم كه اينجا آخرين اطراقم باشد در وبلاگستان و به قول معروف" آسته برم آسته بيام كه گربه شاخم نزنه"...والبته اميدوارم كه از ريزه‌خواري خوان بزرگان خرده‌اي و از شره‌‌هاي مشك آب رهگذران قطره‌اي نصيبم گردد؛ پس به تمامي اهل فاميل از همين‌‌جا-از اين‌ كپر كويري- سلام مي‌كنم: سلامي چو بوي خوش آشنايي...